ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

last updateHuling Na-update : 2026-03-28
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
5 Mga Ratings. 5 Rebyu
40Mga Kabanata
6.8Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1

HANNAH'S POV: 

BEGINNINGS:

"What's going on?" I asked quietly, pulling off my headphones as I walked into the living room.

My parents and my younger sister, Janet, were seated on the white couches. Janet had this pleading look on her face as she stared at them. The second I stepped in, all three of them turned to look at me. My heart started pounding.

My mother glanced at Janet, then back at me. Her expression was cold. "We're withdrawing you from school. Go freshen up. You're getting married to Elijah Martinez tonight."

I frowned and confused. The words didn't make sense. "What? What are you talking about?"

I looked back and forth between Janet, who had a strange, unreadable expression, and my parents.

My father's jaw clenched. "Do you think this is a joke, Hannah? Our company is days away from bankruptcy. The Martinez family agreed to help us, but only on one condition. One of our daughters has to marry their son."

The room felt like it was spinning. "I... I don't understand. Why me? Why now?"

"Because Janet is too young," my mother said simply, as if that explained everything. "She's only eighteen. She's still a child with her whole life ahead of her. But you..." She paused, looking me up and down with barely concealed disappointment. "You're older. More mature. And frankly, you don't have much going for you anyway."

The words hit me like a physical blow. I actually took a step back.

"But I don't want to marry him either! I don't even know him," I tried to explain, my voice rising with panic.

"Don't be selfish!" my father snapped, slamming his hand on the armrest. "Your sister has a future. Dreams. This is your chance to finally do something useful for this family instead of just taking up space."

His words shattered something inside me. "I always do everything for this family! I cook, I clean, I help with everything you ask, and you treat me like I'm nothing!"

Janet shifted uncomfortably on the couch, but her eyes held something. Something cold. "Hannah, please don't make this harder than it has to be. We're all making sacrifices here."

"What sacrifices are you making, Janet?" I turned to her, desperate for some solidarity, some understanding. "You get to stay here, finish school, live your life. I'm the one being sold off like property!"

"Enough!" my mother hissed, standing up. "This discussion is over. You will do this, Hannah. For once in your life, you will be useful to this family."

Before I could respond, my father's phone rang. He answered it, his face going from tense to completely pale in seconds.

"What happened?" my mother asked, her voice rising with alarm.

He stood up shakily, loosening his tie with trembling fingers. "The investors... they pulled out. All of them. Without the Martinez deal, we're finished."

And just like that, he collapsed.

The screams came from everywhere. Janet dropped to her knees beside him, wailing dramatically. My mother panicked and yelled for someone to call the doctor. I just stood there, frozen, watching my entire world spin out of control.

Time moved strangely after that. Minutes felt like hours. The doctor came, checked my father's vitals, and administered medication. A heart attack, he said. Stress-induced. He needed rest and absolutely no more stress.

I was still standing in the same spot, tears streaming down my face, when two of our security guards suddenly grabbed me by the arms.

"Wait, what are you doing?" I tried to pull away, but their grips were iron-tight.

They dragged me toward the stairs. I kicked, screamed, fought with everything I had, but they didn't even slow down.

"This is what's best," my mother's voice floated up from below, cold and detached. "You'll be saving your family, Hannah. Isn't that what you've always wanted? To finally matter?"

They threw me into my room and I heard the lock click from the outside. I pounded on the door until my fists hurt, screaming until my voice went hoarse.

Through the wood, I could hear Janet's voice, calm and measured. "This is what she needs to do, Mom. For all of us."

"I know, sweetheart," my mother responded, her tone almost affectionate. The type of warmth she never used with me. "You're such a good girl for understanding."

I slid down the door, wrapping my arms around myself, and cried until there were no tears left.

*

*

*

By the time the door opened again, the sun had started to set, painting my room in shades of orange and red. Two maids walked in without a word. Not even a greeting. Not a trace of sympathy in their eyes.

They yanked my clothes off like I was a doll, something without feelings or dignity. I was too exhausted to fight. They dressed me in a pale ivory dress that felt more like a burial shroud than a wedding gown. They applied makeup to my face with rough, uncaring hands. 

When they finally let me look in the mirror, I didn't recognize myself. My eyes were red and swollen. My face was painted to hide the evidence of my tears, but it couldn't hide the emptiness in my eyes.

I kept hoping this was a nightmare. That I'd wake up and everything would be normal again. Or at least, as normal as my life ever was.

