《เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

“อย่าไป” หล่อนพึมพำเสียงงัวเงีย“คุณหลับเถอะ ผมจะไปนอนข้างนอก”เขาเอ่ยบอกเบาๆ อดไม่ได้ที่จะก้มไปจูบตรงหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างเอ็นดู คนหยิ่งเวลานี้ไม่หยิ่งแถมใจดียอมแบ่งเตียงให้เขานอนอีกต่างหาก“นอนด้วยกัน...นะ” เสียงเล็กเอ่ยชวน“คุณเมา เดี๋ยวตื่นมาพรุ่งนี้จำอะไรไม่ได้ก็ด่าผมเปิงอีก” เขาเอ่ยทำให้หล่อนค่อยปรือตาขึ้นมอง“ครั้งนี้จำได้ ฉันแค่ปวดหัวไม่ได้เมา รู้สึกดีเวลาคุณอยู่ด้วยแบบนี้” หล่อนเอ่ยออกมาตามความรู้สึก“จริงเหรอ”เขาถามเสียงแปลกใจ ล้มตัวนอนหันตะแคงข้างจ้องหน้างามที่ปรือตาขึ้นนิดหนึ่ง จะปิดหรือจะเปิดก็ยังไม่แน่ใจนัก“ฮื่อ...กอดด้วยก็ได้ ฉันรู้ตัวว่าพูดแบบนี้”คนเมาทั้งหลายมักคิดว่าตัวเองไม่เมา แต่ไทสันรู้ดีว่าอาการของหล่อนคือเมาจริงอะไรจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ชายหนุ่มก็ยอมตามใจคนเมา แขนแข็งแรงดึงร่างบางเข้ามากอดไว้หลวมๆ ในใจก็แอบสงสัยปนอยากรู้ว่าไอ้ที่หล่อนพูดมานั้นมันจะเป็นสิ่งที่หล่อนรู้สึกจากส่วนลึกซึ่งตรงกันข้ามกับที่หล่อนชอบตะโกนใส่หน้าเขาปาวๆ หรือเปล่า จะเป็นไรไหมนะถ้าหากเขาจะแอบล้วงความลับจากคนเมาดูสักหน่อย“ไหนว่าเกลียดผม ทำไมอยากให้ผมกอดล่ะ” เขาลองถามเป็นการหยั่งเชิง“

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ” หล่อนมีใจเอนเอียงอยากจะรู้เหลือเกิน แต่ก็ยังติดตรงที่ว่าหลังจากเขาสาธิตแล้ว ระหว่างเขากับหล่อนจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือไม่“ก็ต้องค้นหาคำตอบกันต่อไป” เพราะเขาเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน ไทสันก้มมองใบหน้างาม เขาอดใจไม่ไหวจึงก้มไปประกบเรียวปากแล้วลองบดลงไปเบาๆ ปกติคือต้องโดนฝ่ามืออรหันต์ แต่เวลานี้ร่างบางเกร็งขึ้นเล็กน้อย มือเลื่อนไปวางตรงหน้าอกของเขา“ว่าไง” เขาถามแล้วจูบหล่อนจริงๆ คราวนี้ ปากหนาบดเคล้าปากอิ่มสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากควานหาความหอมหวานที่เขาเคยลิ้มลองตามแต่โอกาสจะอำนวย แทมมิร่าหลับตาลง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่หล่อนแอบครุ่นคิดมาหลายปีว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง“เอาอย่างคืนนั้นนะ” หล่อนเอ่ยออกมาเบาๆ เมื่อเขายอมปล่อยปากแล้วก้มไปจูบไซ้ตรงลำคอระหง ไทสันยิ้มแล้วเม้มเบาๆ“ตามนั้น...” เขากระซิบจากนั้นก็พลิกร่างบางให้นอนหงาย เขาจะต้องใช้เวลากับหล่อนอย่างใจเย็นและค่อยเป็นค่อยไป ให้เวลาหล่อนในการวางอารมณ์และปรับตัว ถึงแม้ร่างกายของเขาจะร้อนเร่าจนรู้สึกได้ถึงเลือดที่เดือดพล่านไปทั่งร่าง กล้ามเนื้อเกร็งด้วยความปรารถนาแต่เขาจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามตามอำเภอใจ ชายหนุ่มพร่ำบ

ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยถอนความแข็งแกร่งออกแล้วขยับร่างลงไปไล้ลิ้นและอ้าอมเกสรกลางบึงให้หล่อนอีกครั้งแทมมิร่าคิดว่าหล่อนจะไม่สามารถถึงอารมณ์หฤหรรษ์สูงสุดได้อีก แต่เขาก็ได้พิสูจน์ให้หล่อนประจักษ์แล้วว่าเขาสามารถทำให้หล่อนร้องครวญครางครั้งแล้วครั้งเล่ากับความสุขสมในเพศรสจนแทมมิร่าร่างอ่อนระทวยราวกับไม่มีกระดูกเลยทีเดียวไทสันพลิกร่างบางให้นอนคว่ำ ชายหนุ่มขยับไปนั่งระหว่างขาดึงสะโพกกลมมนให้โด่งขึ้นแล้วไล้นิ้วไปหาจุดยิงกระสุน จากนั้นก็กดอาวุธเข้าไปเป็นรอบสุดท้าย เขาขยับโยกหนักหน่วงเพราะทนมานานแล้ว หล่อนรับตัวตนของเขาได้ทั้งหมดจนเขารู้สึกเป็นสุขอย่างล้นหัวอก“โอวว...แทม...อ่าส์...ก๊อด”เขาครางออกมาเช่นนั้นจนกระทั่งแทมมิร่ากระตุกอีกครั้งกล้ามเนื้อตอดรัวตุบๆ จนไทสันร่างสะท้านเกร็งกระตุกตามไปติดๆ ชายหนุ่มรีบถอนตัวตนออกมาแล้วปลดปล่อยไปบนแผ่นหลังเนียนจนหมดทุกหยาดหยด***รุ่งเช้าเมื่อแทมมิร่าตื่นขึ้นมาเวลาหกโมง ร่างกายรู้สึกอ่อนเพลียและปวดเป็นแห่งๆ หญิงสาวหน้าแดงเมื่อนึกถึงเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับหล่อน สภาพผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่เป็นหลักฐานชัดเจน แทมมิร่าไม่เห็นร่อ

