ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Playful Destiny / บทที่ 31 - บทที่ 37

บททั้งหมดของ Playful Destiny : บทที่ 31 - บทที่ 37

37

Chapter 31

Author’s POV " Ang ibig mong sabihin may gusto din kay bro yung kakambal ni Lai? " hindi matiis na tanong ni Nilo."Hindi niya Mahal si Jeric kundi si Abraham kaya't sinubukan niyang akitin at nagwagi naman siya dahil napakagat niya si Abraham sa gusto niya."Sabi ng lalaking misteryoso."At napaibig niya na din ako Bee. Kaya kahit ang sakit sa ulo ng kakambal mo handa akong maghintay na gumaling siya at aalagaan ko sila ng magiging anak namin."Proud na sabi ni Abraham at ngumiti si Lai sa kaniya. Dahil kilala ni Lai ang kaibigan mabuti itong lalaki alam niyang hindi nito sasaktan ang kapatid niya."At kung tinatanong mo nga pala kung bakit ka nandon katabi mo din akong nakahubad. Dahil sa kagagawan ni Mrs Fuentabella." Duro ni Lt. Abraham sa babae. Kanina pa nag iigting sa galit ang bagang ni Jeric sa narinig at nalaman."Hindi ka pa din ba aamin Arianne?" Sabing mahinahon ni Jeric dahil inaalala pa din nito ang bata sa sinapupunan ng asawa."Babe wag kang maniwala sa kanila! Ako
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 32

Lalaine POV Masaya ko dahil napatunayang wala akong kasalanan sa lahat ng mga krimen na nangyari at ipinaratang sa akin. Masakit man sa kalooban at isipin na ilang taon kong pinagdusahan ang mga kasalanang hindi ko naman pala ginawa, ganoon talaga ang buhay. Ang mahalaga, nalagpasan ko ang lahat sa awa ng Diyos. Binigyan Niya ako ng sapat na lakas para kayanin ang bawat pagsubok na dumaan sa akin. "Bee let's go?" Tumango ako kay Bo at inayos ang mga prutas na dadalhin namin para kay Ate. Sabik na sabik na akong makita siya mayakap, at personal na mapasalamatan. Nakatayo na ako sa tapat ng kwartong matagal ko nang pinapangarap pasukin. Ang kwartong kinaroroonan ng taong pinagkakautangan ko ng kung ano ako ngayon at kung nasaan ako sa buhay. Sa lahat ng taong dumaan at nanatili sa paligid ko, alam kong siya ang tunay na nagmahal sa akin. Kahit hindi niya ito laging ipinapakita, ramdam ko ang pagmamahal niya—hindi kulang, hindi sakto lang, kundi sobra pa, kahit na palaging lihim.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 33

Jeric POV Tatlong taon na ang nakalipas mula nang maging ganito na lang kami ni Lai—malayo sa isa’t isa. Ako? Bumalik lang naman ako sa Amerika, habang sila ng mga anak ko ay nasa Pilipinas. Hindi ko naman sila pinababayaan dahil linggo-linggo akong umuuwi para makita ang mga bata at, siyempre, si Lai. Pero malamig siya sa’kin. Palagi siyang busy tuwing nandoon ako. Natupad na kasi ang pangarap niya—na maipagpatuloy ang pagiging teacher, at sabay pa siyang naging model ngayon. Minsan, ganon din ako sa kaniya. Nahihiya na rin siguro ako. Pero palagi naman akong may pasalubong sa kaniya, at nagte-thank you naman siya—sa mga sticky notes nga lang. Nawala ang atensyon ko sa pagtingin sa litrato naming mag-iina nang biglang mag-ring ang cellphone ko. Nakakabwisit—istorbo sa pag-iisip. “What?!” inis kong sagot. Biglang tumawa ang gago sa kabilang linya. Wala nang iba—ang pinaka-tarantado sa amin, si Niel, a.k.a. Nilo. [Grabe ka naman, bro! Nangangamusta lang yung pinakagwapo mong
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 34

Lalaine POV Ilang araw nang nakatira sa bahay si Jeric. Palagi siyang nagpaparamdam sa akin. Mahirap man, kailangan kong tiisin. Mahal ko si Jeric hanggang ngayon-alam ng Diyos kung gaano ko siya kamahal. Nandito ako ngayon sa klase ko, kahit hanggang ngayon ay masama pa rin ang pakiramdam ko. Tumayo na ako para magturo kahit masama ang katawan ko. "Okay, good morning, class," pilit kong naging maayos dahil ayokong magkaproblema ang mga estudyante ko at ayokong wala silang matutunan. Habang nagtuturo ako, napansin kong sa ibang direksyon nakatingin ang mga estudyante ko. "Class, bakit hindi kayo nakikinig sa klase ko? High school na kayo, dapat marunong na kayong makinig. Hindi tama na nagsasalita ako dito tapos kayo sa iba nakatingin!" Nainis na ako dahil kanina pa ako nagtuturo kahit may sakit ako, pero yun naman pala, walang nakikinig. Nagtaas ng kamay ang isa kong estudyante. "Ma'am, kasi po kanina pa po nasa bintana yung mukhang artistang lalaki. Nasa may puno po," sabi ni
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 35

