ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

last update최신 업데이트 : 2026-03-28
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
5 평가 순위. 5 리뷰
40챕터
6.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

더 보기

1화

ตอนที่ 1

Crissy’s Point of View

"Thomas, hurry up, we’re going to be late!" I scream from downstairs. Thomas comes running down the stairs, grabs a piece of toast, and starts eating. "How did you sleep, sweetie?" I ask.

"Good," he replies, barely able to keep the food from spilling out of his mouth.

 I smile and look down at my watch, "Oh shit, come on, we need to get going. Grab your bag.” I say to Thomas with a solemn tone in my voice.

We expeditiously rushed to my old Ford Ranger and drove to school. I never genuinely look around while driving. I only fixate on the road. I usually see Thomas admiring the trees and the beauty of nature.

We arrive at the school. I park my car in my usual parking spot; we sit still in the car for a minute in silence.

"Have a nice day, and don't give your teachers too much grief. You know they talk to me," I look at Thomas with concern.

“I know. See you later". He quickly jumps out of the car and walks off to class.

Sometimes I worry about him. I wonder if he ever wonders if what I tell him about our parents is true. If he believes the postcards that he receives every month are from them. What if he knows they are dead? I should have that talk with him soon before he hates me for the rest of his life. I shove the thought aside and head to class to start my day to do what I do best. 

Teach.

The last bell of the day rings. I was on my phone while walking outside. My grandma sent me a video of a kitten running towards a glass door and I felt the laughter building up in my chest. Then I heard car brakes screeching the next moment. Someone almost ran me over. My heart felt like it was pounding outside of my chest. I stared at the driver, and I lost control.

"Are you crazy? Don’t you look where you are driving?” I start yelling at this idiotic driver.

“I apologize. I didn't see you there.” He says this while climbing out of his car.

While staring at him in anger, I started to analyse him from head to toe. His dark brown hair in a messy style and his slim fit body. Well built. By the way he is dressed, he doesn’t seem like he cares how he looks. Jeans with a t-shirt and sneakers. While he walks towards me I realise he is extremely tall, about six feet. I snap back into reality.

“You didn’t!” I try to restrain myself, and I saw he starts to grin—the nerve of this guy. “I'm sorry? Do you think this is funny, by almost killing someone?” I start to walk toward him. Matches his pace. The urge to punch him in the face stifles me. His grin quickly vanishes as soon as those words came out of my mouth.

“Ma'am, I do apologize for my lack of attention. It was not my intention to almost hit you.” He says this with sincerity in his eyes.

I just sigh.

“It's okay. Just next time, look where you are going.” I smile at him, the smile not reaching my eyes.

I turn to walk away, and he yells, "I'm Alexander, by the way," I stare at him from over my shoulder and start walking to my car.

Thomas has soccer practice, and me going to town and waiting for him to finish. We take our regular route home. We don’t usually speak in the car. Thomas believes it will distract me from the road. So, we always have a silent drive home. Therefore, Thomas always loves to stare out of the car window. Sometimes I think he just wants to avoid me.

As we return home, we unload all our stuff out of the car and carry it inside. I decided to start with food.

“What are you in the mood for?” I ask Thomas as I take out my favourite coffee mug. It has a cute ladybug on it. This was a cup that Thomas had made me when he was in pre-school. “Chicken or toasted bread?”

“I think toasted bread.” He says with a smile on his face. “Is it okay if I eat in my room?”

“Why?” I ask, concern on my face.

 “I promised Jimmy we could play an online tournament as soon as I got home.”

“Sure. I will bring it up when it is done,” I reply with hesitation.

“Thank you!” As he says this, he runs upstairs to his room.

I just shake my head with a smile on my face.

When I finish the food, I take his dinner to his room. I decide to join him. After we finish dinner, I take our plates to the kitchen and start to clean. It was a mundane task but it had to be done. On my way to my room, I peek through Thomas’s room door and see he passed out. I tuck him in and give him a kiss of the head before going to bed. My parents used to do this every night, they always thought it would keep the nightmares away from us as children. 

The following day, I open the fridge to get some milk for my coffee. Ah yes, that fresh morning coffee smell. I smile. Sitting on the porch, as I did every morning, I stare out into the forest. For the first time, I notice something strange in the woods that I had never seen in my two years living in this house. It was a crow. So far as I can remember, black crows never come to these parts. I was slightly startled, but I brush it off and went inside.

I went up to Thomas's room, “Sweetie, I'm just going to town quickly; I’ll be back soon.”

