All Chapters of ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!: Chapter 21 - Chapter 30

สายลมยามสายพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ นำพาไอเย็นจากสระบัวเข้ามาปะทะใบหน้า ทว่าความร่มรื่นนั้นมิอาจดับความร้อนรุ่มในใจของฮูหยินเอกแห่งจวนติ้งกั๋วกงได้ เฉินหลันซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่ง นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิดเรื่องราวของบิดาหลินซูอี่มิใช่เรื่องเล็ก การทุจริตในกรมโยธาโดยปกติมักเกี่ยวพันกับเงินทองมหาศาล แต่ในยามศึกสงครามเช่นนี้ หากมีการยักยอกวัสดุก่อสร้าง ย่อมหมายถึงความมั่นคงของกำแพงเมืองและป้อมปราการที่เป็นดั่งเกราะคุ้มกันแผ่นดินจงอี้เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ประสานมือคารวะด้วยท่าทีนอบน้อมกว่าแต่ก่อน“ฮูหยิน ข้าน้อยส่งคนไปสืบความตามที่ท่านสั่งแล้ว ได้ความว่าใต้เท้าหลินถูกกล่าวหาว่าจัดซื้อหินและไม้คุณภาพต่ำ เพื่อนำไปซ่อมแซมกำแพงเมืองด่านเยี่ยนเหมิน เป็นเหตุให้กำแพงบางส่วนพังทลายลงเมื่อเกิดพายุฝนเมื่อต้นเดือนก่อน”เฉินหลันซินเลิกคิ้วสูง ริมฝีปากเม้มแน่น“ด่านเยี่ยนเหมิน...”นางพึมพำชื่อสถานที่นั้นด้วยความกังวล นั่นคือด่านหน้าที่สามีของนางกำลังตรึงกำลังรับมือกับซยงหนู หากกำแพงเมืองเปราะบางดุจกระดาษ ต่อให้ฮั่วจื่อเซียนเก่งกา

เหมันต์ฤดูมาเยือนเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ ลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวง เปลี่ยนหลังคากระเบื้องสีเข้มของจวนกั๋วกงให้กลายเป็นสีขาวสะอาดตา ทว่าความหนาวเหน็บนี้กลับมิอาจแช่แข็งความร้อนรุ่มในใจของเฉินหลันซินได้ภายในห้องหนังสือที่ถูกจุดเตาถ่านให้ความอบอุ่น เฉินหลันซินนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้ากองบัญชีและจดหมายกองโต ข่าวคราวจากชายแดนที่ส่งมาถึงมือนางมีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายระคนกันข่าวดีคือ กองทัพฉางเยี่ยนสามารถต้านทานการบุกของซยงหนูได้อย่างแข็งแกร่ง หลังจากที่นางช่วยชี้เป้าไส้ศึกและแก้ไขเรื่องกำแพงเมือง ทำให้ฮั่วจื่อเซียนไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง สามารถใช้กลยุทธ์ทางทหารได้อย่างเต็มที่แต่ข่าวร้ายที่มาพร้อมกับลมหนาวคือ... ความขัดสน“ฮูหยิน...” จงอี้ก้าวเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือจดหมายด่วนที่ประทับตราพยัคฆ์สีชาด“จดหมายด่วนจากท่านแม่ทัพขอรับ ม้าเร็วเพิ่งมาถึงเมื่อครู่”เฉินหลันซินรีบรับจดหมายมาเปิดอ่าน ลายมือของฮั่วจื่อเซียนยังคงหนักแน่นและทรงพลัง แต่เนื้อความในจดหมายกลับแฝงไปด้วยความกังวล“ถึง ฮูหยิน อากาศที่ด่านเยี่ยนเหมินปีนี้วิปริตนัก หิมะตก

