ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ทำให้รู้สึกสดชื่นและวิงเวียนไปพร้อมกัน แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิหคถลาลม ทอทาบลงบนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพงที่ปูลาดไปทั่วห้องนอนกว้างบนเตียงไม้แกะสลักสี่เสา มุ้งไหมสีกลีบบัวถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตด้วยตะขอทองคำรูปผีเสื้อ ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง พิงแผ่นหลังเข้ากับหัวเตียงที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อดี นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนยกขึ้นนวดคลึงขมับตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ดวงตาคู่สวยดุจเมล็ดซิ่งกวาดมองไปรอบห้องด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ผิดวิสัยสตรีที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ ภาพสะท้อนในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เผยให้เห็นดรุณีวัยแรกแย้มผู้มีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็มิอาจบดบังความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้ได้นางคือเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและทรัพย์สมบัติทว่า... ภายใต้เปลือกนอกที่งดงามนั้น วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ภายในกลับหาใช่คุณหนูเฉินผู้เย่อหยิ่งจอง

เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดโรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋นนั้นหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเฉินหลันซิน นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่ออินฉือและฉิงเหอ สองสาวใช้คนสนิทต่างพากันหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุฝน“คุณหนู เราจะหนีทางหน้าต่างดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉิงเหอกระซิบเสียงสั่น เสนอความคิดที่ดูสิ้นคิดที่สุดออกมา“ชั้นสองสูงเพียงนี้ หากกระโดดลงไป แข้งขาหักขึ้นมา ข้าคงได้ตายก่อนจะได้แก้ตัวเป็นแน่” เฉินหลันซินกัดฟันตอบ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา “จำไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามา ให้สงบปากสงบคำ ข้าจะเจรจาเอง”ทันใดนั้น บานประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามากลับหนักอึ้งผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายหนุ่มร่างโปร่งสวมชุดองครักษ์สีเข้ม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูสุภาพทว่าแววตากลับคมประดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก โจวจื่อ องครักษ์ซ้ายคนสนิทของติ้งกั๋วกงนั่นเอง“คารวะคุณหนู” โจวจื่อประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็

รุ่งอรุณแห่งวันงานเลี้ยงฉลองชัยชนะมาถึงเร็วกว่าที่ใจปรารถนา แสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย ทว่าในใจของเฉินหลันซินกลับมืดมนยิ่งกว่าค่ำคืนคืนเดือนดับภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจวนตระกูลเฉิน ความวุ่นวายขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมอินฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ในมือของนางถืออาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหม่นราวกับใบไผ่แห้งเหี่ยว ไร้ซึ่งลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทองอันวิจิตรใด ๆ“คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะสวมชุดนี้จริงๆ”เฉินหลันซินตอบอย่างหนักแน่น ขณะส่องคันฉ่องสำรวจใบหน้าตนเอง “แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจ วันนี้ข้าต้องเป็นเพียงเงาที่จืดจางที่สุดในงานเลี้ยง ข้าต้องการให้สายตาของทุกคน โดยเฉพาะติ้งกั๋วกง มองข้ามข้าไปราวกับข้าเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในวังหลวง”ฉิงเหอแย้งขึ้นบ้าง นางมองดูปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายในมือด้วยความขัดใจ “แต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ท่านแต่งกายให้สมเกียรติบุตรีภรรยาเอกนะเจ้าคะ อย่างน้อยปักปิ่นระย้าทองคำสักชิ้นเถิด”“ไม่” เฉินหลันซินปฏิเสธเสียงแข็ง นางหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้าบางเบา เพียงเพื่อให้ดูนวลเนียน แต่จงใจไม่เขียนคิ้วให้โก่งดั่งคันศร และไม่แต้มช

สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมจางของดอกเหมยเข้ามาภายในห้องนอน แสงแดดอ่อนทอประกายผ่านม่านมุ้งสีกลีบบัวที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลเฉินกลับมิได้สงบสุขดังเช่นธรรมชาติภายนอกเฉินหลันซินเดินวนเวียนอยู่กลางห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้างดงามบัดนี้ยับยู่ยี่ด้วยความกลัดกลุ้ม ตั้งแต่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะในวังหลวงผ่านพ้นไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน มิใช่ในทางที่นางปรารถนาแม้แต่น้อยอินฉือสาวใช้คนสนิทวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “คุณหนู ท่านเดินเช่นนี้มาร่วมครึ่งชั่วยามแล้ว พักจิบชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินหยุดเดิน หันขวับมามองสาวใช้คู่ใจ “ข้าจะกินลงได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ ชาวบ้านต่างลือกันให้แซ่ดว่าติ้งกั๋วกงพึงใจในเสียงพิณของข้า บ้างก็ว่าข้าใช้มารยาหญิงล่อลวงเขา ทั้งที่ข้าพยายามทำตัวจืดจางปานนั้น”ฉิงเหอที่กำลังจัดแจกันดอกไม้หัวเราะคิกคัก “บ่าวว่าข่าวลือก็มีมูลนะเจ้าคะ วันนั้นสายตาที่ท่านแม่ทัพมองคุณหนู หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำตาลปั้นเสียอีก”เฉินหลันซินถลึงตาใส่สาวใช้จอมแก่น “หวานกับผีน่ะสิ นั่นมั

กลิ่นสุราชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วหอสุรา ซึ่งเป็นสถานเริงรมย์ที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสอดประสานกับเสียงหัวเราะของเหล่าบุรุษเจ้าสำราญที่แวะเวียนมาแสวงหาความหรรษา เฉินหลันซินในคราบคุณชายน้อยหน้าหยกเดินก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทีองอาจ นางสวมอาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา มือถือพัดจีบสะบัดพัดวีเบา ๆ เพื่อขับไล่ความอบอ้าวและกลิ่นแป้งผัดหน้าของนางโลมที่เดินเบียดเสียดเข้ามานางกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สักทอง รายล้อมไปด้วยสาวงามสามนางคอยปรนนิบัติพัดวีและป้อนองุ่นนั่นคือ หลิวจิ้งอวี่ คุณชายรองตระกูลหลิว ลูกพี่ลูกน้องของนาง ผู้ที่ได้ฉายาว่าบัณฑิตเจ้าสำราญอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเฉินหลันซินเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกระแอมไอเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ“พี่จิ้งอวี่ ช่างมีความสุขเสียจริงนะขอรับ”หลิวจิ้งอวี่ปรือตามองผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง โบกมือไล่สาวงามทั้งหลายให้ออกไปก่อน“น้องหญิงหลันซิน เจ้ามาทำอันใดที่นี่ ที่อโคจรเช่นนี้มิใช่ที่ที่สตรีในห้องหอควรย่างกรายเข้ามา”เฉินหลันซินทรุ