All Chapters of พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก: Chapter 21 - Chapter 30

ฤทธิ์น้ำมันพรายคงอยู่ได้ไม่นาน ไม่กี่สัปดาห์ต่อมาก็เหมือนว่าฤทธิ์เดชเหล่านั้นจะสร่างซา แม้ว่าหมอแสงจะสวดคาถาดลจิตดลใจหรือปลุกเสน่ห์อย่างไร จันทรก็ไม่เกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัวจนเดินตาลอยออกมายอมให้เขาพาขึ้นเรือนอีกไม่แค่ไม่ยอมให้พาขึ้นเรือน แต่พอมีสติคนเป็นเมียก็ทำตัวห่างเหิน เขาเรียกมาร่วมสำรับยังไม่ยอมมา กระแทกแดกดันกลับมาอีกว่า“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ จะนับเป็นบุญท่วมหัวกันเปล่า ๆ” จันทรคิดอย่างนั้นจริง ๆ เวลาที่ไม่ได้ถูกน้ำมันพรายครอบงำ สิ่งเดียวที่อยู่ในความทรงจำของจันทรคือคำพูดว่าไม่รักของเขาที่ชานเรือน แม้จะหน้าด้านหน้าทนกับทุกเรื่องมาโดยตลอด แต่จันทรกลับเปราะบางในเรื่องความรัก เพราะเป็นกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก ๆ ทางเดียวที่จะมีชีวิตรอดคือทำตามคำสั่ง และทางเดียวที่จะได้ในสิ่งที่ต้องการคือการฝืนคำสั่งคำสั่งของหมอแสงคือ ‘ไม่รัก’ เขาไม่รักดังนั้นอย่าไปเซ้าซี้ ทำตัวห่างเหินออกมาเสียก็สิ้นเรื่อง หญิงสาวต้องการเพียงได้อยู่ในพื้นที่ปลอดภัย ซึ่งก็คือที่นี่ แม้จะเป็นเรือนบ่าวก็ตาม ดังนั้นจะต้องฝืนคำสั่งที่เขาบอกว่าให้ขึ้นไปนอนบนเรือนเพื่อหลีกเลี่ยงการไปทำให้เขาไม่พอใจเสีย“เอ็งประชดประชันคนอื่

ความสบายใจตลอดหลายสัปดาห์ของจันทรหายวับไปกับตา ใบหน้าสดใสแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดไม่สบายใจขึ้นมาทันที หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนแคร่ทำกับข้าวในครัว ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี“แม่หญิงเข้าครัวตำน้ำพริกมั้ยเจ้าคะวันนี้” เสียงถามจากยายทองถามมาจากด้านหลัง ยายทองกำลังเตรียมผักเพื่อลวกกับน้ำร้อน กินเคียงน้ำพริก จันทรไม่ได้ยินจึงไม่ตอบ ความคิดล่องลอยสงสัยไปว่าเขาจะเคยนึกเอ็นดูตนบ้างหรือไม่ หากพอจะมีความเอ็นดูอยู่บ้าง เธออาจจะอ้อนวอนร้องขอให้เขาเมตตาอย่าทำอะไรตัวเธอกับลูกเลยแต่คิดอย่างไรก็ไม่ !เขาประกาศต่อหน้าชาวบ้านทุกคนว่าไม่ได้รัก จันทรจำเรื่องนี้ฝังใจได้แม่นมั่น คนเราดูที่การกระทำและคำพูด ซึ่งหมอแสงไม่เคยแสดงออกว่ารักใคร่ไยดี หรือแม้แต่พูดดี ๆ ด้วยยังไม่เคย ในเมื่อไม่รักย่อมจะทำร้ายได้ง่ายดาย หากวันไหนเกิดตั้งท้องขึ้นมา จันทรแน่ใจว่าอย่างไรหมอแสงก็คงจะเอาลูกในท้องเธอไปทำกุมารแน่ ๆนั่นหมายความว่าต้องฆ่าเธอให้ตายสิ้นไปด้วยใจบางสั่นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เพียงแค่คิดว่าลูกตนจะถูกพรากไปสมองก็ปวดจี๊ดขึ้นมา ยายทองเห็นหญิงสาวนั่งเงียบอยู่นาน สักพักก็ตัวโอนเอนราวกับจะล้มลงก็รีบทิ้งทัพพีมาประคอ

