All Chapters of พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก: Chapter 11 - Chapter 20

ถึงวันแรมสิบห้าค่ำตำหนักหมอแสงวุ่นวายตั้งแต่ไก่ขัน ชิดกับชมเดินวนเตรียมข้าวของให้วุ่น ลออก็มาช่วยม้วนสายสิญจน์ ส่วนจันทรกำลังฝึกลนน้ำมันพรายกับหมอแสงอยู่ในห้องพิธี"เอ็งต้องลนใต้คางนี่"จันทรจิ้มเทียนชัยตรงคางหมอแสง แรงจนเขาสะดุ้ง“เบา ๆ สิ จะทิ่มให้หน้าข้าทะลุรึ”“เปล่าสักหน่อยเจ้าค่ะ ฉันแค่จะหาจุดที่ต้องลนให้พอดี”หญิงสาวคล้ำหาหมุดหมายใหม่ "ตรงนี้เหรอพ่อหมอ""เอ็งเลื่อนเทียนลึกเข้ามาหน่อย ให้อยู่ตรงกลางคางตรงนี้” หมอแสงเงยหน้าปักปลายนิ้วให้จันทรดู แม้จะไม่เคยลนมาก่อนแต่จำตอนบิดาบอกได้แม่น "ตรงนี้เข้าใจมั้ย""เข้าใจจ้ะ" จันทรแตะปลายมือตรงผิวคางสาก ลากปลายนิ้วกากบาทประทับจุดเอาไว้ให้ตัวเองจดจำ ปลายนิ้วนุ่มนิ่มไล้วนใต้คางเขาซ้ำไปซ้ำมา หมอแสงขนลุกซู่ ขยับตัวดึงมือหญิงสาวออก มองดวงหน้าใสซื่อแล้วทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ อึดอัดจนต้องถอยห่างออกมาโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว "จำได้หรือยัง"จันทรไม่ได้สนใจท่าทางผัวตัวเองเลยสักนิด ขะมักเขม้นกับการลนน้ำมันจากศพเพียงอย่างเดียว&nbs

ได้ผล ! ผีตายโหงหยุดความเกรี้ยวกราดลงทันที หมอแสงหายใจหอบ จันทรใช้ปลายนิ้วแตะ ๆ ร่างศพให้แน่ใจว่าจะไม่ขยับเขยื้อนอีก หญิงสาวหันไปหาหมอแสง ความเป็นห่วงทำให้ไขว้เขว ห่วงหน้าพะวงหลังอยู่อย่างนั้น“เอ็งไม่ต้องสนข้า ลนน้ำมันเร็ว ๆ” หมอแสงเร่ง อีกไม่นานจะพ้นสองยามแล้ว ยิ่งใกล้สว่างมากเท่าไหร่ผีตายโหงยิ่งฤทธิ์มากเท่านั้น จันทรกลับไปลนน้ำมันจากศพผีตายโหงอีกรอบ คราวนี้น้ำมันไหลลงกะลามากมายไม่หยุดหย่อน หญิงสาวบริกรรมคาถากำราบผีไปด้วย ร่างผีตายโหงนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไม่นานก็ได้น้ำมันพรายเกือบเต็มกะลา หญิงสาวส่งให้ชิดกับชมเอากรอกใส่ขวดดินเก็บไว้ ก่อนจะเอากะลาอันใหม่จ่อรองใต้คางลนน้ำมันผีเพิ่มอีก ความมืดทำให้จันทรไม่เห็นว่าดวงตาไร้แววของผีตายโหงขยับช้า ๆ มันถูกคาถากำราบไว้ก็จริงแต่ก็เพียงชั่วคราว เมื่อเห็นว่ามันนิ่งไปนานทั้งหมอแสงทั้งจันทรก็ชะล่าใจ ปากที่ขยับท่องคาถาเบาลงทำให้ผีกลับมามีฤทธิ์มากเหมือนเดิม ได้น้ำมันพรายสองกะลาแล้วหมอแสงจึงบอกให้จันทรพอ แต่หญิงสาวละโมบด้วยอยากให้หมอแสงได้น้ำมันพรายเอาไว้เยอะ ๆ จึงไม่ยอม ร้องขอกะลาเพิ่มอีกใบหนึ่ง“ข้าบอกให้พอไง”“แต่มันยังไม่หมดนะพ่อหมอ”“อย่าขัดคำส

