All Chapters of คลั่งรักเด็กเลี้ยง: Chapter 21 - Chapter 30

เขาขยับกายเข้าออกเน้นย้ำเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบรัดจากภายในที่ตอดกระชับถี่รัว เป็นสัญญาณว่าเธอกำลังจะทานทนต่อความเสียวซ่านมหาศาลนี้ไม่ไหวอีกต่อไป“ปล่อยมาเลยค่ะ... มนตร์ก็ไม่ไหวแล้ว! อ๊าาา!”จิรพิมนตร์หวีดร้องสุดเสียงเมื่อกล้ามเนื้อภายในกระตุกเกร็งถี่รัวรับความต้องการที่พุ่งพล่าน เจตนิพัทธ์ไม่รอช้า เขาโหมแรงกระแทกเข้าใส่ร่องสวาทอย่างรวดเร็วและรุนแรงเพื่อส่งเธอให้ข้ามพ้นขอบสวรรค์ชั้นฟ้าไปพร้อมๆ กัน“มีความสุขไหมครับ... ที่รักของพี่ ซี๊ดดด! อ่าห์!”“เสียวที่สุดเลยค่ะพี่เจต... แรงอีกค่ะ แรงๆ เลยพี่เจตขา อื้อออ!”ร่างระหงสั่นคลอนไปตามแรงโหมซัดดั่งพายุ จวบจนวินาทีที่โลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพูขาวโพลน เจตนิพัทธ์กดกายฝังลึกเน้นย้ำเป็นจังหวะสุดท้าย พร้อมกับฉีดพ่นสายธารแห่งชีวิตให้ไหลบ่าเข้าสู่กายสาวทุกลูกหยาดหยดอย่างอิ่มเอม“อร๊ายยย! อื้อ... พี่เจตขา กรี๊ดดด!”เสียงหวีดร้องและเสียงครางต่ำประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน สองมือเรียวบางยกขึ้นโอบประคองท้ายทอยชายหนุ่ม บังคับให้ใบหน้าคมสันโน้มลงมารับจุมพิตอันแสนหวานที่เต็มไปด้วยคำขอบคุณและหยาดน้ำตาแห่งความสุข“มนตร์รักพี่เจตนะคะ” เธอพร

ภายในห้องครัวของออฟฟิศที่ลับตาคน รุจิราผู้จัดการสาวที่เพิ่งถูกไล่ออกเดินตามนภัสสรเข้ามาด้วยสภาพใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา เธอปรี่เข้าหาเลขาฯ สาวที่เป็นคนบงการเธอทันที“คุณพัช... ต้องช่วยรุจีนะคะ คุณฉายดนัยเขาให้รุจีเขียนใบลาออกแล้ว ฮื้อๆๆ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน“ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งโวยวายไป!” นภัสสรตวาดเสียงต่ำพลางมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวง “เธอเขียนใบลาออกตามคำสั่งคุณฉายดนัยไปก่อน เดี๋ยวฉันจะหาทางช่วยเธอเอง”สาเหตุที่รุจิราต้องตกที่นั่งลำบากเช่นนี้ ก็เพราะเธอทำตามคำสั่งของนภัสสรที่ให้ไปกลั่นแกล้งจิรพิมนตร์เรื่องขนมจัดเบรก นภัสสรนั้นร้อนรุ่มอยู่ในใจตั้งแต่เมื่อวานที่แอบสะกดรอยตามรถของฉายดนัยไปจนถึงร้านเบเกอรี่ แถมยังแอบได้ยินเขายืนยันกับบิดาว่าจะง้อจิรพิมนตร์กลับมาให้ได้ แผนการเขี่ยเสี้ยนหนามของเธอจึงเริ่มรุนแรงขึ้น“แล้วคุณพัชจะช่วยรุจียังไงคะ” รุจิราถามพลางปาดน้ำตา“เอาเถอะน่า รอให้เรื่องเงียบก่อน ฉันจะสั่งให้ฝ่ายบุคคลรับเธอเข้าทำงานใหม่ แต่ช่วงนี้เธอก็อยู่เฉยๆ ไปก่อน”“แล้วอีกนานไหมคะ รุจีก็ต้องกินต้องใช้นะคะคุณพัช” รุจิราเริ่มส่งเสียงกดดัน นภัสสรจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็

