แค้นรักพันสวาท의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

 ตื๊ดดดดด ~~ “ครับนาย...” ปลายสายกดรับทันทีพร้อมกับเอ่ยปากตอบรับเหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายของตนต้องโทรมาหา “โชคมึงเข้ามาหากูหน่อย” “ได้ครับนาย...” สิ้นคำตอบรับไม่นานนักประตูบานเดิมก็ถูกเปิดออก “มึงรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม” ผมสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะถามออกไปแม้จะรู้คำตอบที่ได้รับอยู่แล้ว “ครับนาย...” “ถ้างั้นกูขอถามหน่อยได้ไหม ทำไมครั้งที่แล้วมึงถึงได้ข้อมูลคนละชุดกับข้อมูลนี้มา” สิ้นคำถามที่คนถูกถามเองรู้ตัวดีว่าเขาจะต้องถูกซักไซ้ไล่เลียงอยู่แล้ว ดังนั้นโชคจึงตอบไปตามความจริงทุกประการโดยไม่มีการแต่งเติมหรือหมกเม็ดอะไรแม้แต่นิดเดียว “ผมตอบตามตรงเลยว่าผมเองก็ไม่ทราบเลยครับว่าทำไมชุดข้อมูลอีกทั้งหลักฐานในครั้งนี้ถึงได้เป็นหนังคนละม้วนกับเมื่อครั้งที่แล

 หลายวันต่อมา ~~ หัวใจที่ดำดิ่งไปพร้อมกับความรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิดนับตั้งแต่คนที่บอกให้รอได้จากไป ฉันที่ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมทั้งที่ฉันควรที่จะสบายใจที่จะไม่ได้เจอเขาดั่งเจตนาที่ฉันต้องการ แต่พอเขาดูลุกลี้ลุกลนกระวีกระวาดออกไปในวันนั้น ความรู้สึกกังวลใจ วูบโหวงในใจมันกลับไม่ลดน้อยลงเลยมันรังแต่จะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น “ฮึก...จะใจร้ายกันไปถึงไหน มาบอกให้รอทั้งที่ตัวเองหายไปแบบนี้...ใจร้ายที่สุด...” คำพูดที่บ่นพึมพำกับตัวเองในขณะที่ร่างบางก็เดินกระวนกระวายไปมาอยู่ในห้อง และโชคดีที่หลังจากที่เขาออกไปเขาก็ได้บอกให้ป้าลออมาถอดโซ่ออกจากข้อเท้าฉัน อีกทั้งเขายังให้ป้าลออเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันใส่แทนผ้าที่ฉันเอามาประดิษฐ์พันกาย แต่น่าแปลกที่หลังจากที่ฉันพ้นออกจากพันธนาการทุกอย่างที่เขาใช้ล่ามฉันไว้แล้ว และแม้กระทั่งตัวเองที่สามารถจะออกไปด้านนอกห้องได้อย่างอิสระแล้วก็ตาม นั่นก็เพราะว่าฉันเคยแง้มประตูออกไปดูแล้วไม่เจอลูกน้องของเขาเฝ้าอยู่

 จากนั้น...เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเฮียทิศก็เป็นเหมือนกับหนังคนละม้วนกับที่ฉันได้เจอ เรื่องราวทุกอย่างเรื่องราวเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ที่ฉันไม่ได้ทำ อีกทั้งไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าตนเองจะถูกปรักปรำใส่ร้ายได้ถึงขนาดนี้ และที่น่าสลดใจที่สุดก็คือไอ้สิ่งที่ฉันไม่ได้ก่อมันกลับกลายไปทำให้ผู้ชายที่นอนนิ่งอยู่บนที่นอนนั้นเชื่อทุกอย่างจนหมดหัวใจแล้วกลับไปทำร้ายตัวเองทำร้ายฉันได้ถึงขนาดนี้ แววตาสั่นไหวพร้อมกับร่างที่เกร็งขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจในขณะที่ฟังเรื่องราวทุกอย่างจากปากของลูกน้องคนสนิทของเขา เรื่องราวอีกด้านที่ฉันไม่เคยรับรู้ โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันคาใจในหลาย ๆ เรื่องที่มีต่อเขาก็ถูกคลายปมจากคำบอกเล่าของคนที่อยู่ตรงหน้าจนหมดสิ้น “นายอาทิตย์ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะครับคุณลูกจัน ทั้งเรื่องไม่ได้ติดต่อมาเพราะบาดเจ็บสาหัสจากการโดนลอบทำร้าย ทั้งเรื่องที่แต่งงานกับคุณดาริกานต์ รวมถึงเรื่องที่จ้างโจรมาลักพาตัว ทุกอย่างนายอาทิตย์ไม่รู้เรื่องเพราะตอนนั้น...เอ่อ...นายเองก็กำลังรักษาตัวอยู่จนแทบจะไม่มีชีวิตรอดเหมือนกัน” 

