ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-28
โดย:  ซูเล่อเหยียนจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
5 การให้คะแนน. 5 ความคิดเห็น
40บท
6.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1

أنا شابة في الحادية والثلاثين من عمري، اسمي نينا. أعمل محاسبة في إحدى الشركات الكبرى، حياتي منظمة، أوراقي مرتبة، مواعيدي دقيقة. لكن هناك شيء واحد في حياتي يخرج عن كل ترتيب: طبيبي النسائي.

إنه وسيم بشكل لا يُحتمل. في اليوم الأول الذي دخلت فيه إلى عيادته، شعرت وكأن الأرض انزلقت من تحت قدمي. لم أعد أسمع كلماته، لم أعد أرى سوى عينيه، وصوته الذي يخترقني كالحرير. منذ ذلك الحين، وأنا أختلق الأعذار لأزوره. التهابات وهمية، آلام غير موجودة، مواعيد متقاربة بلا سبب. مضى على هذا أكثر من ستة أشهر، وأنا أخرج من كل زيارة وأنا أشعر بنار تلتهم جسدي من الداخل.

أريد أن يضاجعني. أريده أن يفعل بي كل ما يفعله في مخيلتي ليلاً. لكنه لم يتحرك أبدًا، لم يتجاوز حدود الاحترافية. ما الذي ينتظره؟ علامة مني؟ أم أنه لا يراني سوى مريضة عادية؟

اليوم، قررت أن آخذ الأمور بيدي. لا مواعيد وهمية هذه المرة، لا لف ولا دوران. سأكشف له كل شيء، أو سأدفعه ليكشف هو ما يخفيه.

وصلت إلى العيادة بعد ظهر مشمس، كنت أرتدي فستانًا قصيرًا ينحني لجسدي في كل تفاصيله. جلست في غرفة الانتظار، أتظاهر بقراءة مجلة، لكن قلبي كان يخفق بعنف. انتظرت خمسة وأربعين دقيقة، وهي أطول دقائق في حياتي. كل ثانية كانت تمر كأنها تحكّي رغبتي بخشونة.

ثم فتح الباب.

— سيدتي نينا، من فضلكِ.

نهضت، تنهدت بعمق، وقلت في نفسي: اليوم هو اليوم. إما أن يحدث، أو لا يحدث.

دخلت إلى عيادته. كان واقفًا بجانب مكتبه، يرتدي معطفه الأبيض الذي يزيده وسامة. عندما رآني، ابتسم ابتسامته اللطيفة المعتادة، لكن عينيه توقفا للحظة على جسدي أطول من المعتاد. لاحظت ذلك. ابتهجت في داخلي.

— صباح الخير، سيدتي نينا. ما الذي تشكو منه اليوم؟

جلست أمامه، أحسست بفخذيَّ عاريتين تحت الفستان القصير، عيناه لم تستطيعا تجنب النظر.

— دكتور... ما سأقوله معقد، ومخجل. لا أعرف كيف أبدأ.

— أنا أصغي إليك، سيدتي. قولي كل شيء بصراحة، لن تحرجي نفسك أمامي.

أخذت نفسًا عميقًا.

— أشعر أنني جامدة. لا أحس بأي شيء أثناء العلاقة. اللمسات لا تصل إليّ. كأن جسدي مغلق. ربما المشكلة فيَّ، وربما في الشخص الآخر. لكني بحاجة إلى أن تتأكد بنفسك. دكتور... أريدك أن تفحصني جيدًا هذه المرة.

نظر إليّ لحظة، ثم قال بصوت هادئ لكنه متوتر قليلًا:

— حسنًا. اخلعي ملابسك السفلية واستلقي على سرير الفحص.

وقفتُ، ونظرت إليه مباشرة في عينيه، وبدأت أخلع ملابسي ببطء. ليس خجلًا، بل عمدًا. أردته أن يرى كل سنتيمتر من جسدي. فستان فوق كرسي، ثم حمالة الصدر. لم أخلعها خلف الستار كما تفعل المريضات العاديات. أردته أن يشاهد. أردته أن يبتلع ريقه.