ด่านเยี่ยนเหมินในยามนี้เปรียบดั่งนรกน้ำแข็ง ลมพายุหอบเอาเกล็ดหิมะพัดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงหวีดหวิวของสายลมฟังดูคล้ายเสียงร้องโหยหวนของวิญญาณทหารที่ล้มตาย ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงตะวัน มีเพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูกบนกำแพงเมืองที่ถูกซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน ฮั่วจื่อเซียนยืนตระหง่านท้าทายพายุหิมะ ชุดเกราะของเขาถูกปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะสีขาว ใบหน้าคมเข้มซูบตอบลงเล็กน้อย หนวดเคราเริ่มขึ้น แต่ดวงตาพยัคฆ์คู่นั้นยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่เปลี่ยนแปลง“ท่านแม่ทัพ” นายกองผู้หนึ่งเดินเข้ามาหา สภาพร่างกายสั่นเทา ริมฝีปากม่วงคล้ำ “ทหารหน่วยหน้าล้มป่วยเพิ่มอีกสิบนายขอรับ ฟืนสำหรับก่อไฟใกล้จะหมดแล้ว เสบียงที่เหลืออยู่ก็ต้มได้เพียงน้ำข้าวใส ๆ หากภายในสองวันนี้เสบียงยังมาไม่ถึง เกรงว่า...”นายกองผู้นั้นกลืนคำพูดลงคอ แต่ฮั่วจื่อเซียนย่อมรู้ความหมายดี“อดทนไว้” ฮั่วจื่อเซียนเอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่น “ข้าได้รับข่าวว่าขบวนเสบียงกำลังเดินทางมา จงไปบอกพี่น้องทหารว่า ฮูหยินของข้าได้ส่งข้าวและเนื้อมาให้พวกเราแล้ว ขอให้อดทนรออีกนิด”“ขอรับ” นายกองรับคำแล้วเดินจากไป แม้ในใจจะยังกังขาว่าสตรีในเมืองหลวงจะฝ่าพายุหิมะส่งข

เกล็ดหิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงจนกลายเป็นสีขาวโพลน ทว่าความหนาวเหน็บของเหมันต์ฤดูมิอาจเทียบได้กับความยะเยือกในราชสำนักที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยไฟแห่งการแย่งชิงอำนาจภายในห้องโถงใหญ่ของจวนกั๋วกง เฉินหลันซินนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูง เบื้องหน้าของนางคือป้ายทองคำพระราชทานและราชโองการแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง สิ่งของเหล่านี้เปรียบเสมือนเกราะคุ้มกันภัยชั้นดี แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือเป้านิ่งที่ล่อให้ศัตรูพุ่งเป้าเข้ามาหาอินฉือเดินเข้ามาเติมถ่านในเตาผิง พร้อมกับรินน้ำขิงร้อนมาให้เจ้านาย “ฮูหยินเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญจากจวนขุนนางต่างต่างส่งมาถึงสิบฉบับ ล้วนแต่ต้องการมาแสดงความยินดีกับท่านทั้งสิ้น ท่านจะรับไว้หรือไม่”เฉินหลันซินปรายตามองกองเทียบเชิญเหล่านั้นด้วยแววตาเรียบเฉย“เผาทิ้งเสียให้หมด” นางเอ่ยเสียงเรียบ “ยามเราตกยาก ไม่มีใครเหลียวแล ยามเราได้ดี ก็แห่กันมาประจบสอพลอ คนพวกนี้หาความจริงใจมิได้ รังแต่จะนำความวุ่นวายมาให้ ข้าต้องการความสงบเพื่อรอดูสถานการณ์”“รับทราบเจ้าค่ะ” อินฉือรับคำสั่งแล้วรีบนำเทียบเชิญออกไปจัดการเฉินหลันซินถอนหายใจ

ค่ำคืนที่สามนับตั้งแต่เกิดศึกภายใน ถนนและบ้านเรือนถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนไปทั่วเมืองหลวง เสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงอาวุธปะทะกันดังกึกก้องประหนึ่งเสียงร่ำไห้ของภูตผี ควันไฟสีดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังแสงจันทร์จนมัวหมองเป็นเวลาสามวันสามคืนแล้วที่จวนกั๋วกงถูกปิดล้อมบนกำแพงสูงตระหง่านของจวน เฉินหลันซินยืนสงบนิ่งท้าทายลมหนาวและไอร้อนจากเปลวไฟ นางสวมชุดเกราะอ่อนสีเงินทับอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและฝุ่นผง ใบหน้างดงามที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บัดนี้ซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำคล้ำจากการอดนอนมาตลอดสามคืน แต่แววตายังคงเด็ดเดี่ยวดุจหินผาเบื้องล่างหน้าประตูจวน กองทหารเกราะแดงของฮองเฮานับพันนายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อน “ฮูหยิน สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤตแล้วขอรับ”จงอี้ก้าวเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ ผ้าพันแผลที่ต้นแขนชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงสด“ลูกธนูของเราหมดแล้ว น้ำมันดิบหยดสุดท้ายเพิ่งถูกเทลงไปเมื่อครู่ เสบียงอาหารก็ร่อยหรอ ทหารและบ่าวไพร่เริ่มอ่อนล้าเต็มที หากคืนนี้พวกมันบ