Alle Kapitel von (System overload) โปรเจค(รัก)ลับฉบับวิศวะ: Kapitel 11 – Kapitel 20

แสงแดดอ่อนๆของเช้าวันใหม่ลอดผ่านม่านสีขาวละมุนเข้ามาในห้องพัก กลิ่นตัวหอมจางๆจากเขาและสัมผัสอุ่นจากคนที่นอนอยู่เคียงข้างทำให้พายค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความหนักอึ้งในหัวทุเลาลงไปมาก เหลือเพียงความรู้สึกนุ่มนวลที่โอบล้อมหัวใจ เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพบว่าตัวเองยังคงกอดแขนแกร่งของภีมไว้อย่างแน่นหนาภีมนั่งพิงพนักเตียงในท่าเดิมเกือบทั้งคืน ดวงตาคมคู่นั้นหลับลงสนิท ใบหน้ายามหลับที่ลดทอนความดุดันลงไปจนพายเผลอจ้องมองเนิ่นนาน มือหนาของเขายังคงวางอยู่ใกล้ๆ มือของเธอ ราวกับว่าแม้ในยามหลับ เขาก็ยังคงเฝ้าระวังอาการของเธอไม่ให้คลาดสายตาพายยิ้มออกมาบางๆ ความรู้สึกอิ่มเอมใจพรั่งพรูขึ้นมาจนเผลอเอื้อมมือไปลูบไล้สันกรามคมของเขาเบาๆ‘ภีม... มึงดูแลกูดีขนาดนี้ จะให้กูเชื่อจริงๆ เหรอว่ามึงทำเพื่อโปรเจกต์’ในขณะที่พายกำลังจมอยู่ในภวังค์ความหวาน ภีมก็เริ่มรู้สึกตัว เขาขยับเปลือกตาขึ้นทันทีที่เขารับรู้ว่าพายกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและคำถาม แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อคืนก็หายวับไปราวกับถูกลบทิ้ง“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มถามห้วนๆ เขาชักแขนออกจากการเกาะกุมของพายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นยืน

เสียงรัวคีย์บอร์ดและเสียงถกเถียงเรื่องระบบดังขึ้นเป็นระยะ ภีมนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในฐานะประธานโปรเจกต์ ใบหน้าคมสันนิ่งสนิทดุจรูปปั้นหิน ดวงตาของเขาจดจ้องอยู่บนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง แต่ทว่าสมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ที่มันทั้งหมดสายตาของภีมลอบชำเลืองไปที่ พาย ที่นั่งอยู่ถัดจากต้าเพื่อนชายอีกคนในทีมที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฟรนด์ลี่จนเกินเหตุ วันนี้พายสวมเสื้อนักศึกษาสีขาวพอดีตัวที่ดูเรียบร้อยแต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด เธอกำลังขมวดคิ้วจดจ่ออยู่กับข้อมูลสถิติในหน้าจอโน้ตบุ๊กของตัวเอง“พาย ตรงนี้แก้ยังไงนะ? กูดูไม่ออกว่ะ ขอดูจอหน่อยดิ” ต้าพูดพลางขยับเก้าอี้ของตัวเองเข้าไปใกล้พายจนแทบจะเกยกัน ส่วนพายไม่ได้คิดอะไรมากตามประสาคนทำงาน “อ๋อ ตรงนี้ไงต้า มันเป็นค่าที่เราต้องปรับปรุงออกก่อน...”แต่ทว่าต้าไม่ได้แค่ดูจอ เขากลับขยับเก้าอี้เบียดเข้าไปจนไหล่ชนไหล่ มือของเขาเอื้อมไปจับเมาส์ข้างๆ มือพายเพื่อจะเลื่อนหน้าจอ ความใกล้ชิดนั้นทำให้พายรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยแต่เธอก็ยังพยายามโฟกัสกับงานปึก!เสียงฝ่ามือของภีมกระทบลงบนโต๊ะประชุมไม่ได้ดังมาก แต่มันกลับทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ ภีมลุกขึ้นยืนเต็ม