كان واقفًا في مكانه، يحاول التظاهر بأنه يقرأ ملفي، لكن عينيه كانتا تتابعان كل حركاتي. تركت ثيابي الداخلية أيضًا، وتوقفت عارية للحظة قبل أن أتجه إلى سرير الفحص. رأيت انتفاخًا واضحًا في بنطاله. نجحت الخطوة الأولى.

لكنني لم أستلقِ على ظهري كما يفعل الجميع. استلقيت على بطني، رافعةً مؤخرتي إلى الأعلى، في وضع لا يترك مجالًا للشك. كانت فتحتي مكشوفتين، ورغبتي تكاد تنضح من مسامي. انتظرت.

سمعت خطواته تقترب، ثم توقف فجأة.

— سيدتي... لا، ليس هكذا يجب أن تستلقي. هذا ليس الوضع الطبي الصحيح.

رفعت رأسي قليلًا والتفت نحوه، وأنا أحرك مؤخرتي ببطء، وكأنها تدعوه.

— آه... دكتور، ظننتك ستفحصني بالأصابع. أليس هذا الوضع الأنسب لذلك؟

تقدم خطوة، ثم تردد.

— نعم، لكن ليس في هذا الوضع... افعلي كما تفعلين دائمًا. استلقي على ظهرك.

تأوهت في داخلي، لكني أطعت. استلقيت على ظهري، وفتحت فخذيَّ على اتساعهما أمامه، دون خجل. عيناه التهمتا جسدي بسرعة، ثم ارتدتا إلى وجهي.

ارتدى قفازاته الطبية. اقترب مني. بدأ بلمس ثدييَّ، بطريقة طبية ظاهرًا، لكن أصابعه بقيت لحظة أطول على حلمتيّ. قرصهما برفق.

— هل تشعرين بشيء؟

تنهدت بتكلف.

— لا... لا شيء.

نظر إليّ بشك، ثم نزل بين فخذيَّ. وضع هلامًا باردًا على أصابعه، وأدخل إصبعه في داخلي ببطء شديد، كمن يختبر عمقًا مجهولاً. كان إحساسًا رائعًا، لكنني تظاهرت بالجمود.

— والآن؟ هل تشعرين بهذا؟

— لا... ما زلت لا أشعر بشيء، دكتور.

أدخل إصبعه أكثر، وبدأ يحركه بحركات دائرية. شعرت بالنشوة تتصاعد في داخلي، لكنني أمسكتُ نفسي. لم يحن الوقت بعد.

— من فضلك، دكتور... هل يمكنك لمس الشفرين؟ ربما المشكلة هناك.

توقف للحظة، ثم بدأ يداعب شفتيَّ الحميميتين بإبهامه، بحركات بطيئة ومتقنة. كانت متعة لا تطاق. شعرت برطوبتي تزداد، وعيناي بدأتا تغيبان.

لكنني انحنيت فجأة لأنظر إلى بنطاله. كان الانتفاخ هناك كبيرًا، ضخمًا. ابتلعت ريقي. لا يمكن أن أتراجع الآن.

— لا أعرف، دكتور... ما زلت لا أشعر.

— ماذا تقصدين بـ "لا أعرف"؟! أنتِ مبتلة، متورمة، كيف لا تشعرين؟

— نعم، دكتور، لا أشعر.

تحركت فجأة على السرير وكأنني سأسقط. أسرع ليمسكني، وأصبح وجهانا على بعد سنتيمترات. كانت رائحة عطره تفعل بي ما لا تفعله كلماته. وضعت يدي "بالخطأ" على قضيبه المنتصب تحت البنطال، وضغطت بقوة. شهق.

— لكن... سيدتي...

لم أتركه يكمل. قفلت شفتيَّ على شفتيه بقبلة عميقة، شغوفة، تليق بستة أشهر من الانتظار. تصلب للحظة، ثم استسلم. ذابت مقاومته في فمي، وارتخت يداه على خصري.

عندما انفصلت عنه قليلًا لأنظر إليه، كان قضيبه قد خرج من بنطاله دون أن أشعر. وقف منتصبًا، ضخمًا، يتنفس مثلي تمامًا. فتح عينيه مذهولاً، لا يصدق ما حدث.

ناولته واقيًا ذكريًا كنت أحمله معي منذ أسابيع.

