Home / Romance / Playful Destiny / Kabanata 1 - Kabanata 10

Lahat ng Kabanata ng Playful Destiny : Kabanata 1 - Kabanata 10

37 Kabanata

Chapter 1

Lalaine POV "Pangga!" Nagulat ako nang may tumawag sakin sa aking likuran. Napalingon ako at napangiti sa lalaking palapit sakin. "Pangga, bakit nandito ka? Diba may klase pa kayo." Malambing na sabi ko nang nakalapit na sya sakin. Ang gwapo talaga nya. Lahat na yata ng kahanga hangang pagkatao sa isang lalaki na sa kaniya na. At wala na kong mahihiling pa. Kinikilig na naman ako sa kaniyang paghawak sa aking kamay. "Ano iniisip mo Ga? Ako na naman noh?!" Sabi niya nang nakangiti sakin at nag winked, natawa ako bigla. "Kapal mo! Hindi noh." Sabay talikod ko sa kanya at bigla akong kiniliti sa bewang. Sa kakapiglas ko dahil kiliting kiliti na ko sa ginagawa niya ay napahiga na ko. Bigla siyang tumigil kaya dumilat ako at ang mukha niya ay naka tapat na sakin na nakayuko, hinalikan niya ko sa noo, sa ilong at sa labi. "I love you Ga, You're my life." Sabi ni Jeric sakin nang may malamlam na mata. " I love you too Ga. Ikaw din ang buhay ko." Hahalikan niya ko ngunit... Nag

Chapter 2

Lalaine POV Katatapos ko lang maglinis ng banyo at ng lahat ng opisina ng mga opisyales. Amoy kemikal pa ang mga kamay ko at nanunuot sa ilong ko ang halong bleach at amag na tila ba nakadikit na sa balat ko. Kahit anong kuskos ko, pakiramdam ko hindi na mawawala ang amoy ng kulungan sa akin—parang marka na ng pagkatao ko.Pagkatapos ko rito, kailangan ko namang labhan ang mga damit ng ibang preso. Hindi ko naman obligasyon, pero sino ba ako para tumanggi?“Lai, pakisabay naman ’to,” sabi ng kanang kamay ni Mayora sabay lapag ng isang tambak na maruruming damit sa tabi ko. Hindi man lang ako tinapunan ng tingin. Para lang akong parte ng sahig na maaari nilang tapakan.Tumango na lang ako. Wala naman akong magagawa kundi sumunod sa utos nilang lahat. Dito sa loob, ang may kapangyarihan ang nasusunod. At ako? Isa lang akong bilang.Pero kahit sundin ko sila o hindi, masasaktan pa rin naman ako.Napatingin ako sa salamin na nakakabit sa dingding ng banyo. Saglit akong napatigil. Ang la

Chapter 3

Lalaine POV Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, sinusuklay ang buhok ko habang pinagmamasdan ang sarili. Suot ko ang bestidang kulay pula, mula sa baba ng tuhod hanggang sa balikat, mabigat ang tela at nakakapit sa katawan ko. Pinagpaguran ko ang bawat galaw ko, pero ramdam ko pa rin ang sakit sa bawat bahagi ng katawan ko. May mga pasa at galos na nagtatago sa ilalim ng tela, at halos hindi ko na maalis sa isip ko ang mga nangyari sa akin kahapon.May pabango rin akong isinunod sa akin, mabango pero kakaiba ang pakiramdam. Parang sinasabi nito sa lahat: “Narito siya, handa na para sa kasiyahan nila.” Ngunit alam kong ang kasiyahan na iyon ay kapalit ng aking katawan at dignidad. Sa limang taon ng pagdurusa at pagkakakulong, sanay na ako sa sakit, pero hindi ibig sabihin na masaya ako rito. Pagod na ako.“Monticillo! Andayan na ang byenan mo, namimiss ka na!” sigaw ng isang pulis, sabay tawa ng iba.“Naku! Mamaya fiesta na naman to! Hoooh!” dagdag pa ng isa.Ang mga tawa ni

