All Chapters of ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!: Chapter 31 - Chapter 40

ประตูวังหลวงที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า บัดนี้ถูกปิดตายอย่างแน่นหนา เบื้องหลังบานประตูไม้สักทองนั้น เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเสียงกรีดร้องของข้าราชบริพาร เปลวเพลิงจากตำหนักน้อยใหญ่ยังคงลุกโชน อ๋องเก้า ยืนหอบหายใจอยู่หน้าตำหนักใหญ่ พระวรกายอาบย้อมไปด้วยโลหิต ทั้งของศัตรูและของตนเอง เกราะสีม่วงเข้มฉีกขาดเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้าย รอบกายมีเพียงองครักษ์ผู้ภักดีเหลืออยู่ไม่ถึงร้อยนายเบื้องหน้าของพวกเขา คือกองทัพเกราะแดงของฮองเฮาและองค์ชายสามที่ดาหน้าเข้ามาดุจสายน้ำเชี่ยว นำทัพโดยแม่ทัพใหญ่ตระกูลฝ่ายมารดาของฮองเฮา ผู้มีจิตใจทะเยอทะยานหมายจะผลักดันหลานชายขึ้นครองราชย์“ยอมแพ้เสียเถิดอ๋องเก้า” แม่ทัพฝ่ายกบฏตะโกนก้อง “ฮองเฮาทรงมีรับสั่ง หากท่านวางอาวุธและยอมรับราชโองการแต่งตั้งองค์ชายสาม พระนางจะทรงละเว้นโทษตาย ให้ท่านไปเฝ้าสุสานบรรพชนอย่างสงบ”อ๋องเก้าแสยะยิ้ม ทั้งที่มุมปากมีเลือดไหลซึม “ราชโองการปลอมที่เขียนขึ้นเองงั้นหรือ ข้าเป็นเชื้อพระวงศ์ ย่อมรู้ดีว่ากฎเป็นเช่นไร คนทรยศอย่างพวกเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า”“ดื้อด้านนัก เช่นนั้นก็ตายเสียเถิด”แม่ทัพกบฏยกมือขึ้นส่งสัญญาณ พลธนูนับพันนาย

สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอากลิ่นคาวเลือดที่ลอยคลุ้งอยู่ในเมืองหลวงให้จางหายไป แสงตะวันสาดส่องลงมากระทบยอดหญ้าที่เริ่มแตกใบอ่อน เป็นสัญญาณว่ามรสุมร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว ภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก ฮั่วจื่อเซียนนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าที่เคยซีดเผือดเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา บาดแผลตามร่างกายเริ่มสมานตัว เพราะได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดจากฮูหยินคู่กายเฉินหลันซินยกถ้วยยาเข้ามา นั่งลงข้างเตียงพร้อมรอยยิ้มบางเบา“ได้เวลาดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ”คิ้วของฮั่วจื่อเซียนขมวดเข้าหากันเมื่อได้กลิ่นสมุนไพรฉุนจมูก “ข้าหายดีแล้ว ยานี้ขมยิ่งนัก ไม่ดื่มได้หรือไม่”“ไม่ได้เจ้าค่ะ” เฉินหลันซินยืนกราน ตักยาขึ้นมาเป่าให้คลายร้อน “หมอหลวงกำชับว่าท่านใช้พลังกายเกินขีดจำกัด จำต้องบำรุงภายในให้แข็งแรง หากท่านดื้อดึง ข้าจะฟ้องพ่อตาของท่าน”“เจ้าขู่ข้าด้วยเสนาบดีเฉินหรือ” ฮั่วจื่อเซียนหัวเราะในลำคอ แต่ก็ยอมอ้าปากรับยาจากมือนางแต่โดยดี“ข้ามิได้กลัวท่านพ่อตาหรอก แต่ข้าเกรงใจภรรยาต่างหาก”เฉินหลันซินหน้าแดงระเรื่อเมื่อได้ยินคำหยอกเย้า นางป้อนยาเขาจนหมดถ้วย แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับมุมปากให้เขาอย่างเบามือ“สถานการณ์ในว