— جرّب بهذا، دكتور. ربما هذا هو العلاج المناسب.

— لا يمكنني... هذا ليس...

قبلته مرة أخرى، وهذه المرة لم أتركه يتكلم. نزلت من على سرير الفحص ببطء، وجثوت على ركبتيَّ أمامه. نظر إليّ بعينين تائقتين، وأخذت قضيبه في فمي.

كان دافئًا، صلبًا، يملأ فمي بالكامل. بدأت أمتصه ببطء، ألعقه من قاعدته إلى رأسها، وأدور بلساني حول الحافة. كان يرتجف، يئن بصوت مكتوم، يتمسك بطاولة الفحص لئلا يسقط.

وصل إلى حافة القذف، فانسحبت منه فجأة.

نظر إليّ محتارًا، فابتسمت له ووضعت الواقي الذكري بيدي، ثم استدرت واتخذت وضعية الأربع أمامه، مؤخرتي تلامس قضيبه، أتمايل عليه ببطء.

سمعته يتمتم بصوت مبحوح:

— تبًّا لهذا...

ودخل في داخلي دفعة واحدة.

صرخت. صرخة مرتفعة، مؤكدة أنها ستصل إلى غرفة الاستقبال. لكنني لم أعد أهتم. كان بداخلي، يملأني، يتحرك بعنف محسوب، يضرب في العمق كما لو كان ينتقم من شهور الصبر. كل دفعة كانت تمحو بقية وعيي. بلغت الذروة الأولى بعد دقائق، ثم الثانية، ثم الثالثة. كنت أصرخ باسمه، أخدش ظهره، أدفعه لمزيد من العنف.

لم أعد أعرف الوقت. كان العالم قد تقلص إلى هذه الغرفة، إلى جسده المتحد مع جسدي، إلى أنينه في أذني.

عندما بلغ هو ذروته، ارتطم بي بقوة، وتوقف. تنفس بعنف، جبينه ملتصق بكتفي.

انسحب مني بعد لحظات طويلة، وكلانا يلهث كمن ركض ماراثونًا. وقف هناك ينظر إلى الأرض، خجلاً، أو ربما مصدومًا مما حدث. رفعت رأسه برفق، وقبلته قبلة هادئة، حنونة، مختلفة تمامًا عن تلك التي سبقتها.

— لقد استمتعت كثيرًا. حقًا. هل يمكننا تكرار ذلك؟

نظر إليّ بعينين لا تزالان مشتععلتين.

— أأنتِ متأكدة؟

— نعم. أنت معجب بي كثيرًا، أليس كذلك؟

ابتسم للمرة الأولى منذ انتهاء اللقاء.

— حسنًا... أراكِ الليلة بعد العمل. أنتِ أيضًا تعجبينني كثيرًا.

ارتديت ملابسي ببطء، وأنا أشعر بجسدي بالكامل، لأول مرة منذ شهور. وعندما غادرت العيادة، كنت أعرف أن هذا ليس نهاية القصة.