“Okay.” He reply, glued to his computer screen.

I grab my car keys, hop into my car, and start to drive to town.

I get to the supermarket. While climbing out of my car, I almost tripped, scanning to see if someone saw me. Luckily no one was nearby. I got to the slide doors of the market, put my hand out for the shopping cart, and someone else grabbed it.

I froze in shock. "Hey, that was mine"

"I don’t see your name…” as he says it, he stops mid-sentence. "Wait, you're that girl I almost ran over with my car, the one that didn't want to introduce herself, kind of rude, don’t you think?"

Rude! The fucking nerve of this guy. "May I please just have the cart?" I say, irritated.

"Sure." I reach out to take the cart. He pulls it away. I stare at him, stunned. Oh, how I wish I could punch this moron.

"If you tell me your name, you can have it." A grin appears on his face.

"Why would I tell my name to a self-centred prick like you?" I say this while rolling my eyes.

"Because it's manners, and something tells me I will have to teach you some."

I sigh. "Fine, it's Crissy. Can I have the cart now?"

“Sure."

While he smiles at me, I give him a fake smile and walk away into the store. The urge to flip him off overwhelmed me.

 “The next time you see me, you can ask me on a date."

I didn’t even look back at him. I just walked away— The audacity.

I walk through the store and wonder to myself. What is up with that guy? The whole two years I have been living in this town I never saw him. It’s probably new people in town. Maybe. But asking him on a date, never in a million years. After shopping, I pay for my things and walk to my car. At least I don’t have a lot of stuff to load in.

When I return home, I unload the car and walk towards the house. I almost drop everything when I saw what was in front of the door. It was another black crow. Starteled, I just shoo it away. Why are these stupid birds following me? Maybe it could be the same one as last night? Crissy, you are overthinking again.

I place everything on the countertop.

“Thomas, I’m home!”

I hear him screaming from his room. “Okay!”

I start cooking dinner, and I hear a knock on the door. Putting everything down, I open it up. On the other side there is a handsome man with black hair and brown eyes. His beard and moustache is well shaven, and I could smell his cologne as the wind blew through the house. He is also very well dressed as if he is a businessman.

“Hi, I apologize for my intrusion. My name is Austin, and I just moved into the house down the street with my family. I was taking a walk, and I saw your car in the driveway, and I just had to introduce myself to my new neighbour.” He says with a big smile.

He has the most beautiful smile.

“Nice to meet you. I’m Crissy. Welcome to the neighbourhood. You and your family will love living here.”

 “Thank you. Well, I better be getting home, but I will see you around, Crissy.”

Just by the way he says my name in his deep voice with his attractive accent... It makes my knees numb.

“I’ll see you around. Enjoy your walk.”

“I will.” He nods his head and starts walking up the road.

Wow, what just happened? No, Crissy, you don’t have time to date, you have Thomas, and he is your priority. You owe this to your parents. 

Thomas comes walking down the stairs. As I close the door, Thomas leans against the wall.

“Who was that?” He asks with a giant smile on his face. Raising his eyebrows up and down.

“Our new neighbours, well, one of them. Can you stop that thing you’re doing with your eyebrows? It’s getting weird.”

“Is he attractive?”

“Sweetie, you know I don’t have time for dating, with work and looking after you. I have better things to worry about.” I tell Thomas with sadness in my eyes.

“You should start dating again. Not everyone is the same.”

I just ignore what he had just said. “Come on, grab your bags. Jimmy’s mom will be here any minute to pick you up.”

 “Okay, fine.” He says, disappointed in my response.

After a few minutes, Jimmy’s mom stops in the driveway and hoots. Thomas runs downstairs. He gives me a hug and a kiss and runs out of the door.

After I finish my dinner, I start cleaning when I heard glass breaking. I froze for a second. Turn to look for the sound and walk to the glass back door. With a sigh of relief, it was just a squirrel that knocked over my coffee mug. I pick up the broken pieces, and as I stood there, I felt uneasy, but just shook it off, went inside, locked all the doors, and went upstairs. A shower was needed after today. I stink.

