All Chapters of คลั่งรักเด็กเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วหน้าห้องฉุกเฉิน มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของณัฐกานต์และเสียงฝีเท้าของพยาบาลที่เดินผ่านไปมา เจตนิพัทธ์ยืนพิงผนังเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบจ้องมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิทด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแคลงใจ“ทำไมเพื่อนคุณถึงยอมให้คนพวกนั้นกลั่นแกล้งขนาดนี้... ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ”ณัฐกานต์เงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมองชายหนุ่ม ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความอัดอั้น “ก็คุณฉายดนัยน่ะสิคะ บอกว่าถ้ายัยมนตร์ยอมกินข้าวในจานนั้นจนหมด เขาจะยอมยกเลิกงานแต่งและคืนอิสระให้” คำตอบนั้นทำให้เจตนิพัทธ์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน “อิสรภาพ... ถึงกับต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเนี่ยนะ”“ยัยมนตร์มันอยากถอนหมั้นใจจะขาดแล้วค่ะคุณเจต” ณัฐกานต์กล่าวพลางเช็ดน้ำตา “ดีที่กานต์เข้าไปห้ามไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงฝืนกินจนหมดจานจริงๆ แต่กานต์มั่นใจว่าเป็นฝีมือแม่เลขาฯ นั่นแน่ ๆ ที่แอบตักน้ำต้มยำราดใส่จานข้าวตอนยัยมนตร์เผลอ”“ทำกันเกินไปแล้ว... นี่มันไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง แต่มันเป็นการฆาตกรรมชัดๆ!” “ใช่ค่ะ... ถ้ายัยมนตร์กินข้าวในจานนั้นเข้าไปจนหมด มีหวังคงต้องจบชีวิตลงแน่ ๆ” ณ

เจตนิพัทธ์กลับเข้าถึงห้องทำงานภายในโรงแรมเกือบห้าโมงเย็น แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการเฝ้าไข้ แต่สมองของเขากลับสั่งการอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มออกคำสั่งให้ลูกน้องฝีมือดีไปตามสืบเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นความลับทางการเงินของครอบครัวจิรพิมนตร์ หรือประวัติของฉายดนัย และที่สำคัญที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างนภัสสรกับไอ้คนร้ายที่ชื่อชูโชคเขารู้สึกว่าเรื่องนี้มีกลิ่นคาวเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องหึงหวงธรรมดา และหากสิ่งเดียวที่พันธนาการจิรพิมนตร์ไว้คือหนี้สินหรือผลประโยชน์ทางธุรกิจ เขาก็พร้อมจะทุ่มสุดตัวเพื่อฉีกสัญญาบ้าบอนั่นทิ้งขณะที่ซีอีโอหนุ่มกำลังจมอยู่ในความคิด พศินเพื่อนสนิทและที่ปรึกษาคนสำคัญก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน“ว่าไงเพื่อน... หายหน้าไปเฝ้าแม่ยอดดวงใจซะครึ่งค่อนวันเลยนะ”“เธอไม่สบายน่ะ...แกมีอะไรก็ว่ามา” เจตนิพัทธ์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตายังคงมีความกังวลพาดผ่าน“ฉันมารอแกตั้งแต่บ่าย นึกว่าวันนี้จะลาหยุดยาวซะแล้ว” พศินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพลางเลิกคิ้วถาม “ว่าแต่... คุณมนตร์เธอเป็นอะไรหนักหนาเหรอ แกถึงได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจขนาดนี้” เจตนิพัทธ์ถอนหายใจยาวก่อนจะถ่

แสงอาทิตย์ยามเย็นที่เริ่มอ่อนแสงลงฉาบไล้ไปทั่วบริเวณเจดีย์เก็บอัฐิ เจตนิพัทธ์ลอบมองร่างบางสั่นเทาที่นั่งสะอื้นไห้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปหา เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้เธอ“คุณมาอยู่ที่นี่เอง” จิรพิมนตร์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ทำให้เขาใจหาย เธอรับผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาแผ่วเบา “คุณเจต! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”“ผมก็แอบตามคุณมาน่ะสิ” เขาตอบตรงๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง“นี่คุณจะแอบตามฉันไปทุกที่เลยหรือไงคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วถาม“ก็ไม่ทุกที่หรอกคร๊าบบบ... อย่างเช่นห้องน้ำ ผมก็ไม่ตามไปหรอกน่า... หึ ๆ” เขาแกล้งหยอกหวังจะเห็นรอยยิ้ม และมันก็ได้ผลเมื่อมุมปากของเธอขยับยิ้มออกมาจางๆ “แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันจะออกจากบ้านตอนไหน”“ผมมาเดินเล่นแถวนี้ แล้วบังเอิญเห็นคุณเดินเข้าวัดมาพอดี”“ไม่เชื่อหรอกค่ะ ใครจะบ้ามาเดินเล่นแถวนี้ บ้านคุณก็ไม่ได้อยู่แถวนี้สักหน่อย”“โอเคครับ... ผมยอมรับก็ได้” เจตนิพัทธ์ถอนหายใจพลางอมยิ้ม “รถผมจอดซุ่มอยู่ปากซอยบ้านคุณนั่นแหละ พอเห็นคุณวิ่งร้องไห้ออกมา ผมก็ทิ้งค

