ภาพของคนที่ครั้งหนึ่งเคยสง่างามดูภูมิฐานยกมือที่มีอาการสั่นเล็กน้อยอีกทั้งไม่ได้เต่งตึงเหมือนแต่ก่อนแล้วขึ้นมาเพื่อปาดไปยังดวงตาที่บัดนี้กำลังร้อนผ่าวด้วยกลัวว่าน้ำใสที่เอ่อคลอจะไหลออกจนทำให้ลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจเจ็บปวดอีกครั้งเมื่อได้เห็นความอ่อนแอของตนเอง “มะ...ไม่เป็นไรแล้วนะลูก ~~ อย่าร้องเลยนะ...เดี๋ยวแม่มองมาเห็นลูกสาวคนสวยของเขาร้องไห้...ขะ...เขาจะเสียใจเอานะ” รอยยิ้มที่ดูฝืนแต่จำต้องแสดงมันออกมาในยามนี้ด้วยเพราะว่าส่วนหนึ่งคนพูดอยากจะให้ลูกสาวสุดที่รักไม่ต้องคิดอะไรมาอีกแล้วในเรื่องนี้ และอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อให้ตนเองสบายใจที่จะปล่อยวางในเรื่องราวที่เกิดขึ้นแม้ว่ามันจะยากลำบากก็ตามที “ค่ะคุณพ่อ (T_T) ลูกจันจะไม่ร้องอีกแล้ว...ฮึก...ลูกจันจะไม่ร้องอีกแล้ว และคุณพ่อเองก็ไม่ต้องห่วงลูกจันแล้วนะคะ...ฮึก...ฮึก...ลูกจันเองเฮียทิศเขาก็คอยดูแลเป็นอย่างดีเลยค่ะ” (T_T) ร่างบางที่ผละออกมาจากอ้อมกอดอบอุ่นของคนตัวโตที่โอบปลอบร่างนุ่มแน่น พร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาท
더 보기