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง จากเหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บเข้าสู่คิมหันต์ฤดูที่เริ่มอบอุ่น ดอกเหมยร่วงโรยแทนที่ด้วยดอกบัวบานสะพรั่งในสระน้ำ จวนกั๋วกงที่เคยเสียหายจากการศึกบัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามโอ่อ่ายิ่งกว่าเดิม ด้วยฝีมือการดูแลจัดการของฮูหยินตราตั้งอย่างเฉินหลันซินทว่าความสงบสุขภายนอก กลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่น่าหวาดหวั่นเอาไว้ภายในเฉินหลันซินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ไผ่ในศาลาริมน้ำ ในมือถือพัดจีบโบกเบา ๆ เพื่อคลายร้อน บนโต๊ะเบื้องหน้ามีบัญชีทรัพย์สินและรายงานข่าวสารจากหูตาที่นางวางไว้ทั่วเมืองหลวง“ฮูหยิน” จงอี้ซึ่งบัดนี้หายดีเป็นปกติแล้ว เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ข่าวลือในโรงน้ำชาเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยเรื่อยขอรับ มีคนปล่อยข่าวว่า ติ้งกั๋วกงมีบารมีล้นฟ้า กองทัพพยัคฆ์ทมิฬเชื่อฟังเพียงคำสั่งคนแซ่ฮั่ว ไม่ฟังคำสั่งคนแซ่หลี่ ราชโองการฝ่าบาทศักดิ์สิทธิ์ไม่เท่าคำสั่งแม่ทัพ”เฉินหลันซินหยุดมือที่โบกพัด ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย “คำพูดพวกนี้ เป็นดาบที่มองไม่เห็น ผู้พูดอาจคะนองปาก แต่ผู้ฟังหากเป็นฮ่องเต้ ย่อมมิใช่เรื่องดี”นางรู้ดีว่านี่คือผลพวงของชัยชนะ ฮั่วจื่อเซียนกอบ

กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหลริน จากคิมหันต์ฤดูที่ร้อนระอุเข้าสู่สารทฤดูที่ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความแห้งแล้งมาเยือน ทว่าภายในกำแพงสูงตระหง่านของจวนกั๋วกงกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความปิติระคนตื่นเต้นเฉินหลันซินในยามนี้ครรภ์แก่ใกล้คลอดเต็มที หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนเด่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเคลื่อนไหวของนางเริ่มอุ้ยอ้ายเชื่องช้า แต่นั่นกลับทำให้ฮั่วจื่อเซียนมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและหวงแหนยิ่งกว่าเดิมท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร บัดนี้ได้วางทวนวางดาบ หันมาปรนนิบัติพัดวีภรรยาอย่างใกล้ชิด เขาปฏิเสธงานราชการที่ไม่จำเป็นทั้งหมด มอบหมายหน้าที่ในกองทัพให้รองแม่ทัพดูแล ส่วนตนเองขลุกอยู่แต่ในเรือน คอยประคองภรรยาเดินเล่น อ่านตำรากวีให้ฟัง หรือแม้แต่คัดสรรโอสถบำรุงด้วยตนเอง“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องประคองข้าตลอดเวลาก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ท้องแก่ มิได้พิการเสียหน่อย” เฉินหลันซินเอ่ยเย้า ขณะที่สามีพยายามประคองนางลงนั่งบนตั่งนุ่มราวกับนางเป็นแก้วที่เปราะบาง“มิได้หรอก” ฮั่วจื่อเซียนตอบเสียงขรึม “พื้นเรือนลื่นนัก หากเจ้าสะดุดล้มไป ข้าคงมิอาจให้อภัยตนเองได้ชั่วชีวิต”

ณ เมืองซูโจว ยามวสันตฤดู สายลมพัดเอื่อยนำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาให้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผิวน้ำในทะเลสาบไท่หูสะท้อนแสงแดดระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอกเฉกเช่นความสงบสุขของแผ่นดินในยามนี้ภายในจวนสกุลฮั่ว เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นที่ลานฝึกยุทธ์“ตั้งท่าให้มั่น ขาอย่าสั่น สายตาจับจ้องไปที่เป้าหมาย”ฮั่วจื่อเซียน อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้สวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย กำลังยืนกอดอกมองบุตรชายวัยห้าขวบ ฮั่วอัน ที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมของเด็กชาย แต่แววตานั้นมุ่งมั่นดุจพยัคฆ์น้อย“ท่านพ่อ ข้าเมื่อยขาแล้วขอรับ” ฮั่วอันบ่นอุบอิบ ขาป้อม ๆ เริ่มสั่นระริก“เมื่อยก็ต้องทน” ฮั่วจื่อเซียนกล่าวเสียงเข้ม “บุรุษต้องมีความอดทนเป็นเลิศ หากแค่ยืนม้ายังทำไม่ได้ เจ้าจะไปปกป้องมารดาและน้องสาวเจ้าได้อย่างไร”คำว่า ปกป้องน้องสาว ดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษ ฮั่วอันกัดฟัน ยืดตัวตรงขึ้นทันที“ข้าทนได้ขอรับ ข้าจะปกป้องน้องหญิง”เฉินหลันซินที่นั่งจิบชาชมการฝึกอยู่ใต้ศาลา ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ นางวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ อย่าเข้มงวด