หากเป็นเกมส์การละเล่นหมอแสงก็ต้องยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ ทั้งที่ตั้งกติกาขึ้นเอง ลงเล่นเอง แล้วก็พ่ายแพ้เองอย่างสิ้นท่า ไม่มีการนอนเฉย ๆ อย่างปากว่าในเมื่อเนื้อสาวอันโอชะอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกมีหรือเขาจะปล่อยให้หลุดมือหลุดรอดไปได้ ที่ว่าจะเขี่ยทิ้งหลังเสร็จสิ้นการลนน้ำมันพรายกลายเป็นลมปากปลิวหายไปกับสายลมยามราตรีพ่อหมอหนุ่มตะบึงตะบอนฟอนเฟ้นเนื้อตัวสาวไม่หายใจหายคอราวกับว่าพรุ่งนี้จะจบสิ้นสูญสลายและนี่เป็นเพียงเรื่องเดียวที่เขาอยากจะทำก่อนตาย“อือ” เสียงหวานครวญในลำคอ จันทรปรือตามองเพดานสายตาว่างเปล่า สัมผัสวาบหวานชวนหวิวเรียกให้ใจเคลิบเคลิ้ม ทั้งฤทธิ์น้ำมันพรายยังแผลงเดชเล่นเอาเสียเธอจำตัวเองไม่ได้ใช่ว่าหมอแสงลืมสิ้นสัญญาตัวเองเพียงคนเดียวเสียเมื่อไหร่ คนที่รับปากตาเชยเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ปล่อยให้ท้องเพราะกลัวเขาจะผ่าเอาลูกไปทำกุมารเองก็ลืมสัญญาสิ้นเช่นกัน“เอ็งมันดีเสียจริง” เสียงทุ่มแหบพร่าบอกเสียงกระเส่า ลูบไล้เนื้อนุ่มเต่งตึงขย้ำขยุ้มเสียจนเนื้อเนียนนูนออกตามร่องนิ้วน่าตื่นเต้นลิ้นชื้นแตะไล้วนยอดปลายถันเรียกเสียงครางสั่นสะท้าน จันทรบิดตัวเร่าด้วยอารมณ์เสน่หา สองแขนเคลื่อนผ่าน

“อืม” หมอแสงตอบเพียงสั้น ๆ ในลำคอ มิรู้จะบ่ายเบี่ยงอย่างไรในเมื่อมันเป็นความจริง แม้ถึงตอนนี้หมอแสงก็เชื่อว่าตนเองยังไม่ได้รัก เขาจะรักคนที่เมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คนตัวเล็กเสียยิ่งกว่าอะไรแบบนี้ได้อย่างไรรอยยิ้มบนใบหน้าจันทรเลือนหายไป เสี้ยวนาทีก่อนหน้าหญิงสาวเชื่ออย่างเต็มใจว่าหมอแสงจะปกป้องและยืนข้างเธอ ก็เขาเป็นคนเอ่ยปากขอเธอมาเป็นเมียเอง หากไม่รักไม่ใคร่จะทำอย่างนั้นไปทำไมคำว่า ‘อือ’ เพียงสั้น ๆ กระชากความเพ้อฝันไปจากจันทรจนสิ้น หน้าร้อนผะผ่าวเมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วเห็นว่าผู้คนมากมายกำลังหัวเราะเยาะเธอด้วยความขบขันก่อนหมอแสงจะเดินออกมา จันทรไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่าอยากให้เขารดน้ำมนต์ให้ เพราะกลัวว่าผีร้ายจะกินตับไตไส้พุงจนหมดสิ้นจันทรไม่อยากตายตั้งแต่มาอยู่เรือนหมอแสงจันทรยิ่งอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ แม้จะได้นอนหน้าเรือนแต่ก็เป็นหน้าเรือนที่มีเขาอยู่ข้างหลัง ไม่ได้รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวเหมือนในกระต๊อบ ที่นี่จันทรได้หุงหาอาหาร ได้นั่งเย็บปักถักร้อยโดยมีลออเป็นคนสอนนานวันไปจันทรก็รู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ หมอแสงให้เธอไปลนน้ำมันพรายก็เท่ากับว่าเขาไว้วางใจ เชื่อมั่นว่าเ

หมอแสงกลับมาที่เรือนคิดว่าจะได้เจอเมียนอนอยู่หน้าห้องเหมือนเช่นเคย ปรากฏว่าสิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่า เปิดประตูเข้าไปข้างในก็ไม่มีผู้ใดจันทรไปไหน !! ชักจะไม่ไหวเต็มทีอารมณ์ทั้งโกรธทั้งโมโหทำให้เดินเข้าไปในห้องพิธี หยิบเอาขี้ผึ้งในหม้อขึ้นมาปั้นเป็นตุ๊กตาชายหญิง ผมยาวตัวนึงผมสั้นตัวนึง มัดติดกันด้วยสายสิญจน์ก่อนจะบริกรรมคาถาแล้วพบว่าเขาไม่รู้วันเดือนปีเกิดของเมีย !หมอแสงเขวี้ยงตุ๊กตาทิ้งด้วยความโมโห คาถาดลจิตดลใจจะใช้ไม่ได้หากไม่มีวันเดือนปีเกิด จะเดินกลับไปถามตาเชยตอนนี้ก็คงได้คบไฟเขวี้ยงมาแทนคำตอบแน่ ๆคืนนั้นทั้งคืนหมอแสงจึงนอนเบิกตาโพลง เพิ่งเข้าใจว่าความคิดถึงมันเป็นอย่างนั้น ขอแค่มีเสียงกุกกักอะไรสักหน่อยชายหนุ่มก็เปิดประตูออกไปดู เผื่อว่าจันทรจะกลับมานอนที่หน้าเรือนบางครั้งเดินเลยไปถึงบันได ชะเง้อชะแง้ลงไปมองหา เรียกไอ้จุกให้หายแวบไปที่กระต๊อบของสัปเหร่อเชย เผื่ออีกฝ่ายจะแกล้งเขาด้วยการบอกว่าจันทรกลับมาที่เรือนแล้วแต่แท้จริงยังไม่ได้กลับแต่ไม่ว่าจะหาอย่างไรก็ไม่เจอจันทร หมอแสงนั่งรอที่หน้าเรือนก่อนจะผล็อยหลับไปกระทั่งถึงตอนเช้าจึงได้ยินเสียงเรียกของลออ คนเป็นพี่สะดุ้งต