They shoved me into a car. Janet's new car, the one my parents had bought her for her birthday last month. She stood by the driveway in her comfortable clothes, perfectly fine, waving at me with a small, satisfied smile. Like she was seeing me off on a vacation.

The drive to the courthouse was silent except for the sound of my own heartbeat thundering in my ears. I kept thinking this had to be some kind of mistake. That someone would stop this. That my parents would come to their senses.

But no one came.

When we arrived, Elijah Martinez was already there, standing by the registrar. He looked like he'd come straight from work. His sleeves were rolled up, his tie was loose, and there was a glass of scotch in his hand. He looked distracted. Tired. Completely uninterested in what was about to happen.

He glanced at me for barely a second before looking away. He didn't even really see me.

"Let's get this over with," he muttered to the registrar, his voice low and bored. The smell of alcohol rolled off him in waves.

The registrar looked uncomfortable but proceeded anyway. I signed the papers through a blur of tears. My hand was shaking so badly I could barely hold the pen.

I was married. Just like that. And no one who loved me was there to support me.

Not that anyone loved me.

When we got to the Martinez estate that night, he was stumbling slightly, throwing off his jacket as he walked into the massive bedroom. He'd barely said two words to me the entire drive. When I glanced back outside, my family's driver and Janet's car were already gone.

They'd left me here. Actually left me.

The bedroom was enormous, decorated in dark, expensive furniture that felt cold and unwelcoming. Elijah locked the door behind us with a heavy click that made my heart race.

I stood there awkwardly, unsure of what to do or say. My hands were trembling.

He turned to look at me, his eyes unfocused and glassy. For a moment, he just stared, as if trying to remember who I was or why I was there.

Then he moved toward me, and I instinctively took a step back.

"Don't," he said quietly, reaching for me. His hands were large and surprisingly gentle as they found mine. "It's okay. You're nervous. I understand."

For just a moment, a tiny, fragile moment, something like hope flickered in my chest. Maybe this wouldn't be so bad. Maybe he was kind underneath the alcohol and the indifference. Maybe this marriage, as forced as it was, could become something real. Maybe someone could finally see me, choose me, want me.

Maybe I could finally matter to someone.

He pulled me closer, and I let him. I closed my eyes and tried to imagine a future where this man could love me. Where I wasn't just a burden or a tool.

His lips found mine, and I tried to respond, tried to feel something other than fear and sadness.

But then he pulled back slightly, his breath hot against my ear, and whispered, "Janet."

The name hit me like ice water.

My eyes flew open. "What?"

But he wasn't listening. His eyes were closed, lost in his own world, his own fantasy. "I knew you'd come around, Janet. I knew you wanted this too."

Everything inside me froze. No. No, this couldn't be happening.

"I'm not..." I started to say, but he was already kissing me again, murmuring her name like a prayer.

I tried to push him away, tried to make him understand, but he was so much stronger than me, and the alcohol had made him determined. Insistent.

"Stop," I whispered, but the word came out weak, broken. "Please, I'm not Janet. I'm Hannah. I'm..."

He wasn't listening. He'd never been listening.

As he led me to the bed, still whispering her name, still believing I was my sister, I felt something inside me crack and then shatter completely.

I realized with horrible, crushing clarity that my parents hadn't just arranged this marriage randomly. They'd known. They'd known he wanted Janet. They'd known, and they'd sent me anyway because I was disposable. Because I was the one they could sacrifice.

And Janet had let them. She'd stood there, played the victim, and let them throw me to the wolves.

That night, as he took everything from me while whispering another woman's name, while believing he was with the girl he actually wanted, I felt whatever small hope I'd been clinging to die inside me.

It was never me. I was never the one anyone picked. I'd spent my whole life trying to be enough, trying to be seen, trying to matter.

But I was losing my virginity to a man who didn't even know who I was. A man who wished I was someone else. My own sister.