Chapter 4

Jeric POVI’m finally back in the Philippines—for good.Matagal ko ring inisip kung babalik pa ba ako dito.Too many memories. Too many ghosts. Pero ngayon, iba na ang dahilan ko. Nandito ako hindi para balikan ang nakaraan, kundi para simulan ang bagong buhay ko kasama ang fiancé ko.Bibisitahin namin ang pamilya ko. Gusto naming magkaroon ng formal engagement party bago ang kasal. Hindi lang simpleng salu-salo—kundi isang engrandeng pagtitipon para ipakilala ko si Arianne sa lahat. Sa mga kaibigan ko. Sa mga kamag-anak. Sa mundo ko.Nasa loob kami ng kotse papunta sa hotel. Doon muna kami magpapahinga ngayong gabi, pero bukas lilipad kami papuntang Cebu. Doon ko gustong magpakasal. Sa simbahan. Simple pero solemn. Ayoko ng civil wedding lang. Gusto ko may basbas ng Diyos.“Babe, ano iniisip mo?” malambing na tanong ni Arianne habang hawak ang kamay ko.Napangiti ako at mabilis ko siyang hinalikan sa labi. She smiled back at me, her eyes soft and full of warmth.She’s so beautiful. H

Chapter 5

Jeric POVIsang linggo na ang nakalipas mula nang ilabas ko si Lalaine sa kulungan at dalhin sa ospital.Na-comatose siya dahil sa matinding pagpapahirap sa kanya. Pero ayon sa doktor, nagising na raw siya dalawang araw na ang nakakalipas.Minsan lang akong dumalaw. Busy ako sa paghahanda ng engagement party namin ni Arianne. Hindi ko muna pinaalam sa mga barkada ko ang nangyari. Ayokong madamay sila sa kasong haharapin ko para kay Lalaine.After ng party, babalik muna si Arianne sa America. Kailangan ko siyang ilayo sa gulo. Protektahan.Dahil alam ko ang sarili ko.Kapag siya ang nasaktan… baka hindi ko mapigilan ang sarili ko. Baka hindi lang kaso ang kaharapin ko—baka dugo na.At ubusin ko ang lahat ng Monticillo.Papunta ako ngayon sa hospital.Kailangan kong kausapin si Lalaine. Kailangan ko ng buong detalye. Kailangan ko ng ebidensya para tuluyan siyang makalaya.Pagdating ko sa ICU floor, sinalubong agad ako ni Elsa.“Pinatulog po siya, Atty. Jeric,” mahina niyang sabi.“Kapag

Chapter 6

Lalaine POV“Anong nasa isip mo, Lai?” tanong sa akin ni Elsa kaya napatingin ako sa kanya.Umiling lang ako, pero ang totoo, ang nangyari kahapon ang laman ng isip ko.Nasasaktan ako sa nalaman ko tungkol kay Jeric. May mapapangasawa na pala siyang iba, at kitang-kita ko sa mukha niya kung gaano niya kamahal ang fiancée niya.Kilala ko si Jeric. Alam ko kung paano siya tumingin kapag nagmamahal, at iyon mismo ang nakita ko sa kanya kahapon habang kasama niya si Arianne.Ano pa nga ba ang inaasahan ko? Mahigit limang taon na kaming hiwalay, at sobra-sobra ko siyang nasaktan noon.Mas dapat pa nga akong magpasalamat dahil tinutulungan niya ako sa kaso ko, kahit wala na siyang obligasyong gawin iyon.Siguro mas nararapat na maging masaya na lang ako para sa kanya. Napakasakim ko naman kung ipagkakait ko pa ang kaligayahang nararamdaman niya ngayon.Tama siya—Attorney at akusado na lamang ang relasyon namin. Iyon na lang. Kaya niya siguro ako tinutulungan dahil naaawa siya sa akin… o dah

Chapter 7

Jeric POVAraw ng kasal ko.Nakasuot ako ng itim na tuxedo, maayos ang ayos ng buhok, at perpekto ang pagkakatali ng kurbata ko. Sa salamin, mukha akong handa—handa sa bagong yugto ng buhay. Handa sa panghabambuhay na pangako.Pero bakit parang hindi handa ang puso ko?Nakatayo ako sa harap ng bintana ng bridal suite ng simbahan. Mula roon, tanaw ko ang malinis na bakuran, ang mga bisitang dumarating, ang mga sasakyang sunod-sunod ang pagparada. Lahat abala. Lahat masaya.Malalim ang iniisip ko..Bakit ako naguguluhan sa nararamdaman ko ngayon? Hindi ba’t mahal ko na si Arianne? Siya ang pinili ko. Siya ang pakakasalan ko. Siya ang babaeng makakasama ko habang buhay.Pero bakit simula nang muli kong makita si Lai… hindi na siya maalis sa isipan ko?Kahit sa panaginip, dinadalaw pa rin ako ng mga alaala namin. Mga panahong kami pa. Mga panahong buo ako.Palagi ko siyang naiisip.At sa tuwing nakikita ko siya—kahit saglit lang—parang buo na ulit ang araw ko. Parang may kulay ang paligi

