Semua Bab เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Bab 301 - Bab 310

ฟีโดร่าจึงหันไปมองเกรซถึงสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงผ้าสีดำ ใบหน้าหล่อนยังคงมีแว่นหนาเตอะสวมอยู่ ผมเกล้าตามปกติของสาวใช้แห่งคฤหาสน์มาโควิช“อ๋อ...นาดีนไม่ว่างจะมาถือของให้ฟีน่ะค่ะ เห็นว่ากลับไปเป็นไข้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอะไรนักหนา ติดเชื้อเรื้อรังหรือเปล่าก็ไม่รู้ เห็นทีฟีจะต้องไปหาหมอแล้วล่ะนี่ กลัวติดเชื้อจากยัยนาดีนนั่น พอดี แม่นี่เขาถูกส่งมาให้ฟีใช้ชั่วคราวเหมือนเคยน่ะ แต่เขาขับรถใช้ได้เลยนะคะ”ฟีโดร่าเอ่ยเล่ายืดยาว ตอนท้ายน้ำเสียงเหมือนพอใจกับสไตล์การขับรถของคนรับใช้นามเฮเลน แฟรงค์เลิกคิ้วเขาดึงร่างฟีโดร่ามากอดเพื่อที่จะได้มองข้ามไหล่เจ้าหล่อนไปมองสบตาล้อเลียนคนที่ยืนกุมมืออยู่ตรงข้างประตู หล่อนสะบัดหน้าให้เขานิดหนึ่งก่อนจะเมินสายตา“เหรอครับ ท่าทางเหมือนจะขับไม่เป็นหรือไม่ก็ขับช้า หรือเปล่า”เขาแกล้งถามฟีโดร่าแต่สายตายังคงมองไปยังเกรซ เกรซจึงหันข้างให้เขาเสียเลย ไม่อยากเห็นลูกตาพราวกับท่าที่เขาโอบกอดฟีโดร่าอยู่“หือ...ช้าที่ไหนละคะ เห็นท่าทางซื่อๆ เซ่อๆ แบบนั้น ยัยเฮเลนเขาขับรถเหมือนนักแข่งยังไงยังงั้น สงสัยคงจะเก็บกด” ฟีโดร่าเอ่ยวิเคราะห์และวิพากษ์วิจารณ์ราวกับว่าคนที่หล่อนพูด

“เมื่อไหร่คุณจะหยุด...หยุดได้ไหมเกรซ”เขาไม่รู้ว่าเขาถือสิทธิ์อะไรไปถามและขอร้องหล่อนแบบนั้น แต่ก็ได้พูดออกไปแล้ว“ทำไมแฟรงค์ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับคุณสักนิด ฉันไม่มีคำตอบอะไรจะตอบคุณ ปล่อยเถอะค่ะ และฉันขอร้องว่าอย่ายุ่งกับงานของฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าไม่เตือน”หล่อนกล่าวเสียงเข้มแล้วออกแรงผลัก จนเป็นอิสระ แฟรงค์ถอนหายใจ“ในเมื่อคุณไม่บอกผม ผมจะถามฟอกซ์เอง”เขาเอ่ย ฟอกซ์เป็นเพื่อนรุ่นพี่ของยัยเด็กดื้อนี่และมักรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเจ้าหล่อน“ขอสร้อยฉันคืนได้ไหม”เกรซเปลี่ยนเรื่อง ไม่ต้องการอธิบายเรื่องงานของหล่อนให้เขารู้ หล่อนต้องรักษากฎของสายลับอย่างเคร่งครัด ที่ได้บอกเขาไปก็ถือว่ามากเกินไปแล้ว แฟรงค์เลิกคิ้ว“ไม่ได้อยู่ที่นี่” เขาเอ่ยพลางจุดยิ้ม ยอมให้หล่อนเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา“เลข 18 คืออะไร”เขาเอ่ยถาม มีหลายครั้งที่เขาพบว่าตัวเขายืนถือสร้อยแล้วใช้นิ้วลูบไล้เครื่องหมายอินฟินิตี้ที่มีเลขสิบแปดอยู่ตรงกลางอย่างสงสัยใคร่รู้ว่ามันสำคัญอย่างไรกับหล่อน เกรซนิ่งอึ้งไปนาทีหนึ่งก่อนจะยักไหล่“ไม่สำคัญหรอก แค่แฟชั่น”หล่อนตอบด้วยน้ำเสียงว่ามันไม่สำคัญจริงๆ แฟรงค์พยักหน้ารับรู้แต่เขาไม่เชื่