ถึงยามค่ำคืนจันทรก็แวะพักแรงใกล้โขดหินใหญ่ จุดไฟกองเล็ก ๆ เอาไว้ไล่ยุงและแลง นั่งลงได้ก็หยิบผลหมากรากไม้ออกมา บิดออกจากขั้วแบ่งให้เขาบางส่วน“จะว่าไปข้าก็ยังไม่ได้ถาม เจ้าเป็นใครมาจากไหน เห็นว่าจะไปหาแม่ ไม่เคยไปอยุธยามาก่อนรึ”“เคย” เขาตอบหน้าตาเฉย คิ้วเรียวพลันชะงัก“หากเคยทำไมต้องถามทาง”คนรู้ตัวว่าพลาดเกิดสะดุด สำลักผลไม้แค่ก ๆ แทบจะคายทิ้ง“อ่า ... คราวที่แล้ว เอ้อ คราวก่อนโน้น” ชายหนุ่มอึกอัก สมองคิดไม่ใคร่จะทัน “ไม่ได้มาทางนี้”“แล้วไปทางไหน”“ทางอื่น เจ้าล่ะไปอยุธยาทำไม ไปบวชเหมือนกันรึ”จันทรส่ายหน้า แกะใบตองอีกห่อแบวางกับพื้น เป็นข้าวกับปลาแห้งเค็ม ๆ หญิงสาวฉีกใบตองครึ่งหนึ่งแบ่งอาหารให้เขาด้วย“กลับบ้าน”“บ้านเจ้าอยู่อยุธยารึ”คนถูกถามส่ายหน้า“เอ้า ! ก็ไหนเจ้าว่ากลับบ้าน หรือบ้านเจ้าอยู่สุพรรณ”จันทรก็ส่ายหน้าอีก พลางถอนหายใจด้วยความระทดท้อ“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบ้านฉันอยู่ไหน” หรืออาจจะเป็นกระต๊อบข้างสัปเหร่อเชยนั่นก็ได้ คิดแล้วหญิงสาวก็ได้แต่ถอนใจ ไม่มีที่แห่งไหนพอจะให้ความมั่นคงจนเรียกว่าบ้านได้เลยสักที่เดียว“อย่างนั้นทำไมจึงว่าจะกลับบ้าน จะกลับบ้านย่อมหมายความว่ามีค

ตื่นตอนเช้า จันทรรู้สึกว่าตนเองเวียนหัวชอบกล ขนาดต้องหาขิงผงของยายทองรอกลงท้อง นั่งสักพักจึงค่อยดีขึ้น จากนั้นหญิงสาวจึงเดินขึ้นไปสำรวจตรวจตราข้างบนเรือนหากจะอยู่อาศัยก็คงต้องทำความสะอาดทั้งหมด เรือนหลังใหญ่ขนาดนี้คงใช้เวลาทำหลายวันอยู่ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีก ก็คงต้องอยู่ที่นี่เพื่อความปลอดภัยของตนเองไปก่อน ถึงอย่างไรก็กลับเรือนหมอแสงไม่ได้จันทรเคร่งเครียด ก่อนจะมาสัปเหร่อเชยห้ามไว้“เอ็งไปอยู่คนเดียว มันอันตราย อยู่ที่นี่แหละ ถ้าไอ้หมอแสงมันมา ข้าจะเอาจอบจามหัวมัน” แต่สัปเหร่อเชยแก่มากแล้ว หากสู้กันจริง ๆ คงไม่ไหว ความไว้ใจที่มีต่อหมอแสงก็ริบหรี่ จันทรไม่เชื่ออีกแล้วว่าเขารักเขาเมตตา ในเมื่อเขาไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้ ไอ้เรื่องจะกรีดท้องเอาลูกไปทำกุมารก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปหมอแสงตามมาเจอตอนสาย ๆ ชายหนุ่มถามหาเรือนร้างละแวกใกล้เคียงจากผู้คนในหมู่บ้าน เดินตามป่าสะเปะสะปะมาเรื่อย กระทั่งเห็นเรือนไม้สักหลังใหญ่หลบตาผู้คนอยู่ห่างจากหมู่บ้านมาไกลโขปลูกเรือนลับตาคนแบบนี้ก็อันตรายไม่เบา โจรปล้นบ้านก็ไม่มีใครช่วย จริงอยู่ว่าเรือนใหญ่บ่าวไพร่คงมากมาย แต่หากเจอโจรพวกมากก็คงจะเป็นเช่

แผนการเริ่มขึ้นคืนเดือนเต็มดวง หมอแสงเลือกวันที่สว่างไสวที่สุด เขานอนหน้าเรือนเฉกเช่นเคย กระทั่งได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากใต้ถุนเรือนจึงลืมตาขึ้นด้วยคิดว่าได้เวลาแล้วชายหนุ่มใช้หลังมือเคาะประตูเรือนเบา ๆ“จันทร” เสียงกระซิบแผ่วเรียกเมียที่กำลังหลับใหลในห้อง จันทรงัวเงียบ่นผัวอยู่ภายใน ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้จึงอ่อนเพลียไม่อยากจะลุก หมอแสงก็พยายามจะเคาะอีก “จันทร ข้าได้ยินเสียงแปลก ๆ”จนแล้วจนรอดจันทรก็ไม่เปิดออกมา หมอแสงจึงเคาะซ้ำลงไปเสียงดังกว่าเดิม“จันทรเอ็งไม่ได้ยินข้ารึ”จะว่าไม่ได้ยินเลยก็ไม่ใช่ แต่ทุกคืนหมอแสงก็เคาะฝาเรือนเธอด้วยเรื่องไร้สาระ ยุงกัดบ้าง หิวข้าวบ้าง น้ำค้างแรงบ้าง นอนฝันร้ายบ้าง สารพัดสารเพจะหาข้ออ้างเข้ามานอนข้างใน จันทรกำลังท้องจึงขี้เกียจมากกว่าปกติ หญิงสาวอยากจะนอนมากกว่าไปสนทนาเรื่องไร้สาระเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น“จันทร” เสียงหมอแสงดังขึ้นอีก เมื่อจันทรไม่เปิดเขาก็รัวเสียงดัง“จันทร เอ็งได้ยินข้าหรือไม่ จันทรโว้ย”คนเป็นผัวชักฉุน เรียกเท่าไหร่เมียก็ไม่ลุกสักที สันดานเดิมก็เอาแต่ใจ จึงเผลอไผลแสดงออกมาแล้วก็นึกได้ เสียงเบาลงไปอีก“จันทรเอ็งได้ยินข้าหรือไม่”จันทรเหน