Chapter 8

Chapter 8Jeric POVPagkatapos ng dalawang buwan, bumalik na ako ng Pilipinas. Dapat isang linggo lang ang honeymoon namin ni Arianne dahil kailangan kong pag-aralan ang kaso ni Lai. Pero kinailangan ko munang ayusin ang nararamdaman ko at mabuti na lang, naging maayos naman ang lahat. Mahal ko si Arianne. Siya ang pinakasalan ko, at kahit anong mangyari, siya ang pipiliin ko.Papunta ako sa tinutuluyan nila Lai at ni Lt. Abraham para mapag-usapan ang lahat. Lalabas na kasi bukas ang mga witnesses namin.Nakarating na ako sa bahay nila. Nag-doorbell ako at agad namang bumukas ang pinto—si Elsa ang nagbukas.“Attorney, magandang hapon po. Pasok po kayo,” sabi niya.Pumasok na ako.“Naku, Attorney, wala po sila Lalaine at Ambo. Nasa Manila po sila—isang buwan na po silang umalis. Babalik po siguro mamaya o bukas,” paliwanag niya.Kumunot ang noo ko at nakaramdam ako ng bahagyang inis. Bakit hindi man lang nila sinabi sa akin? Ako ang abogado nila.“Nagtatrabaho po kasi si Lai sa tinay

Chapter 9

Jeric POV Kinabukasan maaga kong nagpunta ng korte. Tinext na ko ni Lt.Abraham na padating na sila. Nakita ko na ang kotse nilang paparating. Agad akong lumapit sa kanila nakita ko agad kung saan nakapwesto si Lai, kaya agad ko syang inabangan para pagbuksan siya ng pinto. Ewan ko, pero gusto ko syang makita kahit sa ganon lang na paraan masilayan ko siya. Sapat na sakin, masaya na ko. Agad akong kumatok sa salamin ng bintana at bumukas din naman agad. Nakatingin sya sakin nang pormal, medyo nahiya ako kaya inalis ko ang ngiti ko. Binuksan ko ang pinto ng kotse, bumaba na rin si Lt. Abraham. Bakit parang gumagwapo tong loko na to, mukhang komportable sya kay Lai, maalaga pa naman to sa mga nakakasama niya. Humawak sa kamay ko si Lai na kinagulat ko at huminga nang malalim. Tumango ako sa kaniya dahil naiintindihan ko na ang ibig niyang ipahiwatig sakin, bigla ko syang niyakap at pinaramdam na nandito lang ako.. "Kinakabahan ako, Ga Natatakot ako baka ibalik ako uli

Chapter 10

Lalaine POV Hindi ko alam kung paano ako magsisimula ngayong si Jeric ay kasal na sa iba at may mahal nang iba.Masakit sobrang sakit. Pero kailangan kong kayanin. Parang hindi ko siya kayang harapin. Pabalik na kami ni Bo ng Cebu dahil bukas ay magsasalita na ang mga witness namin.Pagkatapos noon, dadalawin na namin ang mga anak ko dahil hindi ko pa sila nakikita. Sa mga litrato ko lang sila nasisilayan. Huli ko yata silang nakita noong ipinanganak ko sila doon ko lang sila nakarga.Kumatok ako sa pinto. Sobrang init sa labas. Nagulat ako nang si Jeric ang nagbukas ng pinto. Bakit siya nandito? Tapos na ba ang honeymoon nila?Nakakailang ang tingin niya sa akin kaya tinanong ko kung puwede na akong pumasok. Pinapasok niya ako. Ipinaliwanag ko rin kung bakit ako nagkaganito pinalusot ko na lang na kailangan sa trabaho. Pero ang totoo, makulit si Bo. Ganoon daw dapat para makapag-move on.Akala ko ba epektibo? Pero bakit ganito ang nararamdaman ko? Sa tuwing titingnan niya ako, may k

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status