แค้นรักพันสวาท의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

 จุ๊บ ~~ “อื้อออออ ~~” “เมีย...เมีย...เมีย...ลูกจันเป็นเมียของเฮียทิศ” (^-^) “ฉันไม่ชะ...” (-*-) จุ๊บ ~~ “อื้อออออ ~~” “ลูกจันเป็นเมียของเฮียทิศ” (^-^) “เอ๊ะ!! คุณนี่ฉันก็บอกว่าฉันไม่...” (-*-) จุ๊บ ~~ “อื้อออออ ~~” “ลูกจันเป็นเมียของเฮียทิศ” (^-^) “ก็บอกแล้วไงว่าฉัน...” (-*-) และในจังหวะที่ฉันยังพูดไม่จบ เขาที่กำลังจะดึงฉันเข้าไปจูบอีกครั้งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฉันไหวตัวทันก็ได้รีบเอื้อมมือไปปิดปากเขาแน่นพร้อมกับแสดงสีหน้าบึ้งตึง “หยุดเลยนะคะ มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณอาทิตย์” (-*-) ฉันพูดออกไปอย่างไม่พอใจ “ก็เฮียรักเมียของเฮียนี่น่า แ

 “ฮึก...ฮึก...เฮียพูดอะไรของเฮียค่ะ...พูดแบบนี้ทำไม” เสียงสะอื้นพูดด้วยหัวใจที่วูบไหวเพราะถึงแม้ว่าฉันจะยังให้อภัยเขาไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้เขามีจุดจบแบบไร้ลมหายใจอย่างที่เขาพูด “ละ...ลูกจัน!! เฮียขอโทษ” คนป่วยที่ไม่คิดว่าคำพูดของเขาจะไปทำให้หญิงสาวถึงกับร้องไห้ เพราะถึงแม้ว่าเขาจะพูดอะไรโอเว่อร์เกินจริงไปนิด แต่เขาเองก็ไม่ได้อยากทำให้เธอต้องร้องไห้เพราะเขาอีก “ฮึก...ฮึก...เฮียต้องหายซิ ลูกจันไม่ได้อยากให้เฮียตายสักหน่อย” น้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่หยุด อีกทั้งความรู้สึกกลัวในใจที่ยังไม่จางหายยามจินตนาการไปว่าวันพรุ่งนี้เขาจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว อกข้างซ้ายก็พลันปวดแปล๊บอย่างบอกความรู้สึกไม่ถูก “โอ๋ๆๆ เฮียขอโทษนะคะ อย่าร้องนะคนดีของเฮีย” คนต้นเหตุที่ทำให้ฉันร้องไห้ลุกขึ้นมาโอบกอดฉันเอาไว้ พร้อมกับส่งมือมาลูบหัวเบา ๆ “ฮึก...ฮึก...” 

 “มึงเป็นไรห๊ะ!!...โชค” ผมที่เห็นสีหน้าของลูกน้องตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป “โธ่...ก็นายเล่นให้รื้อห้องปลอดเชื้อแบบนี้แล้วร่างกายนายล่ะ” โชคที่พอได้พูดก็อดตัดพ้อไม่ได้เช่นกัน “เอ่อ...กูรู้น่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แล้วอีกอย่างกูรู้ว่ามึงรู้ดีว่าอาการกูไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้น” ผมพูดออกไปอย่างรู้ทัน...ก่อนจะเอ่ยปากสั่งคนตรงหน้าไปเพื่อไม่ให้เสียเวลา... “ส่วนมึงรู้ดีใช่ไหมว่าต้องทำยังไง ถ้าลูกจันมาดูกูยังไงก็ต้องอึ้งจนไม่ยอมเข้ามาในห้องแน่เพราะงั้นหน้าที่มึงก็คือ...” และในขณะที่ผมยังพูดไม่ทันจบ ไอ้โชคที่ดูจะท้อใจกับสิ่งที่ผมทำก็ถึงกับพูดทันควันออกมาพอดี “ทำยังไงก็ได้ให้คุณลูกจันเข้ามาในห้องนี้ใช่ไหมครับ...เฮ้ออออ...รับทราบครับนาย” โชคถอนหายใจอย่างจนใจในความดื้อรั้นของเจ้านายตัวเอง แม้ว่าเขาเองจะไม่คิดว่าตนจะมาได้เห็นมุมนี้ของ