وهكذا أصبح طبيبي النسائي حبيبي. ادعوا لي أن نتزوج.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Pyn Pyn
Pyn Pyn
สนุกดีค่ะ อ่านเพลิน ไม่ยืดเยื้อ
2026-05-03 20:33:22
1
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบความเด็ดขาดไม่ลังเลของพระเอก ไม่มีงี่เง้า ไม่มีนางร้ายดอกบัวขาว ให้น่ารำคาญ ขอบคุณคะ
2026-04-21 03:26:12
1
0
Pat M.
Pat M.
แรกๆจะงงนางเอกนิดนึง ไม่อยากยุ่งแต่โผล่ไปยุ่งเค้าทุกที่ อ่านไปซักพักก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง นางเอกฉลาด พระเอกเก่ง อ่านได้เพลินๆ
2026-04-16 14:05:29
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ลองอ่านเลบ
2026-04-03 11:33:55
2
0
Anna Chanthavilai
Anna Chanthavilai
อัพเร็วๆนะค่ะ
2026-03-12 13:38:52
1
0
40
ตอนที่ 1
กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ทำให้รู้สึกสดชื่นและวิงเวียนไปพร้อมกัน แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิหคถลาลม ทอทาบลงบนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพงที่ปูลาดไปทั่วห้องนอนกว้างบนเตียงไม้แกะสลักสี่เสา มุ้งไหมสีกลีบบัวถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตด้วยตะขอทองคำรูปผีเสื้อ ร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง พิงแผ่นหลังเข้ากับหัวเตียงที่บุด้วยผ้าไหมเนื้อดี นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนยกขึ้นนวดคลึงขมับตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ดวงตาคู่สวยดุจเมล็ดซิ่งกวาดมองไปรอบห้องด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ผิดวิสัยสตรีที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ ภาพสะท้อนในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เผยให้เห็นดรุณีวัยแรกแย้มผู้มีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็มิอาจบดบังความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้ได้นางคือเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและทรัพย์สมบัติทว่า... ภายใต้เปลือกนอกที่งดงามนั้น วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ภายในกลับหาใช่คุณหนูเฉินผู้เย่อหยิ่งจอง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-21
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2
อินฉือเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติคุณหนูของนางโปรดปรานเสื้อผ้าสีสดและเครื่องประดับหรูหรา ยิ่งโดดเด่นยิ่งชอบใจ เหตุใดวันนี้จึงเลือกแต่งกายสมถะผิดวิสัย แต่ด้วยความเป็นบ่าวที่ดี นางจึงรับคำโดยไม่โต้แย้ง “เจ้าค่ะคุณหนู”“ส่วนเจ้า ฉิงเหอ” เฉินหลันซินหันไปหาสาวใช้จอมแก่น “เจ้าจงไปสืบดูว่า วันนี้คุณหนูรองตระกูลหลิน หลินซูอี่ นางจองที่นั่งไว้ที่โรงน้ำชาใด”“คุณหนูหลินหรือเจ้าคะ?” ฉิงเหอทำหน้าฉงน “คุณหนูจะไปหาเรื่องนางหรือเจ้าคะ คุณหนูหลินผู้นั้นเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ รังแกไปก็ไม่สนุกหรอกเจ้าค่ะ”“ใครว่าข้าจะไปรังแก” เฉินหลันซินหัวเราะเสียงใส “ข้าจะไปส่งเสริมวาสนาให้นางต่างหากเล่า รีบไปจัดการเสีย อย่าให้ข้าต้องรอนาน”หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋น ซึ่งเป็นโรงน้ำชาที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวง ตั้งอยู่บนทำเลทองที่สามารถมองเห็นถนนสายหลักที่กองทัพจะเคลื่อนผ่านได้อย่างชัดเจนเฉินหลันซินในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา ขับเน้นใบหน้าให้ดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น นางนั่งอยู่ริมระเบียงชั้นสอง จิบชาหลงจิ่งชั้นดีพลางทอดสายตามองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน“คุณหนูเจ้าคะ สืบม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-21
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3
เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดโรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋นนั้นหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเฉินหลันซิน นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่ออินฉือและฉิงเหอ สองสาวใช้คนสนิทต่างพากันหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุฝน“คุณหนู เราจะหนีทางหน้าต่างดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉิงเหอกระซิบเสียงสั่น เสนอความคิดที่ดูสิ้นคิดที่สุดออกมา“ชั้นสองสูงเพียงนี้ หากกระโดดลงไป แข้งขาหักขึ้นมา ข้าคงได้ตายก่อนจะได้แก้ตัวเป็นแน่” เฉินหลันซินกัดฟันตอบ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา “จำไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามา ให้สงบปากสงบคำ ข้าจะเจรจาเอง”ทันใดนั้น บานประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามากลับหนักอึ้งผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายหนุ่มร่างโปร่งสวมชุดองครักษ์สีเข้ม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูสุภาพทว่าแววตากลับคมประดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก โจวจื่อ องครักษ์ซ้ายคนสนิทของติ้งกั๋วกงนั่นเอง“คารวะคุณหนู” โจวจื่อประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-21
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4
เฉินหลันซินหน้าแดงระเรื่อ คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความอับอายขายขี้หน้า นางอยากจะขุดดินหนีไปให้พ้นๆฮั่วจื่อเซียนกระตุกบังเหียนม้าเล็กน้อย สั่งให้ม้าก้าวเข้ามาใกล้นางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจากหลังม้า ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายสนามรบทำให้นางแทบหยุดหายใจ“ข้างในนี้มีจดหมาย...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ ‘ภูเขาไม่อาจไร้ไม้พรรณ พฤกษาไม่อาจไร้กิ่งก้าน ใจข้ามีเพียงท่าน ไยท่านไม่รับรู้’ บทกวีนี้ เจ้าก็ตั้งใจส่งให้คุณหนูหลินผู้นั้นด้วยหรือ?”เฉินหลันซินเบิกตากว้าง... ซวยแล้ว! นางลืมไปสนิทว่านางยัดบทกวีสารภาพรักใส่ไว้ข้างใน “เอ่อ คือ...” นางอึกอัก สมองแล่นเร็วรี่เพื่อหาทางออก “บทกวีนี้ ข้าเพียงแค่คัดลอกเล่นๆ เพื่อฝึกลายมือเท่านั้นเจ้าค่ะ มิได้มีเจตนาลึกซึ้งอันใด!”“หึ...” ฮั่วจื่อเซียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกแต่แฝงความพึงพอใจเขาค่อยๆ เก็บถุงหอมนั้นใส่เข้าไปในอกเสื้อของตนเอง อย่างทะนุถนอมและเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล“ไม่ว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกลายมือ หรือฝึกฝีมือการขว้างปาอาวุธลับ” ฮั่วจื่อเซียนยืดตัวขึ้นนั่งหล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-21
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5
รุ่งอรุณแห่งวันงานเลี้ยงฉลองชัยชนะมาถึงเร็วกว่าที่ใจปรารถนา แสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย ทว่าในใจของเฉินหลันซินกลับมืดมนยิ่งกว่าค่ำคืนคืนเดือนดับภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจวนตระกูลเฉิน ความวุ่นวายขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมอินฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ในมือของนางถืออาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหม่นราวกับใบไผ่แห้งเหี่ยว ไร้ซึ่งลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทองอันวิจิตรใด ๆ“คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะสวมชุดนี้จริงๆ”เฉินหลันซินตอบอย่างหนักแน่น ขณะส่องคันฉ่องสำรวจใบหน้าตนเอง “แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจ วันนี้ข้าต้องเป็นเพียงเงาที่จืดจางที่สุดในงานเลี้ยง ข้าต้องการให้สายตาของทุกคน โดยเฉพาะติ้งกั๋วกง มองข้ามข้าไปราวกับข้าเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในวังหลวง”ฉิงเหอแย้งขึ้นบ้าง นางมองดูปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายในมือด้วยความขัดใจ “แต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ท่านแต่งกายให้สมเกียรติบุตรีภรรยาเอกนะเจ้าคะ อย่างน้อยปักปิ่นระย้าทองคำสักชิ้นเถิด”“ไม่” เฉินหลันซินปฏิเสธเสียงแข็ง นางหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้าบางเบา เพียงเพื่อให้ดูนวลเนียน แต่จงใจไม่เขียนคิ้วให้โก่งดั่งคันศร และไม่แต้มช