พอเห็นเขาจ้อง หล่อนก็ส่งค้อนให้ทันทีเหมือนเป็นท่าเบสิคที่ถ้าหากไม่ทำหล่อนคงจะคันคะเยอไปทั้งตัวอะไรประมาณนั้น แต่ไทสันไม่รู้ว่านั่นเป็นการสร้างปราการและกำแพงป้องกันตัวเองตามสัญชาตญาณของหล่อน กำแพงที่เคยคิดว่าแข็งแรงไม่มีใครเจาะทะลุเข้ามาถึงจุดอ่อนชั้นในสุดได้ เวลานี้กำลังเหมือนมีแรงเขย่าจากมือใครบางคนจนทำให้มันสั่นไหวบ่อยครั้งเกินความจำเป็น“เดย์ดรีมหรือไงคุณ”เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้แทมมิร่าตื่นจากภวังค์ หญิงสาวรีบกระพริบตาถี่ๆ เพื่อดึงสติให้อยู่ในโหมดปัจจุบัน หล่อนแทบไม่ได้หลับเมื่อคืนนี้และตอนนี้ก็เพลียและหิวจัดจนรู้สึกท้องร้อนวูบวาบเลยทีเดียวกิจกรรมค้นหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นเมื่อสามปีที่แล้วทำเอาแทมมิร่าหมดแรงและตาลึกโบ๋ ตอนส่องกระจกเห็นรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาอีกต่างหาก ซึ่งความผิดทั้งหมดก็ต้องยกให้ไอ้คนที่กำลังยืนอยู่ใกล้ๆ ต้นแขนชิดกับแขนของหล่อนอยู่ในเวลานี้“ใต้ตาฉันคล้ำเยอะมั้ย”แทมมิร่าไม่คิดว่าจะได้ยินตัวเองถามเขาออกไปเหมือนถามเพื่อนเช่นนั้น ไทสันก้มมอง ใช้นิ้วเชยคางมนขึ้นแล้วจ้องสำรวจ ไล้ปลายนิ้วไปใต้ตาหล่อนอย่างแผ่วเบา“กำลังสวย ไม่ต้องกังวลน่า คุณสวยตลอดสี่สิบแปดชั่ว

“คุณแม่กับคุณมาร์ตินเป็นคนจัดการทุกอย่างค่ะ มันเป็นงานของเขานี่คะ แทมเองก็เป็นเหมือนแขกคนหนึ่งเท่านั้นเอง”แทมมิร่ากล่าวตามความเป็นจริง เพราะตั้งแต่มารดาเชิญไปทานข้าวและบอกข่าวดีนั้น หล่อนก็ยังไม่ได้โทรไปคุยกับท่านอีกเลย ไม่รู้ว่าไทสันจะโทรไปคุยกับบิดาของเขาบ้างหรือเปล่าแทมมิร่าไม่แน่ใจว่าไทสันกับมาร์ตินนั้นสนิทสนมกันดังเช่นลูกชายกับบิดาควรสนิทกันหรือไม่ คืนนั้นเท่าที่สังเกต ไทสันแทบจะพูดนับคำได้ ส่วนมาร์ตินนั้นก็พยายามชวนทุกคนคุยเช่นเดียวกับมารดาของแทมมิร่า เท่าที่ทราบไทสันอยู่ที่ลาสเวกัสตั้งแต่เรียนจบจากแอลเอ บิดาอยู่บอสตัน นั่นก็แสดงว่าเขาไม่ค่อยได้พบปะสังสรรค์กับบิดาบ่อยนัก แทมมิร่าเดาเอาเองเท่าที่ได้สังเกตเห็น“แทมมี่...”“คะ” แทมมิร่าตื่นจากภวังค์อีกครั้งเมื่อได้ยินทอมเรียก หล่อนชักจะเริ่มเดย์ดรีมมิ่งจริงๆ เข้าให้แล้ว เพราะไม่ได้หลับตามชั่วโมงที่ควรเป็นนั่นแหละ คืนนี้จะต้องนอนแต่หัววัน แทมมิร่ายิ้มให้ทอม“ฉากที่น้ำตกคุณเตรียมตัวพร้อมหรือยัง ผมว่ายน้ำเก่งจะคอยระวังให้คุณเอง” ทอมเอ่ย ป้าซูถือจานข้าวผัดกุ้งมายื่นให้“เก็บไว้ให้ไทสันเถอะค่ะป้า แทมกินข้าวมันไก่ทอดก็ได้ ไม่ได้กินนานแ