 แกร๊ก ~~ “คุณอาทิตย์ค่ะ...” (-*-) และด้วยสีหน้าที่ซีดเผือดผิดจากก่อนหน้านี้ก็ทำให้ฉันที่ตอนแรกยังมีอารมณ์โมโหให้กับเขาถึงกับหยุดคำพูดที่จะต่อว่าเขาออกไปพร้อมกับรีบเดินไปดูเขาทันที “ทะ...ทำไมหน้าซีดอย่างนี้ล่ะคะ” ฉันมองที่ป่วยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาวูบไหวพร้อมกับหัวใจที่อ่อนยวบอย่างไม่อาจห้ามได้ “กะ...ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ อยู่เลยนี่น่า” คำพูดแผ่วเบาถูกพูดออกไปด้วยเสียงอันสั่น ก่อนที่ร่างบางจะหย่อนกายนั่งที่ด้านข้างของเขาโดยที่ข้างในใจพลันว้าวุ่นไปหมด “ฮึก...ฮึก...” น้ำตาที่ไหลซึมออกมาอย่างสุดจะกักกลั้นพลังร่วงหล่นลงมา และด้วยเสียงสะอื้นที่ดังสะท้านอยู่ภายในห้องที่เงียบสนิทก็ทำให้คนที่นอนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินเสียงจนเปิดเปลือกตาขึ้นมา “ละ...ลูกจัน...ร้องไห้ทำไมค่ะ...” คนตัวโตใช้แรงพยายามลุกขึ้นมาเอ่

 “ขอบคุณนะคะที่อย่างน้อยก็ยังให้โอกาสเฮีย แล้วก็...เฮียขอโทษนะคะ” คำพูดที่ทำให้ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทำให้วินาทีนี้ฉันยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าฉันยังมีความรู้สึกกับเขาอยู่ เพียงแต่ในวินาทีเดียวเช่นกันฉันเองก็ยังไม่อาจเดินหน้าต่อกับเขาไปได้ในตอนนี้ ร่างบางที่ยืนนิ่งหลังจากได้ฟังคำพูดสะเทือนใจจบ แต่ก็ยืนอยู่ได้เพียงครู่เท่านั้นก่อนที่สองเท้าจะพาร่างเดินออกไปดั่งต้องการไปหามุมสงบเพื่อจัดการความรู้สึกของตัวเอง จากนั้น...หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากห้องพักของเขาแล้ว ฉันก็ได้บอกให้ป้าลออกับพี่โชคเข้าไปทำความสะอาดพร้อมกับเอาน้ำเข้าไปให้คนป่วยที่อยู่ด้านใน ส่วนหลังจากนั้นเขาจะโวยวายขับไล่ลูกน้องของเขาอีกหรือเปล่าอันนี้ฉันเองก็ไม่ขอรับรู้ด้วยแล้ว... คลื่น ~~ ซ่า... เสียงจากธรรมชาติยามที่สายน้ำถูกคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเข้ามาในขณะที่ร่างบางกำลังเดินเอื่อย ๆ ช้า ๆ ปล่อยให้เสื้อผ้าถูกลมพัดแนบไปกับเนื้อเนียนจนเกิดเป็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ทำให้ผู้หญิง