I climb into bed, place my head on the pillow and fell asleep instantly.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Pyn Pyn
Pyn Pyn
สนุกดีค่ะ อ่านเพลิน ไม่ยืดเยื้อ
2026-05-03 20:33:22
1
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบความเด็ดขาดไม่ลังเลของพระเอก ไม่มีงี่เง้า ไม่มีนางร้ายดอกบัวขาว ให้น่ารำคาญ ขอบคุณคะ
2026-04-21 03:26:12
1
0
Pat M.
Pat M.
แรกๆจะงงนางเอกนิดนึง ไม่อยากยุ่งแต่โผล่ไปยุ่งเค้าทุกที่ อ่านไปซักพักก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง นางเอกฉลาด พระเอกเก่ง อ่านได้เพลินๆ
2026-04-16 14:05:29
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ลองอ่านเลบ
2026-04-03 11:33:55
2
0
Anna Chanthavilai
Anna Chanthavilai
อัพเร็วๆนะค่ะ
2026-03-12 13:38:52
1
0
40 챕터
ตอนที่ 1
กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ทำให้รู้สึกสดชื่นและวิงเวียนไปพร้อมกัน แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิหคถลาลม ทอทาบลงบนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพงที่ปูลาดไปทั่วห้องนอนกว้างบนเตียงไม้แกะสลักสี่เสา มุ้งไหมสีกลีบบัวถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตด้วยตะขอทองคำรูปผีเสื้อ ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง พิงแผ่นหลังเข้ากับหัวเตียงที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อดี นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนยกขึ้นนวดคลึงขมับตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ดวงตาคู่สวยดุจเมล็ดซิ่งกวาดมองไปรอบห้องด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ผิดวิสัยสตรีที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ ภาพสะท้อนในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เผยให้เห็นดรุณีวัยแรกแย้มผู้มีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็มิอาจบดบังความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้ได้นางคือเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและทรัพย์สมบัติทว่า... ภายใต้เปลือกนอกที่งดงามนั้น วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ภายในกลับหาใช่คุณหนูเฉินผู้เย่อหยิ่งจอง
last update최신 업데이트 : 2026-02-21
더 보기
ตอนที่ 2
อินฉือเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติคุณหนูของนางโปรดปรานเสื้อผ้าสีสดและเครื่องประดับหรูหรา ยิ่งโดดเด่นยิ่งชอบใจ เหตุใดวันนี้จึงเลือกแต่งกายสมถะผิดวิสัย แต่ด้วยความเป็นบ่าวที่ดี นางจึงรับคำโดยไม่โต้แย้ง “เจ้าค่ะคุณหนู”“ส่วนเจ้า ฉิงเหอ” เฉินหลันซินหันไปหาสาวใช้จอมแก่น “เจ้าจงไปสืบดูว่า วันนี้คุณหนูรองตระกูลหลิน หลินซูอี่ นางจองที่นั่งไว้ที่โรงน้ำชาใด”“คุณหนูหลินหรือเจ้าคะ?” ฉิงเหอทำหน้าฉงน “คุณหนูจะไปหาเรื่องนางหรือเจ้าคะ คุณหนูหลินผู้นั้นเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ รังแกไปก็ไม่สนุกหรอกเจ้าค่ะ”“ใครว่าข้าจะไปรังแก” เฉินหลันซินหัวเราะเสียงใส “ข้าจะไปส่งเสริมวาสนาให้นางต่างหากเล่า รีบไปจัดการเสีย อย่าให้ข้าต้องรอนาน”หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋น ซึ่งเป็นโรงน้ำชาที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวง ตั้งอยู่บนทำเลทองที่สามารถมองเห็นถนนสายหลักที่กองทัพจะเคลื่อนผ่านได้อย่างชัดเจนเฉินหลันซินในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา ขับเน้นใบหน้าให้ดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น นางนั่งอยู่ริมระเบียงชั้นสอง จิบชาหลงจิ่งชั้นดีพลางทอดสายตามองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน“คุณหนูเจ้าคะ สืบม
last update최신 업데이트 : 2026-02-21
더 보기
ตอนที่ 3
เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดโรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋นนั้นหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเฉินหลันซิน นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่ออินฉือและฉิงเหอ สองสาวใช้คนสนิทต่างพากันหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุฝน“คุณหนู เราจะหนีทางหน้าต่างดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉิงเหอกระซิบเสียงสั่น เสนอความคิดที่ดูสิ้นคิดที่สุดออกมา“ชั้นสองสูงเพียงนี้ หากกระโดดลงไป แข้งขาหักขึ้นมา ข้าคงได้ตายก่อนจะได้แก้ตัวเป็นแน่” เฉินหลันซินกัดฟันตอบ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา “จำไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามา ให้สงบปากสงบคำ ข้าจะเจรจาเอง”ทันใดนั้น บานประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามากลับหนักอึ้งผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายหนุ่มร่างโปร่งสวมชุดองครักษ์สีเข้ม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูสุภาพทว่าแววตากลับคมประดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก โจวจื่อ องครักษ์ซ้ายคนสนิทของติ้งกั๋วกงนั่นเอง“คารวะคุณหนู” โจวจื่อประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็
last update최신 업데이트 : 2026-02-21
더 보기
ตอนที่ 4
เฉินหลันซินหน้าแดงระเรื่อ คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความอับอายขายขี้หน้า นางอยากจะขุดดินหนีไปให้พ้นๆฮั่วจื่อเซียนกระตุกบังเหียนม้าเล็กน้อย สั่งให้ม้าก้าวเข้ามาใกล้นางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจากหลังม้า ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายสนามรบทำให้นางแทบหยุดหายใจ“ข้างในนี้มีจดหมาย...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ ‘ภูเขาไม่อาจไร้ไม้พรรณ พฤกษาไม่อาจไร้กิ่งก้าน ใจข้ามีเพียงท่าน ไยท่านไม่รับรู้’ บทกวีนี้ เจ้าก็ตั้งใจส่งให้คุณหนูหลินผู้นั้นด้วยหรือ?”เฉินหลันซินเบิกตากว้าง... ซวยแล้ว! นางลืมไปสนิทว่านางยัดบทกวีสารภาพรักใส่ไว้ข้างใน “เอ่อ คือ...” นางอึกอัก สมองแล่นเร็วรี่เพื่อหาทางออก “บทกวีนี้ ข้าเพียงแค่คัดลอกเล่นๆ เพื่อฝึกลายมือเท่านั้นเจ้าค่ะ มิได้มีเจตนาลึกซึ้งอันใด!”“หึ...” ฮั่วจื่อเซียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกแต่แฝงความพึงพอใจเขาค่อยๆ เก็บถุงหอมนั้นใส่เข้าไปในอกเสื้อของตนเอง อย่างทะนุถนอมและเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล“ไม่ว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกลายมือ หรือฝึกฝีมือการขว้างปาอาวุธลับ” ฮั่วจื่อเซียนยืดตัวขึ้นนั่งหล
last update최신 업데이트 : 2026-02-21
더 보기
ตอนที่ 5
รุ่งอรุณแห่งวันงานเลี้ยงฉลองชัยชนะมาถึงเร็วกว่าที่ใจปรารถนา แสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย ทว่าในใจของเฉินหลันซินกลับมืดมนยิ่งกว่าค่ำคืนคืนเดือนดับภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจวนตระกูลเฉิน ความวุ่นวายขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมอินฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ในมือของนางถืออาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหม่นราวกับใบไผ่แห้งเหี่ยว ไร้ซึ่งลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทองอันวิจิตรใด ๆ“คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะสวมชุดนี้จริงๆ”เฉินหลันซินตอบอย่างหนักแน่น ขณะส่องคันฉ่องสำรวจใบหน้าตนเอง “แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจ วันนี้ข้าต้องเป็นเพียงเงาที่จืดจางที่สุดในงานเลี้ยง ข้าต้องการให้สายตาของทุกคน โดยเฉพาะติ้งกั๋วกง มองข้ามข้าไปราวกับข้าเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในวังหลวง”ฉิงเหอแย้งขึ้นบ้าง นางมองดูปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายในมือด้วยความขัดใจ “แต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ท่านแต่งกายให้สมเกียรติบุตรีภรรยาเอกนะเจ้าคะ อย่างน้อยปักปิ่นระย้าทองคำสักชิ้นเถิด”“ไม่” เฉินหลันซินปฏิเสธเสียงแข็ง นางหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้าบางเบา เพียงเพื่อให้ดูนวลเนียน แต่จงใจไม่เขียนคิ้วให้โก่งดั่งคันศร และไม่แต้มช