“หนูทานข้าวมาหรือยัง เดี๋ยวป้าจะเรียกคนเอามาเสิร์ฟ”“ไม่ต้องค่ะ เกรซกินจากข้างนอกมาแล้ว” หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธ“เกรซซื้อเค้กรสส้มที่คุณป้าชอบมา”หญิงสาวเอ่ย เมื่อพากันนั่งบนโซฟาตัวใหญ่เรียบร้อยแล้ว ไดแอนก็ดึงเกรซมากอดและหอมแก้มซ้ายขวาอีกครั้ง“ป้าคิดถึงหนูจริงๆ เป็นห่วงที่สุดเลยลูกเอ๋ย เป็นผู้หญิงตัวนิดเดียวทำงานเสี่ยงแบบนี้ ป้ารักหนูเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง เกรซมาอยู่กับป้าดีไหม เลิกทำเถอะงานนี้ จะต้องให้ป้าแลกกับอะไรก็ยอม”ท่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังในตอนท้าย เกรซกอดร่างบอบบางแต่มีน้ำมีนวลของท่าน น้ำตาไหลปริ่มตากับความเมตตาอาทรที่ท่านมีให้“เกรซสบายดีค่ะคุณป้าไม่ต้องห่วง ช่วงนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรที่ เอ่อ...เสี่ยงอันตราย”หญิงสาวเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มนิดหนึ่งในตอนท้ายที่ต้องโกหกเพราะไม่ต้องการให้ท่านเป็นห่วง“ดีแล้วล่ะลูก ถ้าอย่างนั้นก็อยู่กับป้ายาวๆ ไปเลยไม่ได้เหรอ” ไดแอนรีบชวน“อื่ม...เกรซต้องกลับไปเคลียร์อะไรอีกนิดหน่อย เอาไว้รอบหน้าดีไหมคะ”หญิงสาวตอบ ทำให้ไดแอนมีสีหน้าผิดหวัง“แล้วแต่หนู แต่ให้จำไว้ว่าบ้านนี้ยินดีต้อนรับเกรซเสมอนะลูกนะ”ท่านเอ่ย เกรซกระพริบตาเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา หญิงสาวพยักหน

แฟรงค์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มมองดูคนที่นั่งมองแก้วเหล้าแล้วหมุนมันเล่นในมือไปมา เขามองเห็นความเหงาในอิริยาบถของหล่อน หัวใจอ่อนยวบลงทันที ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวกับภาระที่หนักและเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย หล่อนทำเพื่อใครกัน และทำไปทำไม เขาคว้ามือข้างที่ว่างของหล่อนมากุมแล้วยกขึ้นจูบแผ่วเบา ประสานนิ้วแล้วบีบกระชับ ไม่มีใครพูดอะไรออกมานอกจากนั่งจิบเหล้าอย่างเงียบๆเกรซมองมือใหญ่ที่ประสานกับมือของหล่อน... มือของเขานุ่มเกินมือชาย ทราบมาบ้างว่าเขามีสกิลล์เรื่องศิลปะป้องกันตัวจึงรู้สึกแปลกใจที่มือเขานุ่มแบบนี้ ร่างสูงสง่าบางครั้งเขาดูดุดันมุทะลุ แต่บางครั้งก็ดูนิ่งจนเดาไม่ออก... เวลานี้เขาดูอ่อนโยนและละมุนละไม ช่างเป็นผู้ชายที่มีบุคลิกหลากหลายยิ่งนักเกรซยกวิสกี้ขึ้นดื่มจนหมดแล้วยื่นแก้วคืนให้เขา หล่อนหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง เคราเขียวถูกกันเป็นระเบียบ ในระยะใกล้เช่นนี้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ตรงแนวคางด้านซ้าย เส้นบางและยาวประมาณสองนิ้วถูกเคราปกปิดหากไม่จ้องจริงๆ ก็แทบจะไม่สังเกตเห็น หล่อนเอานิ้วจิ้มเบาๆ“เป็นอะไร”เกรซเอ่ยถาม เขาปรายตามามอง เห็นแววตาสนใจใคร่รู้และอ่อนละมุนลงของหล่อน ใบหน้าเล็กของคนเหงาดู

“วันนี้วันเกิดเขาครับแม่”แฟรงค์เอ่ยบอกมารดาทันที เพราะเดาว่าหล่อนคงไม่ได้บอกท่านตามนิสัยที่เต็มไปด้วยความลับของหล่อน ไดแอนทำตาโต“พระเจ้า...จริงหรือหนูเกรซ ทำไมไม่บอกป้าล่ะลูก โถ มานี่มาเด็กน้อย มาให้ป้ากอดอวยพรวันเกิดก่อน”ท่านเอ่ย เกรซจึงรีบถือโอกาสหยิกคนที่โอบเอวหล่อนอยู่แล้วก้าวไปกอดไดแอน“เด็กเอ๋ย ทำไมต้องมีความลับกับป้าด้วยฮึลูก สุขสันต์วันเกิดนะเกรซ ป้าขอให้พระเจ้าคุ้มครองและขอให้หนูพบกับความสุขสูงสุดที่หนูคู่ควร ป้ารักหนูนะ เข้ามานี่ก่อนมา”ไดแอนดึงร่างเกรซเข้าไปในห้องของท่าน แฟรงค์เดินตามเข้าไปแล้วดึงประตูปิด ท่านพาเกรซไปนั่งที่โซฟารับแขก“แฟรงค์ไปเปิดเซฟแล้วหยิบกล่องสีแดงมาให้แม่ที”มารดาเงยหน้าขึ้นมาสั่ง ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดเซฟส่วนตัวหยิบกล่องเครื่องประดับออกมายื่นให้ท่าน เขาถือโอกาสนั่งลงเบียดร่างบางของคนหมัดหนัก วางแขนพาดไปบนพนักโซฟาใช้นิ้วพันผมหล่อนเล่นไดแอนลอบสังเกตท่าทางรีแล็กซ์ของลูกชายที่นั่งกระแซะเกรซอยู่ ท่านแอบยิ้มอยู่ในใจ ท่าทางที่สองหนุ่มสาววิ่งไล่กันเหมือนเด็ก ไม่เคยเห็นกิริยานี้ของลูกชายมาก่อน แฟรงค์ผู้งามสง่า ไม่วิ่งไล่จับใครแบบนี้... ไดแอ