All Chapters of ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!: Chapter 11 - Chapter 20

ยามเช้าตรู่ของวันถัดมา บรรยากาศในตลาดเมืองหลวงคึกคักผิดหูผิดตา มิใช่เพราะมีสินค้าแปลกใหม่จากต่างแคว้นเข้ามาเทียบท่า หากแต่เป็นเพราะหัวข้อสนทนาที่กำลังแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอย รวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ข่าวลือที่ว่านั้นมิใช่เรื่องการศึกหรือการบ้านการเมือง แต่เป็นเรื่องราวอาถรรพ์อันน่าสะพรึงกลัวภายในจวนเสนาบดีกรมพิธีการใต้ต้นไทรใหญ่หน้าโรงน้ำชา ขอทานเฒ่าผู้หนึ่งกำลังนั่งเล่านิทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โดยมีชาวบ้านร้านตลาดมุงดูอย่างสนใจใคร่รู้“พวกท่านทั้งหลายคงเคยได้ยินกิตติศัพท์ความงามของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินมาบ้าง แต่หารู้ไม่ว่าภายใต้รูปโฉมงดงามปานล่มเมืองนั้น ซุกซ่อนดวงชะตาพิฆาตบุรุษเอาไว้”ชาวบ้านต่างส่งเสียงฮือฮา ถามไถ่ว่าจริงเท็จประการใดขอทานเฒ่าทำท่าทีลึกลับ ก่อนจะเอ่ยต่อ “เมื่อคืนวาน มีนักพรตพเนจรผู้หนึ่งเดินผ่านหน้าจวนตระกูลเฉิน เพียงแค่เห็นไอหมอกทมิฬที่ปกคลุมอยู่เหนือหลังคาเรือน ก็ถึงกับกระอักโลหิต ทำนายทายทักออกมาว่า คุณหนูเฉินหลันซินเกิดในฤกษ์ดาวพยัคฆ์ขาว เป็นดวงกินสามีที่รุนแรงที่สุดในรอบร้อยปี ชายใดที่คิดจะเกี่ยวดอง หรือเพียงแค่แตะต้องตัวนาง จักต้องมีอันเป็นไปภายในสามวัน

สายลมยามสายพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ นำพาความสดชื่นของฤดูใบไม้ผลิเข้ามาภายในห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตบรรจง ทว่าเจ้าของห้องกลับมิได้รับรู้ถึงความรื่นรมย์นั้นแม้แต่น้อย เฉินหลันซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงจ้องมองวัตถุอัปมงคลที่แขวนเด่นเป็นสง่าอยู่บนผนังห้องด้วยสายตาว่างเปล่ากระบี่ปราบมาร สุริยันจันทรามันสงบนิ่งอยู่ในฝักไม้จันทน์ดำ ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากลับทำให้ผู้อยู่ใกล้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ นางถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ตั้งแต่ฮั่วจื่อเซียนบุกเข้ามาในห้องนอนนางเมื่อวานและทิ้งของสิ่งนี้ไว้ ชีวิตอันแสนสงบสุขของนางก็ได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบในห้วงความคิดของเฉินหลันซิน นางหวนนึกถึงเนื้อหาในนิยาย ที่นางเคยอ่านจนจำขึ้นใจในนิยายฮั่วจื่อเซียนคือเทพสงครามผู้ไร้พ่าย ช่วงแรกเขาจะทำศึกชนะชนเผ่าซยงหนูจนได้รับความดีความชอบ และกลับมาแต่งงานกับนางเอกอย่างหลินซูอี่ ครองคู่กันอย่างหวานชื่นเป็นที่อิจฉาของคนทั่วหล้า ทว่าความสุขนั้นช่างแสนสั้น...เพียงห้าปีให้หลัง จะเกิดมหาสงครามครั้งสุดท้ายที่ชายแดนเหนือ ในศึกครั้งนั้น รองแม่ทัพจาง คนสนิทที่ฮั่วจื่อเซียนไว้ใจที่สุด จะทำการทรยศหั

