All Chapters of คลั่งรักเด็กเลี้ยง: Chapter 31 - Chapter 40

ความเจ็บช้ำน้ำใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก... เธอไม่น่ามาเจอกับผู้ชายที่อำมหิตอย่างฉายดนัยเลย ทำไมชีวิตเธอต้องมาพบจุดจบที่อัปยศเช่นนี้ หากเธอรอดชีวิตกลับไปได้ คนที่ทำลายชีวิตเธอจะต้องย่อยยับไปข้างหนึ่ง! นภัสสรได้แต่สาปแช่งอยู่ในใจ สภาพของเธอตอนนี้แหลกเหลวเกินกว่าจะไปสู้หน้าใครได้อีกแล้วเธอคิดว่าทุกอย่างจะจบลงเมื่อมันคนโฉดถอยห่างไป แต่ฝันร้ายยังคงดำเนินต่อไป เมื่อชายคนถัดไปก้าวเข้ามาเสียบประสานความหยาบโลนเข้าสู่ร่างกายของเธอทันทีอย่างไม่ยอมให้ได้พักหายใจหายคอ พวกมันวนเวียนเสพสมกับเรือนร่างของเธอราวกับเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ความรู้สึก ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ท่อนเนื้อร้อนฉ่ารุกรานเข้าสู่จุดอ่อนไหวจนเธอเจ็บปวดเกินจะทนรับในที่สุดนภัสสรก็ไม่อาจประคองสติไว้ได้อีกต่อไป ร่างกายที่บอบช้ำและอ่อนแรงถึงขีดสุดทำให้เธอนิ่งสนิทและหลับไปทั้งน้ำตาด้วยความเหนื่อยล้า แต่แม้เธอจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดในนิทรา แต่พวกเดนมนุษย์กลับยังไม่ยอมหยุดยั้ง พวกมันยังคงพลัดกันเข้ามาตักตวงความสุขจากร่างที่ไร้สติของเธออย่างต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงหัวเราะหยาบโลนยังคงดังแว่วท่ามกลางวงเหล้า ทิ้งให้เธอนอนจมกองกามารมณ์ที่

ทันทีที่ล้อรถของณัฐกานต์หยุดสนิทที่ประตูหน้าร้าน ความตึงเครียดที่ยังไม่ทันจางหายก็ถูกซ้ำเติมด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่พุ่งเข้ามาจอดขนาบข้างซ้ายขวาอย่างรวดเร็วราวกับวางแผนไว้ล่วงหน้า จิรพิมนต์หันไปมองด้วยความตกใจรถตู้สีดำทั้งสองคันที่จอดขนาบข้างรถของณัฐกานต์เป็นรถหรูระดับผู้บริหารยังไม่ทันที่จิรพิมนตร์จะเอ่ยอะไรหรือก้าวเท้าลงจากรถ ประตูรถเก๋งคันที่อยู่ฝั่งที่เธอนั่งก็สไลด์เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของนิตยาผู้เป็นมารดา และชายชุดดำร่างกำยำอีกหลายคนที่กรูกันลงมาจากรถอีกฝั่ง นิตยาปรี่เข้ามากระชากประตูรถฝั่งลูกสาวออก แล้วดึงแขนจิรพิมนตร์ให้ลงรถมาด้วยใบหน้าที่โกรธจัดจนตัวสั่น“กลับบ้านพร้อมแม่เดี๋ยวนี้ ยัยมนตร์!!!”“แม่!!!” จิรพิมนตร์อุทานด้วยความตกใจจนหน้าซีดเผือด “มนตร์ไม่ไปไหนทั้งนั้น แม่จะมาบังคับมนตร์แบบนี้ไม่ได้นะคะ!” หญิงสาวพยายามขืนตัวไว้สุดกำลัง แต่เรี่ยวแรงของเธอนั้นหรือจะสู้แรงกระชากของมารดาที่มาพร้อมกับลูกน้องของฉายดนัยที่ตรงเข้ามาช่วยคุมตัวเธอขึ้นรถ ณัฐกานต์ที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบลงจากรถก่อนจะถลาเข้าไปช่วยเพื่อน แต่กลับถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์กันท่าเอาไว้ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม“แม่!!!