I stared at the ceiling in the darkness, tears sliding silently down my temples, and realized I had never felt more alone in my entire life.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Pyn Pyn
Pyn Pyn
สนุกดีค่ะ อ่านเพลิน ไม่ยืดเยื้อ
2026-05-03 20:33:22
1
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบความเด็ดขาดไม่ลังเลของพระเอก ไม่มีงี่เง้า ไม่มีนางร้ายดอกบัวขาว ให้น่ารำคาญ ขอบคุณคะ
2026-04-21 03:26:12
1
0
Pat M.
Pat M.
แรกๆจะงงนางเอกนิดนึง ไม่อยากยุ่งแต่โผล่ไปยุ่งเค้าทุกที่ อ่านไปซักพักก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง นางเอกฉลาด พระเอกเก่ง อ่านได้เพลินๆ
2026-04-16 14:05:29
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ลองอ่านเลบ
2026-04-03 11:33:55
2
0
Anna Chanthavilai
Anna Chanthavilai
อัพเร็วๆนะค่ะ
2026-03-12 13:38:52
1
0
40 Kabanata
ตอนที่ 1
กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ทำให้รู้สึกสดชื่นและวิงเวียนไปพร้อมกัน แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิหคถลาลม ทอทาบลงบนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพงที่ปูลาดไปทั่วห้องนอนกว้างบนเตียงไม้แกะสลักสี่เสา มุ้งไหมสีกลีบบัวถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตด้วยตะขอทองคำรูปผีเสื้อ ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง พิงแผ่นหลังเข้ากับหัวเตียงที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อดี นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนยกขึ้นนวดคลึงขมับตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ดวงตาคู่สวยดุจเมล็ดซิ่งกวาดมองไปรอบห้องด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ผิดวิสัยสตรีที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ ภาพสะท้อนในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เผยให้เห็นดรุณีวัยแรกแย้มผู้มีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็มิอาจบดบังความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้ได้นางคือเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและทรัพย์สมบัติทว่า... ภายใต้เปลือกนอกที่งดงามนั้น วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ภายในกลับหาใช่คุณหนูเฉินผู้เย่อหยิ่งจอง
last updateHuling Na-update : 2026-02-21
Magbasa pa
ตอนที่ 2
อินฉือเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติคุณหนูของนางโปรดปรานเสื้อผ้าสีสดและเครื่องประดับหรูหรา ยิ่งโดดเด่นยิ่งชอบใจ เหตุใดวันนี้จึงเลือกแต่งกายสมถะผิดวิสัย แต่ด้วยความเป็นบ่าวที่ดี นางจึงรับคำโดยไม่โต้แย้ง “เจ้าค่ะคุณหนู”“ส่วนเจ้า ฉิงเหอ” เฉินหลันซินหันไปหาสาวใช้จอมแก่น “เจ้าจงไปสืบดูว่า วันนี้คุณหนูรองตระกูลหลิน หลินซูอี่ นางจองที่นั่งไว้ที่โรงน้ำชาใด”“คุณหนูหลินหรือเจ้าคะ?” ฉิงเหอทำหน้าฉงน “คุณหนูจะไปหาเรื่องนางหรือเจ้าคะ คุณหนูหลินผู้นั้นเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ รังแกไปก็ไม่สนุกหรอกเจ้าค่ะ”“ใครว่าข้าจะไปรังแก” เฉินหลันซินหัวเราะเสียงใส “ข้าจะไปส่งเสริมวาสนาให้นางต่างหากเล่า รีบไปจัดการเสีย อย่าให้ข้าต้องรอนาน”หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋น ซึ่งเป็นโรงน้ำชาที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวง ตั้งอยู่บนทำเลทองที่สามารถมองเห็นถนนสายหลักที่กองทัพจะเคลื่อนผ่านได้อย่างชัดเจนเฉินหลันซินในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา ขับเน้นใบหน้าให้ดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น นางนั่งอยู่ริมระเบียงชั้นสอง จิบชาหลงจิ่งชั้นดีพลางทอดสายตามองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน“คุณหนูเจ้าคะ สืบม
last updateHuling Na-update : 2026-02-21
Magbasa pa
ตอนที่ 3
เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดโรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋นนั้นหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเฉินหลันซิน นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่ออินฉือและฉิงเหอ สองสาวใช้คนสนิทต่างพากันหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุฝน“คุณหนู เราจะหนีทางหน้าต่างดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉิงเหอกระซิบเสียงสั่น เสนอความคิดที่ดูสิ้นคิดที่สุดออกมา“ชั้นสองสูงเพียงนี้ หากกระโดดลงไป แข้งขาหักขึ้นมา ข้าคงได้ตายก่อนจะได้แก้ตัวเป็นแน่” เฉินหลันซินกัดฟันตอบ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา “จำไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามา ให้สงบปากสงบคำ ข้าจะเจรจาเอง”ทันใดนั้น บานประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามากลับหนักอึ้งผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายหนุ่มร่างโปร่งสวมชุดองครักษ์สีเข้ม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูสุภาพทว่าแววตากลับคมประดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก โจวจื่อ องครักษ์ซ้ายคนสนิทของติ้งกั๋วกงนั่นเอง“คารวะคุณหนู” โจวจื่อประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็
last updateHuling Na-update : 2026-02-21
Magbasa pa
ตอนที่ 4
เฉินหลันซินหน้าแดงระเรื่อ คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความอับอายขายขี้หน้า นางอยากจะขุดดินหนีไปให้พ้นๆฮั่วจื่อเซียนกระตุกบังเหียนม้าเล็กน้อย สั่งให้ม้าก้าวเข้ามาใกล้นางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจากหลังม้า ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายสนามรบทำให้นางแทบหยุดหายใจ“ข้างในนี้มีจดหมาย...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ ‘ภูเขาไม่อาจไร้ไม้พรรณ พฤกษาไม่อาจไร้กิ่งก้าน ใจข้ามีเพียงท่าน ไยท่านไม่รับรู้’ บทกวีนี้ เจ้าก็ตั้งใจส่งให้คุณหนูหลินผู้นั้นด้วยหรือ?”เฉินหลันซินเบิกตากว้าง... ซวยแล้ว! นางลืมไปสนิทว่านางยัดบทกวีสารภาพรักใส่ไว้ข้างใน “เอ่อ คือ...” นางอึกอัก สมองแล่นเร็วรี่เพื่อหาทางออก “บทกวีนี้ ข้าเพียงแค่คัดลอกเล่นๆ เพื่อฝึกลายมือเท่านั้นเจ้าค่ะ มิได้มีเจตนาลึกซึ้งอันใด!”“หึ...” ฮั่วจื่อเซียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกแต่แฝงความพึงพอใจเขาค่อยๆ เก็บถุงหอมนั้นใส่เข้าไปในอกเสื้อของตนเอง อย่างทะนุถนอมและเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล“ไม่ว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกลายมือ หรือฝึกฝีมือการขว้างปาอาวุธลับ” ฮั่วจื่อเซียนยืดตัวขึ้นนั่งหล
last updateHuling Na-update : 2026-02-21
Magbasa pa
ตอนที่ 5
รุ่งอรุณแห่งวันงานเลี้ยงฉลองชัยชนะมาถึงเร็วกว่าที่ใจปรารถนา แสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย ทว่าในใจของเฉินหลันซินกลับมืดมนยิ่งกว่าค่ำคืนคืนเดือนดับภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจวนตระกูลเฉิน ความวุ่นวายขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมอินฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ในมือของนางถืออาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหม่นราวกับใบไผ่แห้งเหี่ยว ไร้ซึ่งลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทองอันวิจิตรใด ๆ“คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะสวมชุดนี้จริงๆ”เฉินหลันซินตอบอย่างหนักแน่น ขณะส่องคันฉ่องสำรวจใบหน้าตนเอง “แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจ วันนี้ข้าต้องเป็นเพียงเงาที่จืดจางที่สุดในงานเลี้ยง ข้าต้องการให้สายตาของทุกคน โดยเฉพาะติ้งกั๋วกง มองข้ามข้าไปราวกับข้าเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในวังหลวง”ฉิงเหอแย้งขึ้นบ้าง นางมองดูปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายในมือด้วยความขัดใจ “แต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ท่านแต่งกายให้สมเกียรติบุตรีภรรยาเอกนะเจ้าคะ อย่างน้อยปักปิ่นระย้าทองคำสักชิ้นเถิด”“ไม่” เฉินหลันซินปฏิเสธเสียงแข็ง นางหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้าบางเบา เพียงเพื่อให้ดูนวลเนียน แต่จงใจไม่เขียนคิ้วให้โก่งดั่งคันศร และไม่แต้มช
last updateHuling Na-update : 2026-02-26
Magbasa pa
ตอนที่ 6
หลินซูอี่น้ำตาคลอ “ข้าเป็นบุตรีเจ้ากรมโยธา วันๆ ขลุกอยู่แต่กับการวาดแบบแปลนสร้างสะพานสร้างเขื่อน หาได้เคยจับดาบไม่เจ้าค่ะ ที่ท่านได้ยินมาอาจจะเป็นพี่สาวต่างมารดาของข้ากระมัง”เฉินหลันซินหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ข้อมูลผิดพลาด นิยายเรื่องนี้บิดเบือนไปถึงขั้นไหนกันแล้วนางพยายามตั้งสติ “เช่นนั้นเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง”“ข้า ข้าแกะสลักไม้เป็นเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จะให้ไปนั่งเหลาไม้ต่อหน้าพระพักตร์หรืออย่างไรในขณะที่นางกำลังกุมขมับคิดหาทางแก้ไข เสียงขันทีหน้าพระที่นั่งก็ประกาศก้อง“ฮ่องเต้เสด็จ ฮองเฮาเสด็จ”ทุกคนลุกขึ้นทำความเคารพ เฉินหลันซินก็ต้องลุกตามพิธีการ เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็พบว่าที่นั่งของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนนั้น อยู่ตรงข้ามกับนางพอดีช่างเป็นความบังเอิญที่โหดร้ายยิ่งนักฮั่วจื่อเซียนนั่งสง่าผ่าเผย จอกสุราในมือหมุนวนไปมา สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่การแสดงระบำบนเวที แต่กลับทอดมองข้ามโถงกว้างมายังสตรีชุดเขียวที่กำลังทำหน้าเหมือนคนปวดท้องฮั่วจื่อเซียนเปรยขึ้นเบาๆ “ดูเหมือนแม่สื่อตัวน้อยจะมีปัญหาเสียแล้ว”โจวจื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังกระซิบถาม “ท่านแม่ทัพหมายถึงคุณหนูเฉินหรื
last updateHuling Na-update : 2026-02-27
Magbasa pa
ตอนที่ 7
สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมจางของดอกเหมยเข้ามาภายในห้องนอน แสงแดดอ่อนทอประกายผ่านม่านมุ้งสีกลีบบัวที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลเฉินกลับมิได้สงบสุขดังเช่นธรรมชาติภายนอกเฉินหลันซินเดินวนเวียนอยู่กลางห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้างดงามบัดนี้ยับยู่ยี่ด้วยความกลัดกลุ้ม ตั้งแต่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะในวังหลวงผ่านพ้นไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน มิใช่ในทางที่นางปรารถนาแม้แต่น้อยอินฉือสาวใช้คนสนิทวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “คุณหนู ท่านเดินเช่นนี้มาร่วมครึ่งชั่วยามแล้ว พักจิบชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินหยุดเดิน หันขวับมามองสาวใช้คู่ใจ “ข้าจะกินลงได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ ชาวบ้านต่างลือกันให้แซ่ดว่าติ้งกั๋วกงพึงใจในเสียงพิณของข้า บ้างก็ว่าข้าใช้มารยาหญิงล่อลวงเขา ทั้งที่ข้าพยายามทำตัวจืดจางปานนั้น”ฉิงเหอที่กำลังจัดแจกันดอกไม้หัวเราะคิกคัก “บ่าวว่าข่าวลือก็มีมูลนะเจ้าคะ วันนั้นสายตาที่ท่านแม่ทัพมองคุณหนู หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำตาลปั้นเสียอีก”เฉินหลันซินถลึงตาใส่สาวใช้จอมแก่น “หวานกับผีน่ะสิ นั่นมั
last updateHuling Na-update : 2026-02-28
Magbasa pa
ตอนที่ 8
เฉินหลันซินสะดุ้งสุดตัว ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว นางค่อย ๆ หันกลับไปมองที่ศาลากลางสวนเหมย ฮั่วจื่อเซียนมิได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว แต่เขากำลังก้าวเดินตรงมายังพุ่มไม้ที่นางซ่อนตัวอยู่ สายตาคมจ้องมองทะลุใบไม้เข้ามาอย่างแม่นยำ ราวกับเขามีตาทิพย์“แย่แล้ว เขาเห็นข้า” เฉินหลันซินกระซิบสั่งสาวใช้“พวกเจ้าแยกย้ายกันหนี ไปรอข้าที่รถม้า”ฉิงเหอทำท่าจะแย้ง “แต่คุณหนู”“ไป” เฉินหลันซินสั่งเสียงเข้ม สองสาวใช้จำใจต้องล่าถอยออกไป ทิ้งให้เจ้านายรับหน้าเพียงลำพังเฉินหลันซินสูดหายใจเข้าลึก ปั้นหน้ายิ้มแย้ม ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ ปัดใบไม้ออกจากอาภรณ์สีฟ้าอ่อน“คารวะติ้งกั๋วกง ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มาพบท่านที่นี่”ฮั่วจื่อเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทาบทับร่างบางของนาง“บังเอิญหรือ” เขาทวนคำ มุมปากยกยิ้ม “ข้าเพิ่งรู้ว่าความบังเอิญของคุณหนูเฉิน หมายถึงการสะกดรอยตามและจัดฉาก”เฉินหลันซินหัวเราะกลบเกลื่อน “ท่านกั๋วกงกล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงพาคุณหนูหลินมาไหว้พระ เห็นท่านอยู่ที่นี่จึงมิกล้ารบกวน ตั้งใจจะหลบออกไปเงียบ ๆ ”“แล้วถุงหอมนั่นเล่า
last updateHuling Na-update : 2026-03-01
Magbasa pa
ตอนที่ 9
กลิ่นสุราชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วหอสุรา ซึ่งเป็นสถานเริงรมย์ที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสอดประสานกับเสียงหัวเราะของเหล่าบุรุษเจ้าสำราญที่แวะเวียนมาแสวงหาความหรรษา เฉินหลันซินในคราบคุณชายน้อยหน้าหยกเดินก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทีองอาจ นางสวมอาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา มือถือพัดจีบสะบัดพัดวีเบา ๆ เพื่อขับไล่ความอบอ้าวและกลิ่นแป้งผัดหน้าของนางโลมที่เดินเบียดเสียดเข้ามานางกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สักทอง รายล้อมไปด้วยสาวงามสามนางคอยปรนนิบัติพัดวีและป้อนองุ่นนั่นคือ หลิวจิ้งอวี่ คุณชายรองตระกูลหลิว ลูกพี่ลูกน้องของนาง ผู้ที่ได้ฉายาว่าบัณฑิตเจ้าสำราญอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเฉินหลันซินเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกระแอมไอเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ“พี่จิ้งอวี่ ช่างมีความสุขเสียจริงนะขอรับ”หลิวจิ้งอวี่ปรือตามองผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง โบกมือไล่สาวงามทั้งหลายให้ออกไปก่อน“น้องหญิงหลันซิน เจ้ามาทำอันใดที่นี่ ที่อโคจรเช่นนี้มิใช่ที่ที่สตรีในห้องหอควรย่างกรายเข้ามา”เฉินหลันซินทรุ
last updateHuling Na-update : 2026-03-02
Magbasa pa
ตอนที่ 10
เฉินหลันซินหน้าตึง รีบแก้ต่าง “พี่จิ้งอวี่เพียงแค่ตื่นเต้นที่ได้พบวีรบุรุษตัวจริง เขาเป็นคนอ่อนโยน จิตใจดี ไม่นิยมใช้กำลัง ผิดกับบางคนที่วันวันเอาแต่จับดาบฆ่าฟัน”นางเหน็บแนมเขาซึ่งหน้า ฮั่วจื่อเซียนกลับไม่โกรธ แต่กลับยิ้มมุมปาก“ไม่นิยมใช้กำลัง เป็นเรื่องดี แต่การปกป้องสตรี บางครั้งต้องอาศัยความแข็งแกร่งดุจหินผา มิใช่ความอ่อนไหวดุจต้นหลิวลู่ลม คุณชายหลิว ท่านคิดว่าบ่าของท่านกว้างพอที่จะแบกรับความเอาแต่ใจของคุณหนูเฉินได้จริงหรือ”เขาขยับก้าวเข้าไปหาหลิวจิ้งอวี่ ความกดดันแผ่พุ่งออกมาจนหลิวจิ้งอวี่ถอยหลังไปชนแผงขายของ“ข้า ข้า” หลิวจิ้งอวี่อึกอัก มองหน้าเฉินหลันซินสลับกับหน้าฮั่วจื่อเซียน เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากฮั่วจื่อเซียนวางมือหนาหนักลงบนบ่าของหลิวจิ้งอวี่ บีบเบาเบา แต่หลิวจิ้งอวี่รู้สึกราวกับกระดูกจะแตกละเอียด“คุณชายหลิว ข้าขอบอกท่านด้วยความหวังดี คุณหนูเฉินผู้นี้ นางชอบบุรุษที่เข้มแข็ง มั่นคง และที่สำคัญ นางชอบคนที่มีอายุยืนยาว ท่านว่าจริงหรือไม่”คำพูดนั้นชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน หลิวจิ้งอวี่เข้าใจทันทีว่า หากเขายังดันทุรังเล่นละครเป็นคนรักของนางต่อไป อายุขัยของเขาคงจะสั้นลงอย่างน
last updateHuling Na-update : 2026-03-03
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status