เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

ทุกคนสั่งอาหารง่ายๆ เพราะต้องการทำเวลา ผู้กำกับได้โทรเข้าเครื่องของแทมมิร่าตรวจสอบมาแล้วว่าหล่อนถึงไหน ไทสันเห็นท่าทางรีบกินของหล่อนก็ต้องลอบถอนใจ...เห็นใจหล่อนอีกครั้ง เขาเป็นบ้าอะไรไปแล้วตอนนี้ ทำไมต้องรู้สึกใจอ่อนไปกับหล่อนด้วย หล่อนซ้อมเขาทุกครั้งที่เจอกัน เขาสมควรต้องเหม็นขี้หน้าและหมั่นไส้หล่อนมากกว่าทุกคนรวบช้อนอิ่มและเรียกเก็บเงิน ไทสันเป็นคนควักก่อน เบนขำ เพราะปกติไทสันเป็นคนมีบุคลิกนิ่งและเรื่อยๆ สบายๆ จะทำอะไรไม่ค่อยรีบเร่ง แต่เห็นตอนควักกระเป๋าจ่ายเหมือนควักปืนออกมายิงเช่นนั้นทำให้เบนรู้ว่าเพื่อนแคร์คนที่นั่งข้างๆ ไม่น้อยอย่างที่รู้กันดีในแก๊งค์ว่าไทสันจะกระตือรือร้นกับคนที่มันแคร์และใส่ใจจริงๆ เท่านั้น ถ้าไอ้ไทมันไม่แยแส ไม่ต้องหวังว่าจะเห็นแม้แต่เงาของมันมาป้วนเปี้ยนในรัศมีร้อยเมตรไทสันขยับลุกขึ้น เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตออก เมื่อแทมมิร่าก้าวออกมายืนข้างๆ เขาก็เอาเสื้อคลุมไหล่ให้แล้วดึงหมวกของหล่อนลงมาจนปิดครึ่งหน้า“ปาปารัสซีอยู่ข้างนอกนั่น” เขากระซิบบอกเบาๆ ริมหู ด้วยอาชีพบอดีการ์ด สายตาเฉียบคมและมีประสิทธิภาพเป็นหนึ่งในคุณสมบัติที่ต้องมี มองผ่านกระจกตัดแสงออกไปด้านหน้า

“ว่าไงโจซิเฟีย ได้ข่าวว่าคุณจะพักเหรอ”เชงรู้จักโจซิเฟียและยื่นมือไปจับกับเบน เชงรู้จักกับเบนเพราะเบนขับรถมารับมาส่งโจซิเฟียกับแทมมิร่าเป็นเวลาร่วมสองเดือนแล้ว“ค่ะเชง โจจะหยุดพักฮันนีมูนหน่อย นี่ไทสันค่ะ เขาจะรับช่วงดูแทมแทนโจ”โจซิเฟียเอ่ยแนะนำและทึกทักเองเสร็จสรรพเพื่อตัดปัญหางอแงของแทมมิร่า เชงยื่นมือไปเช็กแฮนด์กับไทสัน“คุณเป็นข่าวกับแทมมิร่าอยู่นี่ จะดีเหรอ มันจะมีผลกระทบต่อหนังหรือเปล่า”เชงเอ่ยขึ้นตามนิสัยตรงๆ คิดอะไรก็พูดออกมา ไทสันกำลังจะปฏิเสธแต่เบนรีบชิงพูดขึ้นก่อน“ผมคิดว่าในฐานะผู้จัดการส่วนตัวและบอดีการ์ดแบบนี้ไม่น่าจะเป็นไรนะ อีกอย่างในฐานะพี่ชายด้วยเพราะคุณพ่อของไทสันกำลังจะแต่งงานกับคุณแม่ของแทมมิร่า นั่นคงทำให้นักข่าวเข้าใจ”เบนกล่าว โจซิเฟียบีบมือสุดที่รักเป็นการขอบคุณที่เขาช่วยหล่อนทำมาหากินแบบนี้ เบนบีบมือตอบพร้อมกับส่งสายตาเป็นภาษาว่า อย่าลืมรางวัลคืนนี้“อืม...ก็ลองดู ผมไม่แคร์ว่าจะเป็นใคร ขอแค่อย่าให้กระทบถึงเรตติ้งของหนังก็แล้วกัน” เชงเอ่ยสรุป“ถ้างั้นแทมจะเอาของไปเก็บก่อนนะคะ”แทมมิร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงพยายามเก็บอารมณ์ เพราะไม่มีโอกาสเปิดปากปฏิเสธ“ไอ้ไท มึงไ