บรรยากาศภายในห้องกว้างเต็มไปด้วยความตึงเครียด จิรพิมนตร์นั่งหน้าบึ้งด้วยความน้อยใจ หลังจากที่ถูกเจตนิพัทธ์ลากตัวมาขังไว้ในห้องทั้งวันและไม่ยอมพูดจาดีๆ กับเธอเลยสักคำตั้งแต่กลับมาถึง“ถ้าพี่เจตโกรธมนตร์นัก ก็ลงโทษมนตร์มาเถอะค่ะ อย่าทำมึนตึงใส่กันแบบนี้” หญิงสาวเอ่ยประชดเสียงสั่น“รู้ตัวก็ดีแล้ว... รู้ใช่ไหมว่าถ้ามนตร์คิดนอกใจ พี่จะจัดการยังไง” เจตนิพัทธ์ตอบเสียงเข้ม สายตาคมกริบจ้องมองเธออย่างกดดัน“มนตร์ไม่เคยนอกใจพี่เจตเลยสักครั้ง สาบาน!”“ต่อไปนี้ ถ้าไอ้ฉายดนัยมันโทรมาสั่งขนมอีกล่ะก็ ไม่ต้องขายให้มัน!”“พี่เจตคะ! ร้านนั่นไม่ใช่ของมนตร์คนเดียวนะคะ พี่อย่าเอาแต่ใจและไร้เหตุผลแบบนี้สิ!” จิรพิมนตร์เริ่มเหลืออด เธอเถียงเขากลับเป็นครั้งแรก“ทำไม! อยากกลับไปเป็นเด็กของมันอีกรึไง หรืออยากเป็นเมียมันหึ!”“พี่เจต!!!” จิรพิมนตร์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ “มนตร์เป็นของพี่คนเดียว พี่ก็รู้! ตั้งแต่คบกับพี่ มนตร์ไม่เคยคิดจะกลับไปหาเขาเลย พี่สอนให้มนตร์เข้มแข็ง มีเหตุผลไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบ แต่ทำไมพี่กลับใช้กำลังบังคับกักขังมนตร์เสียเองแบบนี้ล่ะ!”ความเงียบโรยตัวลงชั่วครู่ เมื่อเห็นหยดน้ำตาใสๆ คลอเบ้าต

หลายวันต่อมา... หลังจากได้รับสัญญาณไฟเขียวจากฉายดนัย รุจิราก็ทำงานอย่างถวายหัว เธอใช้เวลาช่วงที่นภัสสรมาทำงานที่บริษัท แอบลงพื้นที่สืบเสาะความจริงในละแวกบ้านเป้าหมาย มารยาและความช่างซักไซ้ทำให้เธอได้ข้อมูลจากชาวบ้านจนกระจ่างชัดว่า ชายคนในบ้านของนภัสสรนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือสามีตัวจริงยังคงรักกันอย่างเหนียวแน่นหลังจากเลิกงานนภัสสรกลับมาที่บ้าน รุจิราก็เตรียมจ้องตะครุบเหยื่อในที่ลับสายตา มือเรียวสวยกดชัตเตอร์กล้องถ่ายภาพนิ่งและวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพการโอบกอดกันอย่างรักใคร่ การป้อนข้าวป้อนน้ำ และรอยยิ้มที่นภัสสรไม่เคยเผยให้ฉายดนัยเห็น ถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานชั้นยอด“รักกันมากใช่ไหม... รักกันให้พอ เพราะนรกกำลังจะถามหามึงแล้ว อีพัช!” รุจิราเหยียดยิ้มร้ายขณะก้มมองรูปคู่ในโทรศัพท์ ก่อนจะส่งไฟล์ทั้งหมดตรงไปที่เครื่องของฉายดนัยทันทีทางด้านฉายดนัยเมื่อได้รับไฟล์หลักฐาน ความร้อนรุ่มดั่งไฟสุมสรวงก็ปะทุขึ้นในอก เขาแค่นยิ้มสมเพชตัวเองที่ยอมให้เลขาฯ สาวสวมเขามาเนิ่นนาน ทั้งที่เขาประเคนเงินทองและของมีค่าให้ใช้สอยไม่ขาดมือ แต่เธอกลับเอาเงินของเขาไปปรนเปรอชายอื่น! เขากดโทรศัพท์เรียกตัวรุจิรามาพบ

ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไร้ทางออก นภัสสรร้องไห้สะอึกสะอื้นพร่ำอ้อนวอนขอความเมตตาต่อชายฉกรรจ์ตรงหน้า แต่มันกลับมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยตัณหา ก่อนจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วรีบยื่นข้อเสนอที่เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย“อยากน้องออกไปจากที่นี่ ก็ทำให้พี่มีความสุขสิจ๊ะ...เอาใจพี่ให้มาก ๆ อย่าเอาแต่นอนเฉย ๆ ทำให้พี่ถูกใจ แล้วพี่จะเป็นคนปล่อยน้องไปเอง”“จะให้ทำอะไรก็ว่ามา”“อมของพี่หน่อยซิ” นภัสสรสะอึก กล้ำกลืนความขยะแขยงลงไปในอก เมื่อไร้ทางสู้เธอจึงตัดสินใจเดิมพันด้วยมารยาที่มี หญิงสาวค่อยๆ ขยับกายเข้าไปหาแท่งเอ็นอันเขื่องที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธออ้าปากงับรับความใหญ่โตนั้นเข้าไปเพื่อเริ่มบทปรนเปรอด้วยปากอย่างจำยอม โดยหวังเพียงให้มันตายใจและเปิดโอกาสให้เธอหนี“ซี๊ดดดดอ่าร์... เก่งมากคนสวย! ถึงว่าล่ะ... คุณดนัยถึงได้ติดใจน้องนักหนา น้องเก่งเรื่องบนเตียงอย่างนี้เอง” มันครางเสียงพร่าพลางขยุ้มกลุ่มผมของเธออย่างแรงนภัสสรใช้ลิ้นตวัดหยอกเย้าอย่างรู้งาน มือเรียวบางลากไล้ไปที่พวงไข่ บีบคลึงมันเบาๆ เป็นจังหวะ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งแล้วก้มลงละเลียดลิ้นไปตามส่วนที่ไวต่อสัมผัส จนมันบิด