last update최신 업데이트 : 2026-02-26
더 보기
ตอนที่ 6
หลินซูอี่น้ำตาคลอ “ข้าเป็นบุตรีเจ้ากรมโยธา วันๆ ขลุกอยู่แต่กับการวาดแบบแปลนสร้างสะพานสร้างเขื่อน หาได้เคยจับดาบไม่เจ้าค่ะ ที่ท่านได้ยินมาอาจจะเป็นพี่สาวต่างมารดาของข้ากระมัง”เฉินหลันซินหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ข้อมูลผิดพลาด นิยายเรื่องนี้บิดเบือนไปถึงขั้นไหนกันแล้วนางพยายามตั้งสติ “เช่นนั้นเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง”“ข้า ข้าแกะสลักไม้เป็นเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จะให้ไปนั่งเหลาไม้ต่อหน้าพระพักตร์หรืออย่างไรในขณะที่นางกำลังกุมขมับคิดหาทางแก้ไข เสียงขันทีหน้าพระที่นั่งก็ประกาศก้อง“ฮ่องเต้เสด็จ ฮองเฮาเสด็จ”ทุกคนลุกขึ้นทำความเคารพ เฉินหลันซินก็ต้องลุกตามพิธีการ เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็พบว่าที่นั่งของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนนั้น อยู่ตรงข้ามกับนางพอดีช่างเป็นความบังเอิญที่โหดร้ายยิ่งนักฮั่วจื่อเซียนนั่งสง่าผ่าเผย จอกสุราในมือหมุนวนไปมา สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่การแสดงระบำบนเวที แต่กลับทอดมองข้ามโถงกว้างมายังสตรีชุดเขียวที่กำลังทำหน้าเหมือนคนปวดท้องฮั่วจื่อเซียนเปรยขึ้นเบาๆ “ดูเหมือนแม่สื่อตัวน้อยจะมีปัญหาเสียแล้ว”โจวจื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังกระซิบถาม “ท่านแม่ทัพหมายถึงคุณหนูเฉินหรื
last update최신 업데이트 : 2026-02-27
더 보기
ตอนที่ 7
สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมจางของดอกเหมยเข้ามาภายในห้องนอน แสงแดดอ่อนทอประกายผ่านม่านมุ้งสีกลีบบัวที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลเฉินกลับมิได้สงบสุขดังเช่นธรรมชาติภายนอกเฉินหลันซินเดินวนเวียนอยู่กลางห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้างดงามบัดนี้ยับยู่ยี่ด้วยความกลัดกลุ้ม ตั้งแต่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะในวังหลวงผ่านพ้นไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน มิใช่ในทางที่นางปรารถนาแม้แต่น้อยอินฉือสาวใช้คนสนิทวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “คุณหนู ท่านเดินเช่นนี้มาร่วมครึ่งชั่วยามแล้ว พักจิบชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินหยุดเดิน หันขวับมามองสาวใช้คู่ใจ “ข้าจะกินลงได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ ชาวบ้านต่างลือกันให้แซ่ดว่าติ้งกั๋วกงพึงใจในเสียงพิณของข้า บ้างก็ว่าข้าใช้มารยาหญิงล่อลวงเขา ทั้งที่ข้าพยายามทำตัวจืดจางปานนั้น”ฉิงเหอที่กำลังจัดแจกันดอกไม้หัวเราะคิกคัก “บ่าวว่าข่าวลือก็มีมูลนะเจ้าคะ วันนั้นสายตาที่ท่านแม่ทัพมองคุณหนู หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำตาลปั้นเสียอีก”เฉินหลันซินถลึงตาใส่สาวใช้จอมแก่น “หวานกับผีน่ะสิ นั่นมั
last update최신 업데이트 : 2026-02-28
더 보기
ตอนที่ 8
