All Chapters of แค้นรักพันสวาท: Chapter 1 - Chapter 10

ภาพของงานวันแต่งงานที่ดูจะแสนวิเศษ เรือนร่างบอบบางที่อยู่ในชุดสีขาวฟูฟ่องประดับด้วยคริสตัลระยิบระยับยามต้องกับแสงอาทิตย์ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากดอกไม้ที่ถูกประดับประดาเต็มไปทั่วทั้งสนามหญ้าคละเคล้าเข้ากับเสียงแซ่ซ้องโห่ร้องแสดงความยินดีที่มาจากทั่วสารทิศ วงแขนกำยำที่ถูกยื่นมาเพื่อให้มือเรียวบางได้เกาะเกี่ยวจากผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาที่เป็นดั่งแสงสว่างและมักจะทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นตูมตามอยู่เสมอ อีกทั้งรอยยิ้มละมุนที่มักจะระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลายามที่เขาอยู่เบื้องหน้าของคนรักในเวลานี้ช่างเป็นเสมือนน้ำหวานชโลมใจให้คนที่ได้เห็นมีเรี่ยวแรงที่จะมีชีวิตต่อไปบนโลกใบนี้สองเท้าของคนทั้งสองที่กำลังเดินก้าวไปพร้อม ๆ กันเปรียบเสมือนดั่งการก้าวเท้าเข้าสู่การใช้ชีวิตคู่อย่างสมบูรณ์ และทันทีที่สองร่างพากันมายืนยังด้านหน้าผู้ที่มาทำหน้าที่เป็นสักขีพยานในพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ มือที่ประสานกันแน่นยามที่ทั้งสองหันมาเผชิญหน้ากันเพื่อเอื้อนเอ่ยคำสัตย์ว่าเราสองคนจะมีกันและกันทั้งยามทุกข์และยามสุขก็ได้ดังกังวานขึ้น‘คุณจันทร์เจ้า ดำริวงศ์ตระกูล คุณจะรับคุณอาทิตย์ ต้นตระกูลรุ่งเรือง เป็นสามีหรือไม่และสั

ณ ห้างหรูใจกลางเมือง“เอาอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยถามหลังจากเห็นฉันเพิ่งวางช้อนส้อม“ไม่แล้วค่ะ เฮียทิศล่ะคะเอาอะไรเพิ่มไหม...??”“ไม่แล้วเหมือนกันค่ะ งั้นเราเช็กบิลกันเลยไหม นี่หนังก็ใกล้จะฉายแล้วด้วย” คนตัวโตพูดพร้อมกับมองนาฬิกาหลักสิบล้านที่อยู่ตรงข้อมือกระทั่งเวลาผ่านไปจนหนังจบ...“สนุกไหมคะ...” (^-^) เฮียทิศถามฉันก่อนที่เขาจะส่งมือมาขยี้ผมนุ่มยาวสลวยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“สนุกมากเลยค่ะ ว่าแต่เฮียทิศเถอะค่ะ มาดูหนังที่ลูกจันอยากดูสนุกไหม ลูกจันรู้นะคะว่าเฮียทิศไม่ชอบหนังแนวนี้”“สนุกซิคะ” (^-^)“สนุกจริงหรอคะ ไม่ใช่พูดเอาใจลูกจันนะ เพราะว่าลูกจันเห็นแต่เฮียทิศ...” ฉันที่กำลังเจื้อยแจ้วถึงกับหยุดปากเพราะกลัวหลุดพูดในสิ่งที่น่าอายออกไป“เห็นแต่อะไรหรอคะ...หืมมมม ~~” คนตรงหน้าหันมาทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ทันที จนฉันที่หน้าร้อนผ่าวถึงกับกลอกตาหลุกหลิกไม่หยุด“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองสายตาชวนวูบวาบนั้นเลย“บอกเฮียมานะคะ มีความลับกับเฮียหรอ เฮียเสียใจนะ” คนตัวโตที่มักจะรู้จุดอ่อนฉันดีใช้คำพูดที่ฉันต้องยอมเขาเสียทุกครั้งไป“ไม่ใช่นะคะ อะ...เออ...” (>///

“ฮะ...เฮียทิ...ศ...อุ๊บ”จุ๊บ ~~“อื้อออออ ~~”รสจูบแสนละมุนถูกบรรจงทาบทับลงมายังริมฝีปากอ่อนนุ่มชุ่มชื่นทันที ดวงตากลมใสที่ในหะแรกยังเบิกกว้างพลันสั่นระริกก่อนที่มันจะค่อย ๆ ปิดพริ้มลงเพื่อรับความหอมหวานแปลกใหม่ที่คนตรงหน้ากำลังมอบให้มือหนาที่ประคองใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างทะนุถนอม ยามที่ลิ้นร้อนค่อย ๆ แซะแทรกเปิดปากสาวเพื่อเข้าไปคว้านหาความหอมหวานที่มีลักษณะเดียวกัน ความแปลกใหม่ที่สาละวนอยู่ในโพรงปากแม้ว่าตัวฉันเองจะไม่ชำนาญ แต่ทว่า...ก็พอจะคล้อยตามได้อย่างไม่เคอะเขิน...จ๊วบ ~~“อื้อออออ ~~”ดวงตาที่ยังคงหลับพริ้มดูเงียบสงบช่างต่างจากปากกับหัวใจและร่างกายในขณะนี้ที่กำลังร้อนรุ่มดั่งถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกปั่นป่วนบางอย่างที่ยากจะเข้าใจรังแต่จะทวีคูณขึ้นอย่างไม่อาจหักห้ามได้ โดยเฉพาะอาการเต้นตุบของอวัยวะปุ่มเล็ก ๆ อันเป็นส่วนสำคัญของหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังออกอาการจนทำให้เจ้าของร่างเล็กรู้สึกได้อาการร้อนของเลือดที่พลุ่งพล่านวิ่งวุ่นไม่หยุดเริ่มที่จะส่งผลให้ร่างกายยากที่จะควบคุมได้อีก และในขณะที่สมองเริ่มจะเคลิบเคลิ้มขาวโพลนไปกับการสัมผัสที่วาบหวามไปทุกขณะ สติสัมปชัญญะสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ก็

