แค้นรักพันสวาท의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

 รถหรูที่ขับกลับไปยังโรงแรมตนเองอีกครั้งพร้อมกับความหวังสุดท้ายว่าจะเห็นเธอปรากฏตัวอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์นั่นอีกหน และถึงแม้ว่าความหวังที่มีมันดูจะน้อยนิดก็ตามทีแต่ก็ยังดีกว่าที่เขาจะไม่เหลือความหวังอะไรเลย อีกทั้งด้วยความคิดที่คิดยังไงก็คิดไม่ออกเมื่อนึกไปถึงเหตุผลที่เธอมาหนีหายไปแบบนี้ก็ในเมื่อชีวิตของเธอในเวลานี้มันเริ่มจะเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว แถมเธอก็กำลังจะได้รับบรรจุเป็นพนักงานประจำของโรงแรมอยู่แล้วด้วย...แล้วมันเพราะอะไรกันล่ะถึงทำให้เธอตัดสินใจหนีหายไปแบบนี้ ความคิดมากมายขับเคลื่อนไปพร้อมกับรถหรูที่วิ่งไปด้วยความเร็ว...จนกระทั่งเมื่อเขามาถึงโรงแรมของตัวเองสองขาก็ได้ก้าววิ่งไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ความจริงที่เจอจะทำให้ตัวเขาต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อตรงเคาน์เตอร์นั้นเขาได้พบเพียงเชนผู้จัดการโรงแรมที่ยืนอยู่ยังเคาน์เตอร์ต้อนรับเพียงลำพังดังเดิม... “ท่านประธานเจอลูกจันไหมครับ” เชนถามด้วยสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่คนที่มีสีหน้าผิดหวังไม่ต่างกัน

 พลั่ก... ฝ่าเท้าที่ถูกยกขึ้นมาถีบไปยังยอดอกของคนปากมอมเข้าไปอย่างเต็มแรงจนคนตัวโตที่ไม่ทันได้ตั้งตัวและคงไม่คาดคิดว่าฉันจะทำแบบนี้กับเขาถึงกับหงายเงิบตกลงไปยังข้างเตียงนอนก้นจ้ำเบ้าทันที ตุบ... “โอ๊ย...!! ลูกจัน...!! ถีบเฮีย...เอ๊ย...ผมทำไม” “ไม่เล็งที่ปากก็บุญแล้วค่ะ...หึ...” และทันทีที่ฉันพูดจบฉันก็หอบเอาผ้าที่ใช้พันกายก่อนหน้านี้ขึ้นมาแล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำเพื่อไปแอบทันที พร้อมกับเอาหูแนบฟังว่าตอนนี้คนข้างนอกจะบุกเข้ามาลากฉันออกไปทำแบบเดียวกันกับที่ฉันทำกับเขาไหม แต่ทว่า...นอกจากเสียงซู้ดปากกับเสียงบ่นกระปอดกระแปดที่ดังก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกแล้วปิดลงไป นั่นจึงทำให้ฉันเริ่มที่จะเบาใจว่าตัวเองจะไม่โดนเขาทำร้ายร่างกายคืน “ฟู่วววว ~~ เกือบไปแล้วไหมล่ะ นี่แกต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ยัยลูกจันเอ้ย...คิดยังไงถึงถีบเขาไปแบบนั้นนะ” (>///<) ฉันลอบถอนห