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-26
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6
หลินซูอี่น้ำตาคลอ “ข้าเป็นบุตรีเจ้ากรมโยธา วันๆ ขลุกอยู่แต่กับการวาดแบบแปลนสร้างสะพานสร้างเขื่อน หาได้เคยจับดาบไม่เจ้าค่ะ ที่ท่านได้ยินมาอาจจะเป็นพี่สาวต่างมารดาของข้ากระมัง”เฉินหลันซินหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ข้อมูลผิดพลาด นิยายเรื่องนี้บิดเบือนไปถึงขั้นไหนกันแล้วนางพยายามตั้งสติ “เช่นนั้นเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง”“ข้า ข้าแกะสลักไม้เป็นเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จะให้ไปนั่งเหลาไม้ต่อหน้าพระพักตร์หรืออย่างไรในขณะที่นางกำลังกุมขมับคิดหาทางแก้ไข เสียงขันทีหน้าพระที่นั่งก็ประกาศก้อง“ฮ่องเต้เสด็จ ฮองเฮาเสด็จ”ทุกคนลุกขึ้นทำความเคารพ เฉินหลันซินก็ต้องลุกตามพิธีการ เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็พบว่าที่นั่งของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนนั้น อยู่ตรงข้ามกับนางพอดีช่างเป็นความบังเอิญที่โหดร้ายยิ่งนักฮั่วจื่อเซียนนั่งสง่าผ่าเผย จอกสุราในมือหมุนวนไปมา สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่การแสดงระบำบนเวที แต่กลับทอดมองข้ามโถงกว้างมายังสตรีชุดเขียวที่กำลังทำหน้าเหมือนคนปวดท้องฮั่วจื่อเซียนเปรยขึ้นเบาๆ “ดูเหมือนแม่สื่อตัวน้อยจะมีปัญหาเสียแล้ว”โจวจื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังกระซิบถาม “ท่านแม่ทัพหมายถึงคุณหนูเฉินหรื
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7
สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมจางของดอกเหมยเข้ามาภายในห้องนอน แสงแดดอ่อนทอประกายผ่านม่านมุ้งสีกลีบบัวที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลเฉินกลับมิได้สงบสุขดังเช่นธรรมชาติภายนอกเฉินหลันซินเดินวนเวียนอยู่กลางห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้างดงามบัดนี้ยับยู่ยี่ด้วยความกลัดกลุ้ม ตั้งแต่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะในวังหลวงผ่านพ้นไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน มิใช่ในทางที่นางปรารถนาแม้แต่น้อยอินฉือสาวใช้คนสนิทวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “คุณหนู ท่านเดินเช่นนี้มาร่วมครึ่งชั่วยามแล้ว พักจิบชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”เฉินหลันซินหยุดเดิน หันขวับมามองสาวใช้คู่ใจ “ข้าจะกินลงได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ ชาวบ้านต่างลือกันให้แซ่ดว่าติ้งกั๋วกงพึงใจในเสียงพิณของข้า บ้างก็ว่าข้าใช้มารยาหญิงล่อลวงเขา ทั้งที่ข้าพยายามทำตัวจืดจางปานนั้น”ฉิงเหอที่กำลังจัดแจกันดอกไม้หัวเราะคิกคัก “บ่าวว่าข่าวลือก็มีมูลนะเจ้าคะ วันนั้นสายตาที่ท่านแม่ทัพมองคุณหนู หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำตาลปั้นเสียอีก”เฉินหลันซินถลึงตาใส่สาวใช้จอมแก่น “หวานกับผีน่ะสิ นั่นมั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-28
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8