Lalaine POVNandito ako sa kwarto ko, nakatitig sa dalawang ticket na nasa kamay ko. Iniisip ko kung tama ba ang desisyong pumayag ako. Itutuloy ko pa ba ito?“Matutunaw ‘yan, sis!”Napangiti ako sa biglang pumasok. Lumapit siya at bumeso sa akin. Inalalayan ko siyang umupo dahil buntis na naman siya. Siguro nga lahi namin ang kambal, dahil sa pangalawang pagbubuntis niya ay kambal na agad.“Bakit ba titig na titig ka diyan sa tickets?” sabay kuha niya sa kamay ko.“Pupunta ka ng Cebu? Bakit dalawa ‘to? Sino kasama mo?” kunot-noong tanong niya.“Si Jeric,” sagot ko. “Sabi niya, balikan daw namin ang magagandang nakaraan namin at pagkatapos nun, bumuo raw kami ng panibago.”Napayuko ako at humugot ng malalim na hininga.“Oh? Eh bakit parang malungkot ka? Ayaw mo nun? Maayos na ulit ang pamilya niyo?”Tumingin ako sa kanya.“Hindi naman ako malungkot, Ate. Sa totoo lang, may kasiyahan akong nararamdaman sa puso ko. Pero hindi ko rin maalis ang takot… baka may mangyari na naman ulit. Ay
อ่านเพิ่มเติม

Final 1

Third POV Masayang nakarating sila Jeric at Lai sa airport. Magkahawak sila ng kamay habang hinihintay ang pagdating ng kanilang gagamiting sasakyan. Ilang minuto ay dumating na din. Napangiti si Lai sa nakita. "Na sayo pa din pala to Ga?" Turo niya sa motor na nasa harapan nila. Kinuha niya agad ang helmet na pink na nasa likod nito at sinuot sa kaniyang sarili. "Bilis Ga! Halika na dito." Natawa si Jeric sa kinilos ng kaniyang mahal kung kaya't lumapit siya dito agad. Si Lalaine na ang nagsuot ng helmet sa kaniya. "Hindi, halatang exited ka Ga." Sumakay na si Jeric sa motor at kasunod non ay inalalayan niyang umangkas ito sa kaniyang likuran. "Sobrang na miss ko to." Sabi ni Jeric na may matamis na ngiti sa labi, habang yakap yakap siya ni Lai sa kaniyang likuran. "Ako din Ga, na miss ko to, super!" Higpit na yakap ni Lai sa kaniya. Pinatakbo na ni Jeric ang kanilang gamit na sasakyang motor. Habang tinatahak nila ang daan papunta sa kanilang paraiso. Ang daming pumapasok na
อ่านเพิ่มเติม

The Finale

Finale (last chapter) Lalaine POV Napamulat ako sa sinag ng araw na tumama sa aking mga mata. Pagbangon ko, nag-unat muna ako—pagod kagabi. Paano ba naman, umisa na naman ang Hari matapos naming magsayaw. Hindi maalis ang ngiti sa labi ko. Ngunit may napansin ako—wala si Ga sa tabi ko. Sa isang sulok, may nakita akong sulat. Bigla akong na-excite. Baka may sorpresa na naman! Ganito talaga siya—sobrang sweet. Pero nawala ang ngiti ko nang mabasa ko ang laman nito. Agad akong lumabas ng tent. Napakasarap ng hangin at napakaganda ng paligid, pero hindi ko iyon ma-appreciate. Bumalik ako sa tent—wala na rin ang mga gamit ni Ga. Inikot ko ang buong lugar, pero wala siya. Tumayo ako sa gilid ng talon at sumilip, baka naroon siya—pero wala. Nagsimula na akong matakot. “Ga! Nasaan ka na ba? Akala ko ba wala nang iwanan?! Ano na naman ’to?!” sigaw ko kahit nanginginig ang boses ko. “Itong sulat na ’to—ano ’to? Bakit ka nagpapaalam, Ga? Sorry na kung isinugal ko ang pagmamahal mo sa mali
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status