รุจิราส่งสายตาเย้ายวนก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงเบื้องหน้าเจ้านายหนุ่ม มือเรียวบางลูบไล้ผ่านเนื้อผ้ากางเกงสแลคเนื้อดีไปจนถึงตำแหน่งสำคัญ เธอรูดซิปออกอย่างเบามือ ปล่อยให้แก่นกายที่แข็งขึงตั้งโด่เป็นอิสระออกมาทักทายสายตา“หูย... แข็งเชียว” เธอแกล้งใช้นิ้วเขี่ยส่วนหัวบานหยักเบาๆ จนชายหนุ่มหลุดเสียงคราง “เสียวจัง รุจี อื้มมมม ดูดเลยที่รัก” เลขาฯ สาวไม่รอช้า เธอตัดสินใจกลืนกินความยิ่งใหญ่ของเขาเข้าไปในโพรงปากอุ่น สัมผัสเร่าร้อนจู่โจมฉายดนัยราวกับพายุที่โหมกระหน่ำซัดเรือลำน้อยออกสู่กลางทะเลคลั่ง เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร ก่อนจะจัดการถอดชุดทำงานของเธอออกอย่างรวดเร็ว ตะขอบราเซียร์ถูกปลดปล่อยให้เต้านมอวบอิ่มพุ่งเด่นเป็นอิสระฉายดนัยใช้นิ้วสะกิดยอดปทุมถันจนแข็งเป็นไต ก่อนจะอ้าปากงับและดูดดึงอย่างหิวกระหาย เสียงครางหวานลั่นห้องทำงานเมื่อเจ้านายหนุ่มทั้งฟัดทั้งไซ้เนินเนื้อคู่งามอย่างหนำใจ กลิ่นเนื้อนางและอารมณ์ใคร่ที่พุ่งสูงทำให้นาทีนี้ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งพายุรักลูกนี้ได้อีกต่อไป!“คุณดนัย ถ้าจะเอาจริง ๆ รุจีขอล็อกประตูห้องก่อน เดี๋ยวใครเกิดพรวดเข้ามา”“เอาสิ” เล

หลังจากฉายดนัยกลับมาที่ห้องแล้วพบเพียงความว่างเปล่า เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น รื้อข้าวของกระจุยกระจายเมื่อรู้ว่าตนเองถูกล่อลวงด้วยแผนตื้นๆ ของจิรพิมนตร์ เจตนิพัทธ์มาช่วยเธอลงมาที่รถได้อย่างเฉียดฉิว คล้อยหลังฉายดนัยไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นณัฐกานต์บึ่งรถมาส่งเพื่อนรักที่บ้านทันที สถานการณ์บีบคั้นทำให้เธอตัดสินใจระเบิดความจริงออกมาต่อหน้านิตยาและพ่อเลี้ยง เพื่อหวังจะยุติงานแต่งงานที่แสนอัปยศนี้“มนตร์มันท้องกับคุณเจตได้สองสัปดาห์แล้วนะคะคุณแม่!”“มนตร์สารภาพกับแม่หมดแล้ว...” นิตยาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาเย็นชาจนน่าใจหาย“แล้วแบบนี้คุณแม่ยังจะให้ยัยมนตร์แต่งงานกับคุณฉายดนัยอีกเหรอคะ!” ณัฐกานต์ถามแทนเพื่อนด้วยความอัดอั้น“แต่งสิ! เรื่องงานแต่งงานมันยกเลิกไม่ได้หรอก แขกเหรื่อระดับผู้ใหญ่ทั้งนั้น โดยเฉพาะแขกของท่านรัฐมนตรีทวีป แม่คงทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก”“แม่! เห็นใจมนตร์เถอะค่ะ มนตร์ไม่ได้รักพี่ดนัย แล้วลูกในท้องก็ไม่ใช่ลูกของเขา แต่งงานกันไปถ้าพี่ดนัยรู้ เค้าเอามนตร์ตายแน่ ๆ เลยที่ไปหลอกเขา!” จิรพิมนตร์ปาดน้ำตา พูดขึ้นบ้าง“แกเพิ่งท้องไม่ถึงเดือน! คุณดนัยเค้าไม่รู้หรอก” นิตยาตวาดกลับอ

ในอีกมุมหนึ่งร่างของฉายดนัยในชุดเจ้าบ่าวเปื้อนเลือดถูกหามขึ้นรถฉุกเฉินอย่างเร่งด่วนแต่ความแค้นจากกระสุนของนภัสสรนั้นแม่นยำและรุนแรงเกินกว่าที่เครื่องมือแพทย์ใด ๆ จะยื้อยุดลมหายใจของเขาได้ ระหว่างทางนำสู่โรงพยาบาล ฉายดนัยก็ปิดฉากชีวิตของตัวเองลง ทิ้งไว้เพียงชื่อเสียที่เน่าเฟะและคำประณามที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากสังคมภายในห้องคุมขังที่เงียบสงัด กลิ่นอับชื้นและแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนยิ่งตอกย้ำถึงความตกต่ำของอดีตผู้เรืองอำนาจอย่างรัฐมนตรีทวีป ชายสูงวัยนั่งหมดสภาพอยู่บนม้านั่งไม้ แววตาที่เคยฉายแววโอหังบัดนี้กลับเลื่อนลอย เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ดังใกล้เข้ามา ก่อนที่ข่าวร้ายที่ในชีวิตจะมาถึง“ลูกชายท่าน... คุณฉายดนัยเสียชีวิตแล้วครับ เขาเสียชีวิตระหว่างทางไปโรงพยาบาล” คำพูดสั้นๆ นั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางอก รัฐมนตรีทวีปนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดร้องออกมาราวกับคนเสียสติ เสียงร้องไห้โฮอย่างบ้าคลั่งดังระงมไปทั่วห้องคุมขัง มือที่เคยใช้อำนาจเซ็นคำสั่งทำร้ายผู้คนมากมายบัดนี้กลับใช้ทุบกำแพงปูนเย็นชาราวกับจะระบายความเจ็บปวด“ไม่จริง! ลูกชายฉัน... ดนัย! แกจะทิ้งพ่อไปแบบนี้ไม่ได้นะดนัย!” ร่างกาย