ร่างบอบบางที่ได้แต่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนุ่มเนื่องจากไม่อาจข่มตาหลับลงได้ หลังจากที่เสียงนุ่มอบอุ่นที่ส่งคำหวานออกมาก่อนหน้านี้ยังคงดังก้องอยู่ในหู‘เฮียรักลูกจันนะคะ สุดที่รักของเฮียทิศ’ (^-^)“กรี๊ดดดดด ~~ แฟนใครไม่รู้น่ารักเป็นบ้า อยากจะบ้าตาย” (>///ความรู้สึกที่เต็มตื้นอยู่ในใจท่วมท้นจนแทบจะทะลักล้นออกมาทำให้ร่างเล็กได้แต่นอนกลิ้งไปเกลือกมาบนที่นอนด้วยความเขินอาย และไม่ใช่ว่าตัวฉันจะได้ยินคำบอกรักจากเขาจนตัวเองมาเกิดอาการแบบนี้เป็นแรก เขาเองที่มักจะบอกรักฉันอยู่บ่อยครั้งยามที่มีโอกาส เพียงแต่ว่าครั้งนี้มันอาจจะเป็นเพราะด้วยบรรยากาศและการสัมผัสที่แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น นั่นจึงทำให้เป็นเหตุผลที่ฉันต้องมานอนเสียอาการอยู่แบบนี้“เฮ้ออออ...ฟังเท่าไรก็ไม่มีเบื่อเลยอยากได้ยินบ่อย ๆ ซ้ำ ๆ ทุกวันจัง...คริคริ คอยดูนะถ้าแต่งงานไปจะขอให้เฮียทิศพูดให้ฟังวันละสามเวลาหลังอาหารเลยคอยดู” (^-^)เสียงพึมพำพูดกับตัวเองพร้อมกับใบหน้าสวยหวานที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข จนกระทั่งเมื่อสมองพานคิดไปถึงประโยคบางประโยคขึ้นมาดวงหน้าสาวที่ร้อนผ่าวแดงระเรื่ออยู่แล้วก็ยิ่งทวีความแดงเพิ่มขึ้น‘ลู

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยพูดหลังจากที่ตัวเองหยัดตัวลุกขึ้นมานั่งได้แล้ว และแม้ว่าคำพูดของฉันมันจะเต็มไปด้วยความประหม่าและเขินอายก็ตาม แต่ด้วยเหตุเพราะความปรารถนาที่ตัวเองนั้นก็ต้องการไม่แพ้กันกับคนตรงหน้า นั่นจึงทำให้ฉันตัดสินใจที่จะมอบสิ่งสำคัญให้กับคนที่ฉันรักในครั้งนี้ด้วยความเต็มใจ“ลูกจัน...!!”เฮียทิศหันมาเรียกชื่อฉันด้วยความตกใจ และถึงแม้ว่าหลังจากที่พูดประโยคนั้นออกไปฉันจะตกใจกับสิ่งที่ตัวเองเอ่ยออกไปก็ตาม แต่เพราะว่าไอ้ความต้องการที่คุกรุ่นอยู่ข้างในดันมีมากกว่านั่นจึงทำให้ฉันไม่นึกเสียใจเลยสักนิดที่ได้พูดมันออกไป“เรารู้ตัวไหมว่าตัวเองพูดอะไรออกมา” (O_O)“ระ...รู้ค่ะ” (>///“แล้วทำไม...??”“เพราะลูกจันรักเฮียทิศ ละ...และลูกจันอยากมอบมันให้กับเฮียทิศค่ะ”ดวงตากลมใสมองผ่านม่านความมืดไปยังเบื้องหน้าของคนที่นั่งลงด้านข้างอย่างหวังให้ความจริงใจนี่ส่งไปถึงยังคนฟัง“แต่เฮีย...”และในขณะที่เขายังพูดไม่จบ ฉันที่อาศัยว่าดวงตาได้ปรับโฟกัสกับความมืดได้แล้วก็พุ่งตัวส่งริมฝีปากนุ่มนิ่มไปประกบกับริมฝีปากที่ยังไม่ทันได้พูดจบของคนที่ฉันรักหมดหัวใจในทันทีจุ๊บ ~~“ไม่ต้องกลัวลูกจันจะเสียใจทีหลังนะ