 “ฮึก...ฮึก...แล้วทีนี้จะบอกฉันได้หรือยังค่ะว่าฉันไปทำอะไรให้ คุณถึงมาจงเกลียดจงชังจ้องจะทำร้ายกันแบบนี้” คำถามที่วันนี้ต้องได้คำตอบ แต่กลับทำให้คนถูกถามกัดฟันมองจ้องด้วยความไม่พอใจ “ทำชั่วเอาไว้ไม่รู้ตัวเลยงั้นหรอ หรือว่าที่ผ่านมาต้องอดกลั้นแสร้งทำเป็นคนดีจนลืมผิดชอบชั่วดีไปหมดแล้ว” และคำตอบที่ส่งมาจากคนตัวโตก็ถึงกับทำให้ฉันงงเป็นไก่ตาแตก “คุณนี่มันพูดไม่รู้เรื่องแล้ว...ฉันไปทำอะไรให้คุณงั้นหรอ มีแต่พวก...คุ..ณ...” และในขณะที่ฉันยังพูดไม่ทันจบ คนที่ทวีความขุ่นข้องหมองใจก็ตวาดลั่นขึ้นมาทันที “ถ้าจำไม่ได้...งั้นก็โดนจนกว่าจะจำได้แล้วกัน...!!” สิ้นเสียงคำรามลั่นเขาก็เตรียมจะจับฉันให้หันหลังเพื่อโก้งบั้นท้ายให้เขาตักตวงความสุขอีกครั้ง เพียงแต่ว่าครั้งนี้ฉันทั้งเจ็บและไม่ยินยอมแล้วต่อไปแล้ว ดังนั้นสิ่งที่ฉันกำลังจะทำนั่นก็คือส่งเขาไปนั่งลงกองกับพื้นเหมือนที่ทำเมื่อวานนี้&nbs

 ช่วงสายของอีกวัน ~~ ร่างที่ปวดหนึบเมื่อยขบแทบจะขยับไม่ได้แม้กระทั่งเปลือกตาที่อยากจะปิดมันอยู่อย่างนั้น และถ้าไม่เป็นเพราะร่างกายที่ใช้พลังงานไปมากแถมไม่มีอะไรตกถึงท้องจนตะวันสายโด่ง ฉันเองก็ไม่อยากจะลุกขึ้นมาทำอะไรทั้งสิ้นในวันนี้ “อะ...โอ๊ย...แทบจะขยับตัวไม่ได้เลยเรา” ฉันบ่นเบา ๆ หลังจากที่ตัวเองพยายามจะลุกขึ้นมาก่อนจะใช้มือคว้านหาผ้าผืนใหญ่ที่ตนเองมักจะใช้เป็นเครื่องนุ่งห่มกายอยู่เสมอมาตัวเอาไว้ลวก ๆ และด้วยมือที่คว้านหาผ้านั้นก็ทำให้ฉันถึงกับอดขมวดคิ้วมุ่นไม่ได้ว่าในเวลานี้ตนเองนั้นได้ไร้ซึ่งเครื่องพันธนาการใด ๆ อีกทั้งยังได้นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างสบายอีกด้วย “เฮ้อ...นี่ใจคอเขาจะให้ฉันพันผ้าแทนใส่เสื้อผ้าไปถึงเมื่อไรกัน แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยก็ไม่ได้ให้ฉันหลับคาเชือกแบบนั้น” เพียงแต่ทันทีที่ฉันเตรียมจะลุกขึ้นอาการเจ็บแปล๊บก็แล่นเข้าสู่กึ่งกลางกายสาวทันที “อ๊ะ...เจ็บหน่วง ๆ จัง”

 พลบค่ำ ~~ --- จันทร์เจ้า Talk --- ร่างบางที่นอนตะแคงคุดคู้แนบไปกับที่นอนขนาดใหญ่ ลมหายใจที่ถูกพ่นเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเป็นดั่งสัญญาณว่าร่างนวลเนียนนี้กำลังจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราหลังจากที่ตัวเองได้ร้องไห้จนเผลอหลับไป แกร๊ก ~~ ก่อนที่เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาจะปลุกให้หญิงสาวสะดุ้งตื่นออกจากความฝันเพื่อมาพบกับความเป็นจริงแสนใจร้ายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า จนร่างบางที่ยังคงหวาดผวาถึงกับกระเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมกับร่นตัวขยับหนีมายังที่มุมหัวเตียงแทน “...หึ...ต้องตกใจขนาดนั้นเลยหรอทำเหมือนเห็นผีไปได้” น้ำเสียงร้ายแค่นใส่หลังจากเห็นอากัปกิริยาของฉันที่แสดงออกมา เพียงแต่...ด้วยคำพูดของคนตรงหน้าไม่มีประโยชน์อะไรที่ฉันจะต่อปากต่อคำออกไป “คุณเข้ามาทำไมอีก...” ดวงตากลมใสที่ขอบกลับช้ำบวมเนื่องจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักได้แต่ทอดมองต่ำไปยังเบื้องล