ทางด้านนิตยาเมื่อได้รับโทรศัพท์จากรัฐมนตรีทวีปที่เสนอสินสอดทองหมั้นเป็นเงินสดถึงสิบล้านบาท หากเธอสามารถจัดการให้จิรพิมนตร์ยอมกลับมาเข้าพิธีวิวาห์ให้เร็วที่สุด หญิงสาววัยกลางคนถึงกับตาโตด้วยความละโมบ“เงินตั้งสิบล้าน... ไหนจะหุ้นบริษัทอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์นั่นอีก” นิตยาพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้น แม้เธอจะไม่รู้รายละเอียดเชิงลึกของพินัยกรรมที่สามีเก่าแอบไปทำไว้กับคุณทวีปมากนัก รู้เพียงแค่ว่ามันเป็นพันธสัญญาการหมั้นหมายที่มีผลประโยชน์รออยู่ รัฐมนตรีทวีปพยายามหว่านล้อมให้เธอเชื่อว่าหุ้นเหล่านั้นจะกลับมาสร้างความมั่งคั่งให้กับนิตยา หากการแต่งงานนี้เกิดขึ้นจริงโดยที่นิตยาไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า ตัวเองกำลังเป็นหมากตัวสำคัญที่ถูกใช้เพื่อช่วงชิงมรดกของลูกสาวแท้ๆ ไปไว้ในมือของฉายดนัยที่ไม่ได้รักลูกสาวของเธอเลยบรรยากาศยามเย็นที่ลมพัดผ่านเบาๆ เจตนิพัทธ์ ขับรถมารับแฟนสาวที่หน้าร้านเบเกอรี่ด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มทอดสายตามองจิรพิมนตร์ด้วยความรักใคร่ขณะที่เธอเดินก้าวขึ้นมานั่งข้างกาย เขาตัดสินใจบอกกำหนดการเดินทางที่กำลังจะมาถึง แม้ในใจจะแอบซ่อนความลับสำคัญเอาไว้“มนตร์ครับ... หลังปีใหม่นี้ ผมอาจจะต้องก

เพียงไม่นาน ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ฉกลงประทับรอยรักบนยอดอกชูชันหอมกรุ่น เขาขบเม้มหยอกเอินจนหญิงสาวหลุดเสียงครางกระเส่าอย่างกลั้นไม่อยู่ ขณะที่มือหนาอีกข้างเริ่มทำสงครามกับกางเกงยีนเนื้อดีที่รัดรึงสัดส่วนจนถอดออกลำบาก เขาจึงเอ่ยสั่งเสียงพร่าอย่างหยอกเย้าและมีอำนาจอยู่ในที“ให้ความร่วมมือหน่อยสิครับ... ที่รัก” จิรพิมนตร์แอ่นกายขึ้นอย่างว่าง่ายดุจต้องมนตร์สะกด จนกระทั่งอาภรณ์ชิ้นที่แน่นหนาที่สุดหลุดพ้นไปจากเรียวขานวลเนียน เหลือเพียงแพนตี้ตัวจิ๋วที่ปิดกั้นปราการสุดท้าย เจตนิพัทธ์กลับชะงักแล้วหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าโตขนาดนี้แล้ว... คุณยังชอบใส่ชุดชั้นในลายการ์ตูนแบบนี้อยู่อีก”คำล้อเลียนนั้นทำเอาหญิงสาวอายจนหน้าแดงลามไปถึงใบหู เธอรีบซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มเพื่อหลบสายตาขี้เล่นที่จ้องมองราวกับจะกลืนกิน “ก็มันเป็นลายการ์ตูนที่มนตร์ชอบนี่คะ... หรือว่าคุณไม่เคยมีวัยเด็กกันหึ!”หญิงสาวเถียงอุบอิบพลางค้อนขวับเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน ทว่าเจตนิพัทธ์กลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวนานนัก เขาโน้มกายลงบดจูบอย่างเร่าร้อนจาบจ้วง มอบสัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหาจนสติสัมปชัญญะของร่า