ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-28
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
5 Peringkat. 5 Ulasan-ulasan
40Bab
6.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

Rosalie's POV

I was nineteen when I saw Aiden King step out of the shower wearing nothing but a towel, water running down his chest as he muttered my name like a curse.

I hadn't meant to be there. I'd only gone upstairs to grab my sketchbook from my room when I heard the water shut off. The bathroom door was slightly open, steam drifting into the hallway like an invitation I should have ignored.

But I didn't.

I stood frozen in the hallway, my heart pounding so hard against my ribs I thought it might break through them.

It was late afternoon. My father and my brother, Jeffery, were on base for a training exercise. The house was supposed to be empty except for me. But Jeffery had called two hours earlier to say Aiden was coming. He explained that his best friend had finally gotten leave after eight months on deployment and needed a place to stay before heading home to see his family.

I'd been a complete mess ever since.

Aiden King was six-foot-three, toned and bronzed. My brother's best friend ever since they enlisted in the Navy six years ago. Eight years older than me. Completely out of reach. And the only man I'd ever wanted badly enough for it to physically hurt.

I'd met him when I was thirteen and he was twenty-one. He'd walked into our house in uniform, all confidence and sharp angles, and I'd tripped over my own feet. Jeffery had laughed. Aiden hadn't even noticed.

He never noticed me.

To him, I was just Jeffery's annoying little sister. The kid who interrupted guy time. The girl who didn't exist unless she hid the remote or ate the last slice of pizza.

For six years, I was invisible to him… Until three months ago.

I'd gone to visit Jeffery on base, bringing the brownies he'd been begging me to make. Aiden was there too. I was wearing a sundress. It was summer, and I hadn't thought anything of it. But when I bent down to pick up my keys, I caught him staring at my legs, just for a second.

His jaw tightened. His gaze darkened. Then he looked away so quickly I thought I might have imagined it.

But I knew I hadn't.

Something had changed that day. I'd felt it deep in my bones. And now he was here, in my house, using my shower, and I couldn't seem to breathe.

Through the crack in the door, I watched him run a hand through his wet black hair. His dog tags hung against his bare chest. His skin was tanned and marked with scars I'd always wanted to trace with my fingertips. Muscles shifted beneath his skin in a way that looked both dangerous and controlled.

Then I heard it. It was barely more than a whisper.

"Rosie."

My name. He said my name.

I stopped breathing altogether.

His hand slid down his stomach, disappearing below the edge of the towel. I should have looked away. I should have run. But my legs refused to move. My entire body felt locked in place, burning.

He tensed beneath the towel and tipped his head back. A low, rough groan escaped him.

"Fuck, Rosie."

My knees nearly gave out. Heat rushed through me. I'd never felt anything like it before. I'd kissed two boys in my life and felt nothing. But hearing Aiden say my name like that made it feel as though I were on fire.

He pulled the towel away.

I saw everything. Every inch of him.

It was thick, hard, and perfect, and his hand tightened around it so firmly that a sound escaped my throat.

Then he suddenly turned his head toward the door.

Our eyes met.

Time stopped.

I saw the exact moment he realized I was there. The exact moment shock gave way to something darker. Hunger. Need. Something that twisted my stomach and tightened every nerve in my body.

For three seconds, neither of us moved.

Then his expression changed. Hunger vanished, replaced by fury.

"Get out!" he roared.

I stumbled backward, my shoulder slamming into the wall. My heart was pounding wildly.

"Now, Rosalie!"

I bolted down the hallway and into my bedroom, slamming the door behind me. My whole body was shaking. My face burned. My thighs were clenched so tightly it almost hurt.

I collapsed onto my bed and buried my face in my hands.

What had I just done?

What had I just seen?

He'd been thinking about me. He'd said my name like it was the only word that mattered.

Aiden King wanted me.

The thought made me dizzy.

But he'd also just screamed at me to leave. He'd looked at me as though I'd done something unforgivable, as though I'd crossed a line that could never be uncrossed.

Maybe I had.

I lay there for what felt like hours, trying to calm my racing heart, erase the image burned into my memory, and ignore the ache that wouldn't go away.

It didn't work.

Around six o'clock, I heard the front door open. Dad and Jeffery were home. Their voices drifted up from downstairs, followed by Aiden's deep voice. I stayed in my room. I couldn't face them.

Especially not him.

At seven, Dad called me downstairs for dinner.

I changed into sweatpants and an oversized hoodie, threw my hair into a messy bun, and tried to make myself look as unappealing as possible. Then I crept down the stairs as if I were walking to my execution.

They were all there in the dining room. Dad was pulling beers from the refrigerator. Jeffery was laughing at something on his phone. And Aiden stood against the counter with his arms crossed, watching the doorway.

He looked like he was standing guard.

The moment I walked in, his gaze locked onto mine.

I froze.

His jaw was tight, his eyes dark and unreadable. He looked as though he wanted either to kill me or devour me, and I wasn't sure which possibility frightened me more.

"There she is," Dad said with a smile. "Rosie, you remember Aiden, don't you?"

I nodded, not trusting my voice.

"Of course she remembers me," Aiden said, his voice low and dangerous. "Don't you, Rosalie?"

Jeffery frowned as he looked between us. "You okay, man? You look pissed."

"I'm fine," Aiden said, never taking his eyes off me. "Just tired."

What a liar.

I grabbed a plate and sat as far away from him as possible. But I could feel his eyes on me throughout the entire meal. Every time I looked up, he was watching me. Every time I reached for something, his gaze followed my hand.

It was torture.

After dinner, I helped Dad with the dishes while Jeffery and Aiden went into the living room. I finally felt safe. I thought I could retreat to my room and avoid him for the rest of the evening.

But when I turned to leave the kitchen, he was there, standing in the doorway. Blocking my way out.

"We need to talk," he said quietly.

My heart stopped.

"Now."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Pyn Pyn
Pyn Pyn
สนุกดีค่ะ อ่านเพลิน ไม่ยืดเยื้อ
2026-05-03 20:33:22
1
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบความเด็ดขาดไม่ลังเลของพระเอก ไม่มีงี่เง้า ไม่มีนางร้ายดอกบัวขาว ให้น่ารำคาญ ขอบคุณคะ
2026-04-21 03:26:12
1
0
Pat M.
Pat M.
แรกๆจะงงนางเอกนิดนึง ไม่อยากยุ่งแต่โผล่ไปยุ่งเค้าทุกที่ อ่านไปซักพักก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง นางเอกฉลาด พระเอกเก่ง อ่านได้เพลินๆ
2026-04-16 14:05:29
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ลองอ่านเลบ
2026-04-03 11:33:55
2
0
Anna Chanthavilai
Anna Chanthavilai
อัพเร็วๆนะค่ะ
2026-03-12 13:38:52
1
0
40 Bab
ตอนที่ 1
กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ทำให้รู้สึกสดชื่นและวิงเวียนไปพร้อมกัน แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิหคถลาลม ทอทาบลงบนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพงที่ปูลาดไปทั่วห้องนอนกว้างบนเตียงไม้แกะสลักสี่เสา มุ้งไหมสีกลีบบัวถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตด้วยตะขอทองคำรูปผีเสื้อ ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง พิงแผ่นหลังเข้ากับหัวเตียงที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อดี นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนยกขึ้นนวดคลึงขมับตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ดวงตาคู่สวยดุจเมล็ดซิ่งกวาดมองไปรอบห้องด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ผิดวิสัยสตรีที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ ภาพสะท้อนในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เผยให้เห็นดรุณีวัยแรกแย้มผู้มีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็มิอาจบดบังความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้ได้นางคือเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและทรัพย์สมบัติทว่า... ภายใต้เปลือกนอกที่งดงามนั้น วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ภายในกลับหาใช่คุณหนูเฉินผู้เย่อหยิ่งจอง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
อินฉือเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติคุณหนูของนางโปรดปรานเสื้อผ้าสีสดและเครื่องประดับหรูหรา ยิ่งโดดเด่นยิ่งชอบใจ เหตุใดวันนี้จึงเลือกแต่งกายสมถะผิดวิสัย แต่ด้วยความเป็นบ่าวที่ดี นางจึงรับคำโดยไม่โต้แย้ง “เจ้าค่ะคุณหนู”“ส่วนเจ้า ฉิงเหอ” เฉินหลันซินหันไปหาสาวใช้จอมแก่น “เจ้าจงไปสืบดูว่า วันนี้คุณหนูรองตระกูลหลิน หลินซูอี่ นางจองที่นั่งไว้ที่โรงน้ำชาใด”“คุณหนูหลินหรือเจ้าคะ?” ฉิงเหอทำหน้าฉงน “คุณหนูจะไปหาเรื่องนางหรือเจ้าคะ คุณหนูหลินผู้นั้นเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ รังแกไปก็ไม่สนุกหรอกเจ้าค่ะ”“ใครว่าข้าจะไปรังแก” เฉินหลันซินหัวเราะเสียงใส “ข้าจะไปส่งเสริมวาสนาให้นางต่างหากเล่า รีบไปจัดการเสีย อย่าให้ข้าต้องรอนาน”หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋น ซึ่งเป็นโรงน้ำชาที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวง ตั้งอยู่บนทำเลทองที่สามารถมองเห็นถนนสายหลักที่กองทัพจะเคลื่อนผ่านได้อย่างชัดเจนเฉินหลันซินในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา ขับเน้นใบหน้าให้ดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น นางนั่งอยู่ริมระเบียงชั้นสอง จิบชาหลงจิ่งชั้นดีพลางทอดสายตามองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน“คุณหนูเจ้าคะ สืบม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดโรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋นนั้นหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเฉินหลันซิน นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่ออินฉือและฉิงเหอ สองสาวใช้คนสนิทต่างพากันหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุฝน“คุณหนู เราจะหนีทางหน้าต่างดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉิงเหอกระซิบเสียงสั่น เสนอความคิดที่ดูสิ้นคิดที่สุดออกมา“ชั้นสองสูงเพียงนี้ หากกระโดดลงไป แข้งขาหักขึ้นมา ข้าคงได้ตายก่อนจะได้แก้ตัวเป็นแน่” เฉินหลันซินกัดฟันตอบ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา “จำไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามา ให้สงบปากสงบคำ ข้าจะเจรจาเอง”ทันใดนั้น บานประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามากลับหนักอึ้งผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายหนุ่มร่างโปร่งสวมชุดองครักษ์สีเข้ม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูสุภาพทว่าแววตากลับคมประดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก โจวจื่อ องครักษ์ซ้ายคนสนิทของติ้งกั๋วกงนั่นเอง“คารวะคุณหนู” โจวจื่อประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
เฉินหลันซินหน้าแดงระเรื่อ คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความอับอายขายขี้หน้า นางอยากจะขุดดินหนีไปให้พ้นๆฮั่วจื่อเซียนกระตุกบังเหียนม้าเล็กน้อย สั่งให้ม้าก้าวเข้ามาใกล้นางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจากหลังม้า ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายสนามรบทำให้นางแทบหยุดหายใจ“ข้างในนี้มีจดหมาย...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ ‘ภูเขาไม่อาจไร้ไม้พรรณ พฤกษาไม่อาจไร้กิ่งก้าน ใจข้ามีเพียงท่าน ไยท่านไม่รับรู้’ บทกวีนี้ เจ้าก็ตั้งใจส่งให้คุณหนูหลินผู้นั้นด้วยหรือ?”เฉินหลันซินเบิกตากว้าง... ซวยแล้ว! นางลืมไปสนิทว่านางยัดบทกวีสารภาพรักใส่ไว้ข้างใน “เอ่อ คือ...” นางอึกอัก สมองแล่นเร็วรี่เพื่อหาทางออก “บทกวีนี้ ข้าเพียงแค่คัดลอกเล่นๆ เพื่อฝึกลายมือเท่านั้นเจ้าค่ะ มิได้มีเจตนาลึกซึ้งอันใด!”“หึ...” ฮั่วจื่อเซียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกแต่แฝงความพึงพอใจเขาค่อยๆ เก็บถุงหอมนั้นใส่เข้าไปในอกเสื้อของตนเอง อย่างทะนุถนอมและเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล“ไม่ว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกลายมือ หรือฝึกฝีมือการขว้างปาอาวุธลับ” ฮั่วจื่อเซียนยืดตัวขึ้นนั่งหล
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
รุ่งอรุณแห่งวันงานเลี้ยงฉลองชัยชนะมาถึงเร็วกว่าที่ใจปรารถนา แสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย ทว่าในใจของเฉินหลันซินกลับมืดมนยิ่งกว่าค่ำคืนคืนเดือนดับภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจวนตระกูลเฉิน ความวุ่นวายขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมอินฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ในมือของนางถืออาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหม่นราวกับใบไผ่แห้งเหี่ยว ไร้ซึ่งลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทองอันวิจิตรใด ๆ“คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะสวมชุดนี้จริงๆ”เฉินหลันซินตอบอย่างหนักแน่น ขณะส่องคันฉ่องสำรวจใบหน้าตนเอง “แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจ วันนี้ข้าต้องเป็นเพียงเงาที่จืดจางที่สุดในงานเลี้ยง ข้าต้องการให้สายตาของทุกคน โดยเฉพาะติ้งกั๋วกง มองข้ามข้าไปราวกับข้าเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในวังหลวง”ฉิงเหอแย้งขึ้นบ้าง นางมองดูปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายในมือด้วยความขัดใจ “แต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ท่านแต่งกายให้สมเกียรติบุตรีภรรยาเอกนะเจ้าคะ อย่างน้อยปักปิ่นระย้าทองคำสักชิ้นเถิด”“ไม่” เฉินหลันซินปฏิเสธเสียงแข็ง นางหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้าบางเบา เพียงเพื่อให้ดูนวลเนียน แต่จงใจไม่เขียนคิ้วให้โก่งดั่งคันศร และไม่แต้มช
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-26
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
หลินซูอี่น้ำตาคลอ “ข้าเป็นบุตรีเจ้ากรมโยธา วันๆ ขลุกอยู่แต่กับการวาดแบบแปลนสร้างสะพานสร้างเขื่อน หาได้เคยจับดาบไม่เจ้าค่ะ ที่ท่านได้ยินมาอาจจะเป็นพี่สาวต่างมารดาของข้ากระมัง”เฉินหลันซินหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ข้อมูลผิดพลาด นิยายเรื่องนี้บิดเบือนไปถึงขั้นไหนกันแล้วนางพยายามตั้งสติ “เช่นนั้นเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง”“ข้า ข้าแกะสลักไม้เป็นเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จะให้ไปนั่งเหลาไม้ต่อหน้าพระพักตร์หรืออย่างไรในขณะที่นางกำลังกุมขมับคิดหาทางแก้ไข เสียงขันทีหน้าพระที่นั่งก็ประกาศก้อง“ฮ่องเต้เสด็จ ฮองเฮาเสด็จ”ทุกคนลุกขึ้นทำความเคารพ เฉินหลันซินก็ต้องลุกตามพิธีการ เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็พบว่าที่นั่งของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนนั้น อยู่ตรงข้ามกับนางพอดีช่างเป็นความบังเอิญที่โหดร้ายยิ่งนักฮั่วจื่อเซียนนั่งสง่าผ่าเผย จอกสุราในมือหมุนวนไปมา สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่การแสดงระบำบนเวที แต่กลับทอดมองข้ามโถงกว้างมายังสตรีชุดเขียวที่กำลังทำหน้าเหมือนคนปวดท้องฮั่วจื่อเซียนเปรยขึ้นเบาๆ “ดูเหมือนแม่สื่อตัวน้อยจะมีปัญหาเสียแล้ว”โจวจื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังกระซิบถาม “ท่านแม่ทัพหมายถึงคุณหนูเฉินหรื
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมจางของดอกเหมยเข้ามาภายในห้องนอน แสงแดดอ่อนทอประกายผ่านม่านมุ้งสีกลีบบัวที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลเฉินกลับมิได้สงบสุขดังเช่นธรรมชาติภายนอกเฉินหลันซินเดินวนเวียนอยู่กลางห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้างดงามบัดนี้ยับยู่ยี่ด้วยความกลัดกลุ้ม ตั้งแต่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะในวังหลวงผ่านพ้นไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน มิใช่ในทางที่นางปรารถนาแม้แต่น้อยอินฉือสาวใช้คนสนิทวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “คุณหนู ท่านเดินเช่นนี้มาร่วมครึ่งชั่วยามแล้ว พักจิบชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินหยุดเดิน หันขวับมามองสาวใช้คู่ใจ “ข้าจะกินลงได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ ชาวบ้านต่างลือกันให้แซ่ดว่าติ้งกั๋วกงพึงใจในเสียงพิณของข้า บ้างก็ว่าข้าใช้มารยาหญิงล่อลวงเขา ทั้งที่ข้าพยายามทำตัวจืดจางปานนั้น”ฉิงเหอที่กำลังจัดแจกันดอกไม้หัวเราะคิกคัก “บ่าวว่าข่าวลือก็มีมูลนะเจ้าคะ วันนั้นสายตาที่ท่านแม่ทัพมองคุณหนู หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำตาลปั้นเสียอีก”เฉินหลันซินถลึงตาใส่สาวใช้จอมแก่น “หวานกับผีน่ะสิ นั่นมั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-28
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
เฉินหลันซินสะดุ้งสุดตัว ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว นางค่อย ๆ หันกลับไปมองที่ศาลากลางสวนเหมย ฮั่วจื่อเซียนมิได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว แต่เขากำลังก้าวเดินตรงมายังพุ่มไม้ที่นางซ่อนตัวอยู่ สายตาคมจ้องมองทะลุใบไม้เข้ามาอย่างแม่นยำ ราวกับเขามีตาทิพย์“แย่แล้ว เขาเห็นข้า” เฉินหลันซินกระซิบสั่งสาวใช้“พวกเจ้าแยกย้ายกันหนี ไปรอข้าที่รถม้า”ฉิงเหอทำท่าจะแย้ง “แต่คุณหนู”“ไป” เฉินหลันซินสั่งเสียงเข้ม สองสาวใช้จำใจต้องล่าถอยออกไป ทิ้งให้เจ้านายรับหน้าเพียงลำพังเฉินหลันซินสูดหายใจเข้าลึก ปั้นหน้ายิ้มแย้ม ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ ปัดใบไม้ออกจากอาภรณ์สีฟ้าอ่อน“คารวะติ้งกั๋วกง ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มาพบท่านที่นี่”ฮั่วจื่อเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทาบทับร่างบางของนาง“บังเอิญหรือ” เขาทวนคำ มุมปากยกยิ้ม “ข้าเพิ่งรู้ว่าความบังเอิญของคุณหนูเฉิน หมายถึงการสะกดรอยตามและจัดฉาก”เฉินหลันซินหัวเราะกลบเกลื่อน “ท่านกั๋วกงกล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงพาคุณหนูหลินมาไหว้พระ เห็นท่านอยู่ที่นี่จึงมิกล้ารบกวน ตั้งใจจะหลบออกไปเงียบ ๆ ”“แล้วถุงหอมนั่นเล่า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-01
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
กลิ่นสุราชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วหอสุรา ซึ่งเป็นสถานเริงรมย์ที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสอดประสานกับเสียงหัวเราะของเหล่าบุรุษเจ้าสำราญที่แวะเวียนมาแสวงหาความหรรษา เฉินหลันซินในคราบคุณชายน้อยหน้าหยกเดินก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทีองอาจ นางสวมอาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา มือถือพัดจีบสะบัดพัดวีเบา ๆ เพื่อขับไล่ความอบอ้าวและกลิ่นแป้งผัดหน้าของนางโลมที่เดินเบียดเสียดเข้ามานางกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สักทอง รายล้อมไปด้วยสาวงามสามนางคอยปรนนิบัติพัดวีและป้อนองุ่นนั่นคือ หลิวจิ้งอวี่ คุณชายรองตระกูลหลิว ลูกพี่ลูกน้องของนาง ผู้ที่ได้ฉายาว่าบัณฑิตเจ้าสำราญอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเฉินหลันซินเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกระแอมไอเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ“พี่จิ้งอวี่ ช่างมีความสุขเสียจริงนะขอรับ”หลิวจิ้งอวี่ปรือตามองผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง โบกมือไล่สาวงามทั้งหลายให้ออกไปก่อน“น้องหญิงหลันซิน เจ้ามาทำอันใดที่นี่ ที่อโคจรเช่นนี้มิใช่ที่ที่สตรีในห้องหอควรย่างกรายเข้ามา”เฉินหลันซินทรุ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-02
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
เฉินหลันซินหน้าตึง รีบแก้ต่าง “พี่จิ้งอวี่เพียงแค่ตื่นเต้นที่ได้พบวีรบุรุษตัวจริง เขาเป็นคนอ่อนโยน จิตใจดี ไม่นิยมใช้กำลัง ผิดกับบางคนที่วันวันเอาแต่จับดาบฆ่าฟัน”นางเหน็บแนมเขาซึ่งหน้า ฮั่วจื่อเซียนกลับไม่โกรธ แต่กลับยิ้มมุมปาก“ไม่นิยมใช้กำลัง เป็นเรื่องดี แต่การปกป้องสตรี บางครั้งต้องอาศัยความแข็งแกร่งดุจหินผา มิใช่ความอ่อนไหวดุจต้นหลิวลู่ลม คุณชายหลิว ท่านคิดว่าบ่าของท่านกว้างพอที่จะแบกรับความเอาแต่ใจของคุณหนูเฉินได้จริงหรือ”เขาขยับก้าวเข้าไปหาหลิวจิ้งอวี่ ความกดดันแผ่พุ่งออกมาจนหลิวจิ้งอวี่ถอยหลังไปชนแผงขายของ“ข้า ข้า” หลิวจิ้งอวี่อึกอัก มองหน้าเฉินหลันซินสลับกับหน้าฮั่วจื่อเซียน เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากฮั่วจื่อเซียนวางมือหนาหนักลงบนบ่าของหลิวจิ้งอวี่ บีบเบาเบา แต่หลิวจิ้งอวี่รู้สึกราวกับกระดูกจะแตกละเอียด“คุณชายหลิว ข้าขอบอกท่านด้วยความหวังดี คุณหนูเฉินผู้นี้ นางชอบบุรุษที่เข้มแข็ง มั่นคง และที่สำคัญ นางชอบคนที่มีอายุยืนยาว ท่านว่าจริงหรือไม่”คำพูดนั้นชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน หลิวจิ้งอวี่เข้าใจทันทีว่า หากเขายังดันทุรังเล่นละครเป็นคนรักของนางต่อไป อายุขัยของเขาคงจะสั้นลงอย่างน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-03
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status