เฉินหลันซินสะดุ้งสุดตัว ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว นางค่อย ๆ หันกลับไปมองที่ศาลากลางสวนเหมย ฮั่วจื่อเซียนมิได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว แต่เขากำลังก้าวเดินตรงมายังพุ่มไม้ที่นางซ่อนตัวอยู่ สายตาคมจ้องมองทะลุใบไม้เข้ามาอย่างแม่นยำ ราวกับเขามีตาทิพย์“แย่แล้ว เขาเห็นข้า” เฉินหลันซินกระซิบสั่งสาวใช้“พวกเจ้าแยกย้ายกันหนี ไปรอข้าที่รถม้า”ฉิงเหอทำท่าจะแย้ง “แต่คุณหนู”“ไป” เฉินหลันซินสั่งเสียงเข้ม สองสาวใช้จำใจต้องล่าถอยออกไป ทิ้งให้เจ้านายรับหน้าเพียงลำพังเฉินหลันซินสูดหายใจเข้าลึก ปั้นหน้ายิ้มแย้ม ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ ปัดใบไม้ออกจากอาภรณ์สีฟ้าอ่อน“คารวะติ้งกั๋วกง ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มาพบท่านที่นี่”ฮั่วจื่อเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทาบทับร่างบางของนาง“บังเอิญหรือ” เขาทวนคำ มุมปากยกยิ้ม “ข้าเพิ่งรู้ว่าความบังเอิญของคุณหนูเฉิน หมายถึงการสะกดรอยตามและจัดฉาก”เฉินหลันซินหัวเราะกลบเกลื่อน “ท่านกั๋วกงกล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงพาคุณหนูหลินมาไหว้พระ เห็นท่านอยู่ที่นี่จึงมิกล้ารบกวน ตั้งใจจะหลบออกไปเงียบ ๆ ”“แล้วถุงหอมนั่นเล่า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-01
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9
กลิ่นสุราชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วหอสุรา ซึ่งเป็นสถานเริงรมย์ที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสอดประสานกับเสียงหัวเราะของเหล่าบุรุษเจ้าสำราญที่แวะเวียนมาแสวงหาความหรรษา เฉินหลันซินในคราบคุณชายน้อยหน้าหยกเดินก้าวเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทีองอาจ นางสวมอาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา มือถือพัดจีบสะบัดพัดวีเบา ๆ เพื่อขับไล่ความอบอ้าวและกลิ่นแป้งผัดหน้าของนางโลมที่เดินเบียดเสียดเข้ามานางกวาดสายตามองหาเป้าหมาย ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สักทอง รายล้อมไปด้วยสาวงามสามนางคอยปรนนิบัติพัดวีและป้อนองุ่นนั่นคือ หลิวจิ้งอวี่ คุณชายรองตระกูลหลิว ลูกพี่ลูกน้องของนาง ผู้ที่ได้ฉายาว่าบัณฑิตเจ้าสำราญอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเฉินหลันซินเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกระแอมไอเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ“พี่จิ้งอวี่ ช่างมีความสุขเสียจริงนะขอรับ”หลิวจิ้งอวี่ปรือตามองผู้มาเยือน เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง โบกมือไล่สาวงามทั้งหลายให้ออกไปก่อน“น้องหญิงหลันซิน เจ้ามาทำอันใดที่นี่ ที่อโคจรเช่นนี้มิใช่ที่ที่สตรีในห้องหอควรย่างกรายเข้ามา”เฉินหลันซินทรุ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-02
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10
เฉินหลันซินหน้าตึง รีบแก้ต่าง “พี่จิ้งอวี่เพียงแค่ตื่นเต้นที่ได้พบวีรบุรุษตัวจริง เขาเป็นคนอ่อนโยน จิตใจดี ไม่นิยมใช้กำลัง ผิดกับบางคนที่วันวันเอาแต่จับดาบฆ่าฟัน”นางเหน็บแนมเขาซึ่งหน้า ฮั่วจื่อเซียนกลับไม่โกรธ แต่กลับยิ้มมุมปาก“ไม่นิยมใช้กำลัง เป็นเรื่องดี แต่การปกป้องสตรี บางครั้งต้องอาศัยความแข็งแกร่งดุจหินผา มิใช่ความอ่อนไหวดุจต้นหลิวลู่ลม คุณชายหลิว ท่านคิดว่าบ่าของท่านกว้างพอที่จะแบกรับความเอาแต่ใจของคุณหนูเฉินได้จริงหรือ”เขาขยับก้าวเข้าไปหาหลิวจิ้งอวี่ ความกดดันแผ่พุ่งออกมาจนหลิวจิ้งอวี่ถอยหลังไปชนแผงขายของ“ข้า ข้า” หลิวจิ้งอวี่อึกอัก มองหน้าเฉินหลันซินสลับกับหน้าฮั่วจื่อเซียน เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากฮั่วจื่อเซียนวางมือหนาหนักลงบนบ่าของหลิวจิ้งอวี่ บีบเบาเบา แต่หลิวจิ้งอวี่รู้สึกราวกับกระดูกจะแตกละเอียด“คุณชายหลิว ข้าขอบอกท่านด้วยความหวังดี คุณหนูเฉินผู้นี้ นางชอบบุรุษที่เข้มแข็ง มั่นคง และที่สำคัญ นางชอบคนที่มีอายุยืนยาว ท่านว่าจริงหรือไม่”คำพูดนั้นชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน หลิวจิ้งอวี่เข้าใจทันทีว่า หากเขายังดันทุรังเล่นละครเป็นคนรักของนางต่อไป อายุขัยของเขาคงจะสั้นลงอย่างน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status