All Chapters of แค้นรักพันสวาท: Chapter 121 - Chapter 128

 ตึก...ตึก...ตึก... เสียงหัวใจที่เต้นระทึกดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังยืนรอเพื่อจะก้าวเดินเข้าสู่งานวิวาห์ที่ครั้งหนึ่งฉันเคยฝันถึงมัน แถมยังเป็นฝันร้ายจนฉันเองเคยรู้สึกกลัว...กลัวที่ต้องฝันถึงมันอีก...กลัวว่ามันจะกลายเป็นความจริงไม่ใช่แค่ความฝัน...อีกทั้งยังกลัวว่าเขาจะพูดจาทำร้ายจิตใจฉันจนฉันต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการหวาดผวาเหมือนอย่างที่เคยเป็นทุกครั้งยามที่ฝันถึง “เป็นอะไรไปค่ะ...ตื่นเต้นหรอ” คนตัวโตถามในขณะที่รับรู้ได้ถึงฝ่ามือของฉันที่ออกแรงกอบกุมแขนของเขาแน่นขึ้น “นิดหน่อยค่ะ...แค่ลูกจันรู้สึกกลัวมากกว่า” ฉันบอกไปตามความจริงด้วยเพราะภาพตรงหน้ามันช่างเหมือนในฝันที่ฉันเคยฝันถึงเสียเหลือเกิน “กลัวอะไรคะ ไหนบอกเฮียได้ไหมเพราะถ้ามีอะไรที่ทำให้ลูกจันกลัวหรือไม่สบายใจเฮียจะจัดการสั่งให้เอาออกไปให้หมด” คนตัวโตที่แคร์ความรู้สึกของฉันมากที่สุดพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาลูบผมฉันเบา ๆ

 ก่อนที่ภาพบรรยากาศเบื้องหน้าที่มีทั้งแสงไฟ แสงแฟลช เจิดจ้าเสียจนแสบตาไปหมด จะถูกคละเคล้าไปด้วยเสียงแซ่ซ้องโห่ร้องแสดงถึงความยินดีที่มีให้เราทั้งคู่จนฉันไม่รู้เลยว่าเสียงนั้นเป็นของแขกเหรื่อคนไหนบ้าง แต่ไม่ว่าเสียงเหล่านั้นจะเซ็งแซ่ทำหูอื้อมากแค่ไหน แต่คงมีไม่กี่คนเท่านั้นที่ฉันเลือกจะเก็บเอาคำอวยพรของพวกเขาเอาไว้เป็นดั่งของแสนล้ำค่า นั่นก็เพราะว่าคนเหล่านั้นคือคนที่ดีกับฉันในวันที่ฉันลำบากที่สุด... ในพิธีรดน้ำสังข์ ~~ “พ่อฝากลูกจันด้วยนะทิศถ้าวันไหนไม่รักลูกพ่อแล้วก็แค่พาเขากลับมาคืนพ่อนะลูก” (^-^) คำพูดชัดถ้อยชัดคำที่ออกจากปากพ่อของฉันยามที่ท่านรดน้ำสังข์ลงมือที่พนมอยู่ของผู้ชายที่นั่งด้านข้างฉันตอนนี้เพื่อฝากฝังคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของท่าน ส่วนคนด้านข้างฉันที่เขาเองก็ต่างหนักแน่นในคำพูดไม่แพ้กันก็ได้เอ่ยปากคำมั่นพร้อมกับส่งรอยยิ้มจริงใจกลับคืนไปให้พ่อของฉัน “มันจะไม่มีวันนั้นครับพ่อ...ผมให้สัญญาด้วยชีวิตของผมเลยครับ” (^-

 จากนั้น... “จุ๊บ...จะอาบน้ำใช่ไหมคะ จุ๊บ...มาเดี๋ยวเฮียช่วยถอดนะ” “แต่ว่า...ชุดมัน” ในจังหวะที่ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค สิ่งที่ฉันไม่อยากให้เกิดก็พลันเกิดขึ้น แคว่ก ~~ “เฮีย...ฉะ...ฉีกเลยหรอคะ” (OoO) “ค่ะ...เฮียไม่ไหวแล้วเกะกะเกิน...” “ตะ...แต่มันแพงมากนะคะ” (O_O) “ช่างมัน...บังอาจขวางทางรักผัวเมีย” และในจังหวะที่ฉันกำลังจะต่อปากต่อคำเขาออกไปอีกครั้งด้วยนึกเสียดายเพราะตนเองนั้นเคยผ่านความลำบากมาก่อน ริมฝีปากอบอุ่นก็กดจูบลงมายังริมฝีปากนุ่มนิ่มเพื่อหยุดเสียงต่อต้านที่อาจจะทำให้บรรยากาศแสนโรแมนติกในค่ำคืนนี้หมดไป... จุ๊บ ~~ “อื้ออออ ~~” “เฮียรักลูกจันมากนะคะ...รักมากที่สุดและจะรักไปตลอดชีวิต” คำพูดหวานที่มาพร้

 หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ~~ “อุ๊บ...อ้วกกกก...แหวะ” “เฮียเป็นไงบ้างคะ ไหวไหม...” “ไหวค่ะ...ดีซะอีกที่ลูกจันไม่ต้องเป็นนี้แค่นี้...อุ...อุแหวะ...แค่กๆๆ” สภาพคุณสามีที่แสนน่ารักของฉันที่ตอนนี้ยังอ้วกไม่หายหลังจากที่ตื่นขึ้นมา อีกทั้งยังดูทั้งน่าสงสารทั้งน่าเอ็นดูระคนกันไป และด้วยอาการที่คนตัวโตอ้วกอยู่หลายวันนับจากวันแต่งงาน เขาที่เพิ่งจะยอมไปหาหมอที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจอย่างละเอียด ส่วนฉันที่ประจวบเหมาะถือโอกาสตรวจเลยทีเดียวเพราะกำลังสงสัยว่าตัวเองกำลังท้องอยู่หรือเปล่า กระทั่งเมื่อผลตรวจออกมาว่าฉันท้อง...!! อีกทั้งยังท้องแฝดอีกด้วยนั่นจึงทำให้ว่าที่คุณพ่อที่พอตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วพบว่าตนเองก็ไม่ได้เป็นอะไรที่ร้ายแรงก็ถึงกับดีใจร้องลั่นโรงพยาบาลทันที ส่วนฉันที่จำวันนั้นได้ดีเพราะตัวเองก็มีความสุขมากล้นไม่ต่างกันกับเขา และมันก็เป็นความสุขในอีกรูปแบบหนึ่งที่ไม่มีอะไรมาเทียบได้เล