All Chapters of เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Chapter 161 - Chapter 170

“มึงดูแลด้านร่างกายเขา แต่กูขอให้แทมมิร่าดูแลหัวใจมึงไง ตอนนี้มึงคงไม่รู้ตัวว่ามึงทำตาเหมือนไอ้ซัมเมอร์เห็นกระดูกชิ้นโปรด ซับน้ำลายบ้างไรบ้างนะมึง”เมอร์ฟีเอ่ยกระเซ้าเบาๆ ไม่ให้แทมมิร่าได้ยินก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย ไทสันยกมือขึ้นลูบท้ายทอยไม่ได้โต้ตอบกลับ ไม่ได้เห็นด้วยกับไอ้ฟี่มันหรอก แต่เห็นมันบ่ายคล้อยไปมากแล้วจึงไม่อยากจะต่อปากต่อคำให้ยืดยาวเสียเวลาเท่านั้นเองชายหนุ่มยกมือขึ้นโบกนิดหนึ่งเมื่อเมอร์ฟีเคลื่อนรถออกไป ร่างสูงหันหลังกลับไปยังรถ แทมมิร่าขยับก้าวกลับเข้าไปภายใน ไทสันเห็นหล่อนเดินลิ่วตรงไปยังห้องนอนเหมือนกำลังเดินหนีเขาขาไวกว่าสมองที่สั่งห้ามว่าอย่าตามไป ก้าวทีเดียวถึงร่างบางอุ้มหล่อนลอยขึ้นสู่อ้อมแขนแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนโยนร่างระหงลงไปกลางเตียงอย่างไม่กลัวหล่อนเจ็บพร้อมกับดึงประตูปิดทันที"คนผีทะเล อะไรของคุณอีกฮึ!" หล่อนส่งเสียงแปร๋นด่าออกมาพร้อมรีบพลิกตัวขยับไปทางหัวเตียง ไทสันค่อยก้าวขึ้นเตียงรู้สึกพอใจที่หล่อนทำตาตื่นตระหนกกลัวเขา ร่างสูงทำท่าคลานเหมือนพญาราชสีห์กำลังสะกดเหยื่อพร้อมจะขย้ำ"เดินหนีผมทำไม" เขาหาเรื่องทันที แทมมิร่าจับหมอนขึ้นมาโยนใส่ เ

จากนั้นร่างแกร่งก็ขยับจังหวะกระชั้นถี่เพราะตัองทำเวลาและตอนนี้ก็พอใจที่เขาสามารถพิสูจน์ได้แล้วว่าหล่อนจุดติดเร็วแค่ไหน มือเล็กเกาะตรงบ่า แอ่นร่างหยัดขึ้นรับจังหวะของเขาอย่างเร่าร้อน ขาข้างหนึ่งเกี่ยวไปด้านหลังสะโพกของไทสันอย่างเจ้าตัวไม่รู้ตัว“โอวว...เยส...ต้องอย่างนี้สิ...โอวว...”เขาครางกระเส่าออกมาอย่างทนกับความเซ็กซี่เร่าร้อนของคนใต้ร่างไม่ไหว เสียงครางเริ่มดังประสานพร้อมกับความสามัคคีในการเคลื่อนร่างกายเป็นจังหวะและทิศทางเดียวกันร่างบางกระตุกสั่นเมื่อเขากระทุ้งรัวและหนักแน่นตั้งใจส่งหล่อนให้ถึงจุดสุขสมก่อน หล่อนครางฮือปลดปล่อยทะลักล้นจนร่างระทวย ต่อมาเขาก็กระหน่ำซัดหนักหน่วงตามอารมณ์ไฟร้อนที่ทะลุจุดเดือด เร่งจังหวะรัวไม่ยั้งจนถึงจุดที่ไม่ไหวอีกต่อไปจึงรีบถอนตัวตนออกมาปลดปล่อยไปบนหน้าท้องเรียบเนียน มือใหญ่เอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดทำความสะอาดให้ทันทีแล้วขยับลุก แทมมิร่านอนหายใจหอบเหนื่อยปรือตามองดูร่างสูงงดงามที่ล่อนจ้อนไม่แคร์ลมฟ้าอากาศ“ผมขออาบก่อนห้านาที” เขาเอ่ยพร้อมกับก้มมาหอมแก้มแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวออกไปยังห้องน้ำแทมมิร่าขยับลุกขึ้น ได้ยินเสียงดนตรีทำนองสนุกสนานดังลั่น ทำ