เฉินหลันซินสะดุ้งสุดตัว ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว นางค่อย ๆ หันกลับไปมองที่ศาลากลางสวนเหมย ฮั่วจื่อเซียนมิได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว แต่เขากำลังก้าวเดินตรงมายังพุ่มไม้ที่นางซ่อนตัวอยู่ สายตาคมจ้องมองทะลุใบไม้เข้ามาอย่างแม่นยำ ราวกับเขามีตาทิพย์“แย่แล้ว เขาเห็นข้า” เฉินหลันซินกระซิบสั่งสาวใช้“พวกเจ้าแยกย้ายกันหนี ไปรอข้าที่รถม้า”ฉิงเหอทำท่าจะแย้ง “แต่คุณหนู”“ไป” เฉินหลันซินสั่งเสียงเข้ม สองสาวใช้จำใจต้องล่าถอยออกไป ทิ้งให้เจ้านายรับหน้าเพียงลำพังเฉินหลันซินสูดหายใจเข้าลึก ปั้นหน้ายิ้มแย้ม ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ ปัดใบไม้ออกจากอาภรณ์สีฟ้าอ่อน“คารวะติ้งกั๋วกง ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มาพบท่านที่นี่”ฮั่วจื่อเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทาบทับร่างบางของนาง“บังเอิญหรือ” เขาทวนคำ มุมปากยกยิ้ม “ข้าเพิ่งรู้ว่าความบังเอิญของคุณหนูเฉิน หมายถึงการสะกดรอยตามและจัดฉาก”เฉินหลันซินหัวเราะกลบเกลื่อน “ท่านกั๋วกงกล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงพาคุณหนูหลินมาไหว้พระ เห็นท่านอยู่ที่นี่จึงมิกล้ารบกวน ตั้งใจจะหลบออกไปเงียบ ๆ ”“แล้วถุงหอมนั่นเล่า
last update최신 업데이트 : 2026-03-01
더 보기
ตอนที่ 9
กลิ่นสุราชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วหอสุรา ซึ่งเป็นสถานเริงรมย์ที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสอดประสานกับเสียงหัวเราะของเหล่าบุรุษเจ้าสำราญที่แวะเวียนมาแสวงหาความหรรษา เฉินหลันซินในคราบคุณชายน้อยหน้าหยกเดินก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทีองอาจ นางสวมอาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา มือถือพัดจีบสะบัดพัดวีเบา ๆ เพื่อขับไล่ความอบอ้าวและกลิ่นแป้งผัดหน้าของนางโลมที่เดินเบียดเสียดเข้ามานางกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สักทอง รายล้อมไปด้วยสาวงามสามนางคอยปรนนิบัติพัดวีและป้อนองุ่นนั่นคือ หลิวจิ้งอวี่ คุณชายรองตระกูลหลิว ลูกพี่ลูกน้องของนาง ผู้ที่ได้ฉายาว่าบัณฑิตเจ้าสำราญอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเฉินหลันซินเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกระแอมไอเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ“พี่จิ้งอวี่ ช่างมีความสุขเสียจริงนะขอรับ”หลิวจิ้งอวี่ปรือตามองผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง โบกมือไล่สาวงามทั้งหลายให้ออกไปก่อน“น้องหญิงหลันซิน เจ้ามาทำอันใดที่นี่ ที่อโคจรเช่นนี้มิใช่ที่ที่สตรีในห้องหอควรย่างกรายเข้ามา”เฉินหลันซินทรุ
last update최신 업데이트 : 2026-03-02
더 보기
ตอนที่ 10
เฉินหลันซินหน้าตึง รีบแก้ต่าง “พี่จิ้งอวี่เพียงแค่ตื่นเต้นที่ได้พบวีรบุรุษตัวจริง เขาเป็นคนอ่อนโยน จิตใจดี ไม่นิยมใช้กำลัง ผิดกับบางคนที่วันวันเอาแต่จับดาบฆ่าฟัน”นางเหน็บแนมเขาซึ่งหน้า ฮั่วจื่อเซียนกลับไม่โกรธ แต่กลับยิ้มมุมปาก“ไม่นิยมใช้กำลัง เป็นเรื่องดี แต่การปกป้องสตรี บางครั้งต้องอาศัยความแข็งแกร่งดุจหินผา มิใช่ความอ่อนไหวดุจต้นหลิวลู่ลม คุณชายหลิว ท่านคิดว่าบ่าของท่านกว้างพอที่จะแบกรับความเอาแต่ใจของคุณหนูเฉินได้จริงหรือ”เขาขยับก้าวเข้าไปหาหลิวจิ้งอวี่ ความกดดันแผ่พุ่งออกมาจนหลิวจิ้งอวี่ถอยหลังไปชนแผงขายของ“ข้า ข้า” หลิวจิ้งอวี่อึกอัก มองหน้าเฉินหลันซินสลับกับหน้าฮั่วจื่อเซียน เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากฮั่วจื่อเซียนวางมือหนาหนักลงบนบ่าของหลิวจิ้งอวี่ บีบเบาเบา แต่หลิวจิ้งอวี่รู้สึกราวกับกระดูกจะแตกละเอียด“คุณชายหลิว ข้าขอบอกท่านด้วยความหวังดี คุณหนูเฉินผู้นี้ นางชอบบุรุษที่เข้มแข็ง มั่นคง และที่สำคัญ นางชอบคนที่มีอายุยืนยาว ท่านว่าจริงหรือไม่”คำพูดนั้นชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน หลิวจิ้งอวี่เข้าใจทันทีว่า หากเขายังดันทุรังเล่นละครเป็นคนรักของนางต่อไป อายุขัยของเขาคงจะสั้นลงอย่างน
last update최신 업데이트 : 2026-03-03
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status