 “โธ่...เมียขาาาาของเฮีย อย่าคิดหนีเฮียไปไหนเลยน้าาาา ขอให้เฮียได้ทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษก่อนได้ไหม แล้วเมื่อถึงเวลาถ้าเมียที่เฮียรักแสนรัก หวงแสนหวง และก็โคตรจะห่วงไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเข้าใกล้อยากจะไปแล้วละก็...” และในขณะที่เขายังร่ายยาวไม่จบ ฉันที่ทนความเลี่ยนไม่ไหวก็ได้พูดเบรกเขาออกไปเพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาคืออยากให้ฉันรู้ว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยฉันไปอย่างแน่นอน “พอเลยค่ะ...พูดแล้วทำไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดนะคะ” ฉันพูดจบก็เดินไปข้างเตียงของเขาที่ตอนนี้มีอาหารเรียงรายส่งกลิ่นหอมกรุ่นจนเรียกน้ำย่อยให้ทำงานทันที ส่วนคนตัวโตที่โดนเบรกล้อฟรีหน้าทิ่มก็ได้แต่ส่งยิ้มแหย ๆ ส่งกลับมาให้แทน และในจังหวะที่ฉันกำลังกวาดตามองเมนูอาหารที่อยู่บนโต๊ะ เสียงทุ้มของคนบนเตียงก็พูดขึ้นเพื่อเอาใจฉันทันที “เฮียสั่งให้ป้าเขาทำแต่ของโปรดลูกจันเลยนะคะเนี่ย มามะมานั่งข้างเฮียนี่มาเดี๋ยวเฮียจะบริการพยาบาลคนสวยให้” รอย

 ความเงียบของห้องพร้อมกับเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนที่นอนแนบหน้าอยู่บนตักฉัน ใบหน้าของเขานั้นที่บัดนี้ช่างดูไร้เดียงสาและอบอุ่นเสมือนเมื่อครั้งวันวานที่ฉันมักจะได้ยลมันอยู่เสมอดูจะค่อย ๆ กลบความร้ายกาจที่เคยมีก่อนหน้านี้ให้จางลงไปทุกที จนฉันที่เคยตั้งมั่นว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกในเวลานี้กลับไม่รู้ว่าจะต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงดี “ลูกจันจะยังสามารถไว้ใจ เชื่อใจ และรักเฮียทิศได้อย่างหมดใจอีกครั้งไหมคะ” มือบางที่เกลี่ยเส้นผมของคนที่นอนหลับตาพริ้มมาพร้อมกับคำพูดที่ถูกบอกออกมาอย่างแผ่วเสมือนกับว่ากำลังถามความคิดเห็นของตัวเองอยู่ เพียงแต่สิ่งที่ตัวคนพูดไม่รู้นั่นก็คือคนฟังได้ยินมันทุกอย่างแล้ว “ได้ซิคะ...เฮียจะพิสูจน์ทุกอย่างว่าลูกจันจะสามารถฝากชีวิตไว้กับเฮียได้นับจากนี้ไปจนสิ้นลมหายใจ” คำตอบที่ถูกตอบอยู่ภายในใจคนฟัง โดยที่เขาเองนั้นก็อยากจะลืมตาขึ้นมาเพื่อสัญญากับเธอให้หนักแน่น เพียงแต่...ในวินาทีนี้เขายังอยากฟังต่ออีกว่าเธอจะพูดว่ายังไงอีก