“ไอ้เวรเบน มึงอย่านึกว่ากูรู้ไม่ทันมึงนะ”ไทสันชี้หน้าก่อนจะยกมือเสยผมและเอนตัวไปพิงรถต่อ คิ้วหนาขมวดมุ่นอยู่อย่างนั้น เบนขยับไปยืนพิงรถข้างๆ เพื่อน“บอสกูสั่งให้อยู่ต่อ ให้กูอยู่จนถึงงานพ่อกูโน่นเลย เขารู้ได้ยังไงว่าแทมมิร่ากำลังทำงานนอกสถานที่อยู่ในป่าเขาลำเนาไพรทั้งสิงห์สาราสัตว์และคนที่อาจทำอันตรายเขาได้”ไทสันพูดประโยคที่เบนเพิ่งพูดกับเจ้านายไปชนิดไม่มีคำไหนผิดเพี้ยนเลยแม้แต่คำเดียว“เอาน่ะ ตกลงมึงก็ต้องอยู่ต่อสินะ” เบนเอ่ยสรุปพร้อมตบไหล่ไทสัน“เขาไม่ต้องการให้กูอยู่ มึงเสือกรู้ทุกเรื่องแต่ทำไมไม่ยอมเก็ตเรื่องนี้วะไอ้เบน”ไทสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดหนึ่ง เขารู้ว่าเขาหงุดหงิดที่ถูกเจ้านายสั่งมาแบบนี้ ไม่ได้เป็นเพราะภาพที่ไอ้พระเอกนั่นเดินตามแทมมิร่าต้อยๆ ไปทั่วแคมป์นั่นหรอก“ก็เป็นหน้าที่ของมึงที่จะทำให้เขายอมให้มึงดูแล มึงเห็นใจกูหน่อยสิวะไอ้ไท กูแต่งงานกับเมียสองเดือนแล้ว ยังต้องทำงานอยู่อีก กูสงสารเมียกู... นะเพื่อนนะ มึงช่วยสงเคราะห์ให้เขาได้พักผ่อนเต็มๆ สักสองสามอาทิตย์เถอะ กูไหว้ล่ะ” เบนทำเสียงขอร้องที่ทำให้ไทสันต้องเงียบไปทันที เขาพยักหน้าในที่สุด“เพื่อเห็นแก่โจ กูทำก

เขายกเท้าหล่อนวางบนตักของเขาแล้วตั้งใจนวดให้ ใบหน้าคมคายน่ามองก้มต่ำผมปอยหนึ่งตกมาปรกหน้าผากเหมือนหนุ่มน้อย เขาอายุเท่าไหร่นะ...แทมมิร่าไม่รู้ตัวว่าเวลานี้ในหัวของหล่อนคิดเรื่องของเขาอย่างสนใจใคร่รู้และลืมเรื่องบาดหมางใจกันไปชั่วขณะ“อยากหลับก็หลับซะ เดี๋ยวผมจะปลุกอาบน้ำ ให้พักครึ่งชั่วโมง”เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยออกมา แทมมิร่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มบางออกมา บทจะน่ารักเขาก็ทำได้อย่างไม่น่าเชื่อ“ขอหนึ่งชั่วโมง” หล่อนทำเสียงต่อรอง“ขึ้นอยู่กับว่าคุณอาบน้ำนานไหม”เขาเอ่ย มือนุ่มค่อยนวดบีบขึ้นมาตามน่องเรียว ไทสันมองดูใบหน้างามที่ดูผ่อนคลายมีรอยยิ้มบางๆ ติดริมฝีปากอิ่มสวยของหล่อน... อย่างที่เขาว่านั่นแหละหล่อนดูดีที่สุดเวลาหล่อนเงียบสงบปากสงบคำเช่นนี้“สิบห้านาที” หล่อนตอบเสียงงัวเงีย“งั้นคุณหลับเถอะ ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็อาบน้ำแต่งตัว หกโมงครึ่งไปทานข้าวกัน เสร็จก็ไปเทรเลอร์คอสตูม แค่นั้นตารางสำหรับคืนนี้”“โอเค...อย่าหยุดนวดนะจนกว่าจะหลับ”หล่อนพึมพำบอก ศีรษะเริ่มตกลงมา ไทสันจึงลุกไปหยิบหมอนอิงมาสอดใต้ศีรษะให้ จากนั้นก็กลับนั่งที่เดิมยกเท้าหล่อนเงยไปบนหน้าขาแล้วตั้งใจนวดให้อย่างอ่อนโยน“น

“ไทสันเขาทำหน้าที่แทนโจค่ะตอนนี้”“ฮะ? หน้าที่อะไร...ผู้จัดการส่วนตัวคุณน่ะเหรอ” ทอมถามด้วยน้ำเสียงเหมือนแปลกใจและไม่อยากเชื่อ“ทำทุกหน้าที่ที่จำเป็น แทมมิร่าคุณจะทานอะไรผมจะตักให้”ไทสันตอบทอมด้วยน้ำเสียงกวนๆ ก่อนจะหันไปถามแทมมิร่า“อะไรก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเยอะ”หล่อนตอบเขา ตอนนี้รู้สึกเห็นใจที่เขาเหมือนคนแปลกหน้าและหน้าแปลกสำหรับทีมงาน ทุกคนลอบมองเขาอย่างสงสัยและสนใจ โดยเฉพาะสาวๆ แต่แทมมิร่าเห็นเขาทำตัวเป็นธรรมชาติและไม่สะทกสะท้านกับการถูกจับตามองสักนิด“เชิญคุณไปทานต่อเถอะค่ะทอม แทมจะหาอะไรกิน แล้วจะไปคอสตูม”หล่อนเอ่ยบอกทอมพร้อมกับเดินไปหาไทสันที่กำลังถือจานสองจานเดินเปิดดูอาหารที่มีฝาครอบอยู่ เขาหันมาเห็นก็ยิ้มให้ รอยยิ้มจริงใจเปี่ยมด้วยความน่ามองที่แทมมิร่าต้องกระพริบตามองอยู่อย่างนั้น“มองผมแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่ต้องกินข้าวกินปลากันพอดี”เขาทำเสียงกระเซ้าทำให้แทมมิร่าได้สติจึงยกมือขึ้นซัดเพียะไปบนแขนของเขาอย่างไม่จริงจังอะไรนัก“ผมจะเห็นจะต้องลงเอยที่ข้าวผัดกับไข่ดาวและไส้กรอก คุณล่ะ”เขาเอ่ยพร้อมกับตักข้าวผัดใส่จานตัวเอง เขาถนัดอาหารไทยและอาหารจำพวกข้าว ด้วยกินบ่อยที่สุด เจ้านายกับอมิ