ฮั่วจื่อเซียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สีหน้าเคร่งขรึม แววตาที่เคยทอดมองเฉินหลันซินด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นแววตาของแม่ทัพผู้กรำศึกที่พร้อมจะบดขยี้ศัตรูเขาหันไปสั่งการโจวจื่อเสียงเข้ม “เจ้าจงรีบไปเตรียมม้าศึกและแจ้งบรรดาแม่ทัพนายกองให้ไปรวมตัวกันที่ค่ายทหาร ข้าจะรีบเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อรับราชโองการ”โจวจื่อรับคำสั่งอย่างแข็งขันแล้วจากไปราวกับลมพายุฮั่วจื่อเซียนหันกลับมาหาเฉินหลันซิน นางยังคงนั่งนิ่งตะลึงงัน ใบหน้าซีดเผือด เขาเอื้อมมือมาบีบไหล่นางเบาเบาเพื่อเรียกสติ“คุณหนูเฉิน สถานการณ์บ้านเมืองคับขัน ข้าคงต้องขอตัวก่อน ส่วนเรื่องงานมงคล หากมีราชโองการให้เคลื่อนทัพ เกรงว่าอาจจะต้องเลื่อนออกไป”เฉินหลันซินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในใจนางมีความรู้สึกหลากหลายปนเปกัน ทั้งโล่งใจที่งานแต่งอาจถูกเลื่อน แต่ก็หวาดหวั่นต่อชะตากรรมที่รอเขาอยู่เบื้องหน้าในนิยาย สงครามครั้งนี้กินเวลายาวนานและสูญเสียไพร่พลมหาศาล ที่สำคัญคือไส้ศึกที่แฝงตัวอยู่จะนำพาหายนะมาสู่กองทัพฉางเยี่ยน หากเขาไปโดยไม่รู้ตัว เขาอาจจะไม่ได้กลับมา...นางเผลอกำแขนเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว “ติ้งกั๋วกง ท่านต้องระวังตัวให้มาก สนามร

แสงทองจับขอบฟ้าในยามรุ่งสาง แต่สำหรับจวนตระกูลเฉินแล้ว ค่ำคืนที่ผ่านมาดูเหมือนจะสั้นกว่าปกติ ความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้นตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน บ่าวไพร่เดินขวักไขว่จุดโคมไฟสว่างไสวไปทั่วเรือน เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานมงคลสมรสพระราชทานที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์เมืองหลวงเฉินหลันซินถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอาบน้ำชำระกายในถังไม้หอม กลิ่นกลีบกุหลาบและสมุนไพรช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อได้บ้าง แต่ไม่อาจชะล้างความกังวลในจิตใจออกไปได้ นางนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่อง ปล่อยให้แม่สื่อและสาวใช้รุมล้อมแต่งหน้าทำผม“คุณหนูผิวพรรณดีเหลือเกินเจ้าค่ะ เสียดายที่มีเวลาน้อยไปหน่อย มิเช่นนั้นข้าจะขัดผิวให้ผ่องใสยิ่งกว่านี้” แม่สื่อเฒ่าบ่นพึมพำขณะลงแป้งผัดหน้าเฉินหลันซินมองเงาสะท้อนของตนเองในคันฉ่อง ใบหน้าหวานซึ้งถูกแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสด ขับเน้นให้ดูเย้ายวนและสง่างาม อาภรณ์เจ้าสาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์คู่มังกรที่ฮั่วจื่อเซียนส่งมาให้นั้น งดงามวิจิตรบรรจงจนนางไม่อยากเชื่อสายตา ว่าเขาเตรียมการทั้งหมดนี้ไว้ล่วงหน้าจริงๆเขาคงมั่นใจมากสินะว่าจะได้แต่งกับข้า นางกล่าวในใจเมื่อสวมมงกุฎห

แสงตะวันยามรุ่งสางสาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องสีเข้มของจวนกั๋วกง ทว่าความอบอุ่นนั้นมิอาจแทรกซึมเข้าสู่เรือนหอที่เงียบเหงาได้ เฉินหลันซินตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างที่ว่างเปล่า ข้างกายไร้เงาของบุรุษผู้เป็นสามี มีเพียงรอยยับย่นบนผ้าปูที่นอนและกลิ่นกายจางจางที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นเครื่องยืนยันว่าเรื่องเมื่อวานมิใช่ความฝันนางมิใช่สตรีฟูมฟายที่จะมานั่งร่ำไห้กอดหมอน นางลุกขึ้นจากเตียงด้วยแววตามุ่งมั่น วันนี้คือก้าวแรกของการทำหน้าที่กั๋วกงฮูหยิน และนางมีภารกิจใหญ่หลวงที่ต้องสะสาง“อินฉือ ฉิงเหอ” นางเอ่ยเรียกเสียงเรียบประตูห้องเปิดออกทันที สองสาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้าและอาภรณ์ชุดใหม่“คารวะฮูหยิน ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” อินฉือเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มให้กำลังใจเจ้านายเฉินหลันซินพยักหน้า ลุกขึ้นเดินไปที่อ่างล้างหน้า “เตรียมชุดสีม่วงเข้มให้ข้า ข้าต้องการความน่าเกรงขาม วันนี้ข้าจะกวาดล้างจวน”เมื่อแต่งกายเสร็จสิ้น เฉินหลันซินในชุดไหมสีม่วงปักลายเมฆาดูสง่างามและทรงอำนาจ ปิ่นหยกขาวลายเมฆาที่ฮั่วจื่อเซียนมอบให้ปักเด่นอยู่บนมวยผม นางเดินออกมายังห้องโถงใหญ่ สั่งการให้พ่อบ้านฝู ซึ่งเป็นพ่อบ้านเก่าแ