ทอมเอ่ยพร้อมกับจับมือของแทมมิร่าที่วางอยู่บนโต๊ะมาบีบกระชับนิดหนึ่งก่อนจะปล่อย ไทสันปรายตามองนิดหนึ่ง ชายหนุ่มตักอาหารทานเงียบๆแน่นอนว่านักข่าวกำลังสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่างกับการนั่งทานข้าวด้วยกันสามคนของแทมมิร่าที่ถูกขนาบข้างด้วยทอมและไทสัน“ท่าทางสถานการณ์เคร่งเครียดชอบกลนะเธอ ดูหน้าทอมกับหน้าไทสันสิ ทอมเหมือนจะหวงแทมมี่จนออกนอกหน้านะ ส่วนไทสัน อั๊ย ผู้ชายอะไรจะเท่และตีขรึมได้น่าเขมือบขนาดนั้น ไทสันไม่เห็นแสดงอะไรออกมา”นักข่าวสาวกระซิบกับเพื่อนร่วมสายอาชีพ ทั้งสามถือกล้องถ่ายสิ่งที่น่าสนใจอยู่ตลอดเวลาสลับกับนั่งดื่มและคุยหาข่าววงในกับพวกทีมงานที่หลงมานั่งด้วย“ไทสัน...คุณจะดื่มไวน์ไหม”แทมมิร่าเห็นเขานั่งทานอย่างเงียบๆ รู้สึกยังไงก็ไม่รู้ถ้าหากจะไม่พูดอะไรกับเขาเลย ทั้งๆ ที่เขาน่าจะเป็นคนชวนหล่อนคุยมากกว่า ใบหน้าคมเข้มหันมามองนิดหนึ่ง“ไม่ ขอบคุณ” เขาตอบแค่นั้นก็หันกลับไปทานผัดไทต่อจนอิ่มก็รวบช้อนยกน้ำขึ้นดื่ม“ไทสันคะ เพจมองหาตั้งนาน คุณเพิ่งมาเหรอคะ ทานเสร็จแล้วไปเต้นรำกันมั้ย เพลงกำลังสนุกเลยค่ะ”เสียงใสของเพจเอ่ยดังขึ้นทำให้ทุกคนในโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง ไทสันขยับลุกขึ้นยืน“ก็ดีเหมื

แทมมิร่าถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่หล่อนไม่อาจควบคุมใจตัวเองได้ หล่อนยอมรับกับตัวเองอย่างใจนักเลงว่าหล่อนรู้สึกกับเขาต่างไปจากผู้ชายทุกคน ซึ่งเป็นเรื่องไม่ค่อยดีนัก หล่อนไม่ต้องการรู้สึกพิเศษกับผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น เพราะชีวิตที่เพอร์เฟคของหล่อนไม่จำเป็นต้องมีผู้ชายมาช่วยให้ปวดหัวและปวดใจโดยไม่จำเป็นปวดใจงั้นเหรอ...แทมมิร่ากดหน้าอก... อาการคล้ายหน่วงหนึบเหมือนที่กำลังเป็นหรือเปล่านะ... ภาพที่เขาก้มไปยิ้มให้เพจและเอียงหูฟังในขณะที่เพจเงยหน้าขึ้นกระซิบกระซาบ...ไม่ได้เรื่องแล้วยัยแทม เขาเป็นอันตรายสำหรับเป้าหมายชีวิตที่หล่อนได้ตั้งใจเอาไว้... ต้องกำจัดเขาออกไปโดยเร็วที่สุด แทมมิร่าได้ข้อสรุปอยู่ในใจนี่ขนาดหล่อนยังไม่ได้รักเขา อาการยังหน่วงหนึบขนาดนี้ ถ้าหากวันหนึ่งเขาเดินออกจากชีวิตเหมือนที่ผู้ชายหลายคนได้เดินออกจากชีวิตของมารดาล่ะ ภาพที่ผู้เป็นแม่นั่งฟุบหลับคาขวดเหล้าหลังจากเลิกกับคนรัก ต่อมาไม่เกินอาทิตย์ก็ควงผู้ชายคนใหม่... ชีวิตหล่อนจะต้องไม่เป็นเช่นนั้น...ความรักและการแต่งงานไม่ใช่เป้าหมายชีวิตของทุกคน โดยเฉพาะของแทมมิร่า ฮิลล์แทมมิร่าครุ่นคิดและพลิกตัวไปมาอยู่นาน หลับตาลงแต่ใจและสมอ

“แทม...อย่าร้องนะคนดี...ผมขอร้องล่ะ”เขายังไม่ทราบสาเหตุแต่ไม่อยากแม้แต่จะเห็นน้ำตาของหล่อนเพียงหยดเดียว...เขาทนเห็นหล่อนเจ็บปวดทรมานจนต้องเสียน้ำตาไม่ได้...เขารู้สึกอยากจะเจ็บแทนไปเสียอย่างนั้นไทสันจูบไปบนไหล่บางแล้วแก้มนวล เขาจับร่างหล่อนให้นอนหงายแล้วพรมจูบซับน้ำตาให้ จนหล่อนยอมหยุดร้องในเวลาต่อมา“ไทสัน” หล่อนเรียกเสียงเครือ ในความสลัวเขาเห็นดวงตาคู่งามของหล่อนแดงช้ำและบวมกว่าปกติ“พรุ่งนี้ไปหย่ากันนะ” หล่อนเอ่ยออกมา... ไทสันนิ่งอึ้งไปทันที ไม่ควรรู้สึกอะไรกับการที่หล่อนพูดถึงเรื่องหย่าสามเวลาหลังอาหารแบบนี้ แต่เขายอมรับว่าครั้งนี้รู้สึกมากกว่า...ทุกครั้ง“ถ้าคุณต้องการ”เขาเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา เรื่องที่หล่อนร้องไห้จะเกี่ยวกับการที่หล่อนต้องการจะหย่าขาดจากเขาหรือเปล่านะ“คุณเองก็ต้องการไม่ใช่เหรอ”หล่อนเอ่ยถามออกมาเบาๆ ไทสันถอนหายใจเพราะเขาไม่รู้คำตอบ ไม่เคยคิดอะไรเรื่องหย่าหรือไม่หย่ามันแล้วแต่หล่อนเสมอมา“ทุกอย่างผมแล้วแต่คุณแทมมิร่า ที่คุณร้องไห้นี่เพราะกลัวผมไม่หย่าให้อย่างนั้นใช่หรือเปล่า”เขาถามเสียงขรึม แทมมิร่านิ่งไป ปล่อยให้เขาเข้าใจไปแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน“คุณทนรอจนกว่า