เขากำลังดันร่างของพายให้แผ่นหลังแนบไปกับขอบโต๊ะ มือหนาของเขาซุกซนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตของเธอ ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันอย่างโหยหา รสจูบที่เริ่มจากความนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนสลับกับเสียงลมหายใจที่หอบถี่“ภีม... อื้อ... เดี๋ยวใครมาเห็น...” พายพยายามเค้นเสียงประท้วงที่ดูเหมือนการเชื้อเชิญมากกว่าการห้าม“ไม่มีใครมาหรอกพาย... ตอนนี้ทั้งตึกเหลือแค่เราสองคน” ภีมกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาหลังกรอบแว่นวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด“เออ! กูกำลังเดินไปเนี่ย มึงใจเย็นๆ ดิ๊! ขโมยมันจะไปไหนรอด ตึกวิศวะนะเว้ยไม่ใช่ตลาดนัด!”เสียงตะโกนดังก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก แม้จะยังอยู่ไกลแต่ความดังของเสียงเจก็ทำให้ภีมและพายสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกจากโต๊ะ“ชิบหาย... ไอ้เจ!” ภีมสบถคำหยาบที่หาได้ยากยิ่งจากปากเขา ใบหน้าที่เคยหื่นกระหายแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที“เออๆ ไอ้ภีมมันยังอยู่ห้องประชุม เดี๋ยวให้มันช่วยสกัดทางหนีไฟไว้ ขโมยแม่งกล้ามากที่มาขโมยของภาคเรา!” เสียงของเจใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงรองเท้าผ้าใบที่กระทบพื้นคอนกรีตดัง ตึก ตึก ตึก“ภีม! ทำไงดี กูจะไปแอบไหน!”

ในห้องนอนแสนเล็กกะทัดรัด พายซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความรู้สึกตึงที่แผลบริเวณหลังมือร่องรอยจากการที่เจทำสารเคมีกระเด็นใส่ในห้องแล็บเมื่อวานยังคงย้ำเตือนถึงอุบัติเหตุที่ทำให้ประธานโปรเจกต์จอมเนี้ยบสติแตกจนเกือบจะรื้อแล็บทิ้งแม้แผลจะไม่ได้หนักหรือใหญ่โตอะไร แต่มันกลับเป็นตั๋วพักผ่อนชั้นดีที่ภีมสั่งอนุมัติด้วยตัวเอง“พรุ่งนี้ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่ทีม นอนพักไปซะ ถ้ากูเห็นมึงจับคีย์บอร์ดแม้แต่นิเดียว กูจะถอนชื่อมึงออกจากทีม”เสียงทุ้มต่ำและดุจัดของภีมยังก้องอยู่ในหู พายอมยิ้มบางๆขณะหลับตาพริ้ม ความจริงเธอควรจะโกรธที่เขาชอบออกคำสั่ง แต่วันนี้ความขี้เกียจมันมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่งก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูที่สม่ำเสมอและหนักแน่นทำลายความเงียบ พายงัวเงียขยับตัวด้วยความรำคาญใจ ใครกันมาเคาะห้องตอนสิบโมงเช้า? เธอไม่ได้นัดใครไว้ และเพื่อนในกลุ่มก็รู้ดีว่าวันหยุดเธอคือวันแห่งการนอนจำศีล“อือ... ใครอ่ะ?” พายพึมพำกับตัวเองขณะตะเกียกตะกายลุกจากเตียงเธอเดินไปที่ประตูทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ชุดนอนที่สวมอยู่คือเสื้อกล้ามสีขาวพอดีตัวกับกางเกงนอนขาสั้นกุดที่โชว์เรียวขาขา

ลานกิจกรรมกลางวันนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นลานนิทรรศการวิชาการประจำปี บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาที่ต่างเร่งมือจัดเตรียมบูธของคณะตนเอง เสียงค้อนเคาะตะปู เสียงลากโต๊ะ และเสียงตะโกนสั่งงานดังระงมไปทั่วบริเวณ“พาย! ทางนี้ๆยกป้ายไวนิลมาวางตรงนี้เลย” รินตะโกนเรียกเพื่อนพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมพายในชุดนักศึกษาสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีประจำคณะบริหารธุรกิจ กำลังก้มหน้าก้มตาพยายามแบกป้ายไวนิลขนาดใหญ่และกล่องเอกสารกองโตด้วยแขนทั้งสองข้าง ใบหน้าสวยแดงก่ำเพราะพิษแดด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายทั่วใบหน้าและลำคอจนเสื้อเชิ้ตเริ่มแนบไปกับผิวเนียน"โอเคๆ มาแล้ว... ฮึบ!” พายพยายามประคองของในมืออย่างสุดความสามารถ แต่ดูเหมือนน้ำหนักของมันจะเกินขีดจำกัดของร่างกายผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปนิดหนึ่งในขณะที่พายกำลังเดินโซซัดโซเซอยู่นั้น เธอก็สังเกตเห็นว่าบูธที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม เยื้องไปเพียงไม่กี่เมตร คือบูธของคณะวิศวกรรมศาสตร์ และที่น่าประหลาดใจ คือคนที่กำลังยืนคุมงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึมอยู่ตรงนั้นคือภีมและเจภีมในชุดช็อปสีกรมท่าดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน เขากำลังยืนดูพิมพ์เขียวการตั้งฐานหุ่นยนต์ แต่สา