Alle Kapitel von (System overload) โปรเจค(รัก)ลับฉบับวิศวะ: Kapitel 31 – Kapitel 40

เสียงประตูดิจิทัลล็อกดัง ติ๊ด พร้อมกับการสับกลอนที่รัวเร็วและรุนแรงตามแรงอารมณ์ของเจ้าของห้อง ภีมกระชากแขนพายเข้ามาภายในห้องชุดสุดหรูของเขาอย่างไม่เบามือ แสงไฟเซนเซอร์ที่สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติเผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ทั้งที่ปกติเขาจะควบคุมอารมณ์ได้ดีเยี่ยม“ปล่อยกูนะ! มึงไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!” พายตะโกนลั่น พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก“ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” ภีมเค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเฉียบจนน่าขนลุก เขาเหวี่ยงร่างบางในชุดเดรสสีดำลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างแรงจนพายตัวโยน "แล้วไอ้หน้าที่มึงทำเมื่อกี้ล่ะพาย? แต่งตัวยั่วสวาทไปยืนเต้นให้ไอ้หน้าไหนก็ไม่รู้มันจ้องมองด้วยสายตาต่ำๆแบบนั้น มึงมีสิทธิ์ทำงั้นเหรอ!”พายรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องหน้าเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำและสั่นระริกจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเสียใจที่อัดอั้นมาทั้งวัน “มีสิทธิ์สิ! กูจะทำอะไรกับร่างกายกูก็ได้ จะเต้นกับใครหรือจะให้ใครมองมันก็เรื่องของกู มึงเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่ากูมันเกะกะ กูก็แค่ย้ายตัวเองไปอยู่ในที่ที่คนเขาเห็นค่าไง!”“พาย!” ภีมตะคอกเสียงดังสนั่นห้องจนพายสะดุ้ง "กูด่าม

ยามเย็นที่คณะบริหารธุรกิจ ภีมยืนพิงรถคันโปรดอยู่หน้าตึกคณะมาเกือบชั่วโมง เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโปรเซสเซอร์ที่กำลังทำงานหนักจนอุณหภูมิพุ่งสูง ในมือหนามีกล่องเค้กจากร้านคาเฟ่ลับที่พายเคยบ่นว่าอยากทานแต่คิวยาวเป็นกิโลเมตร เขาไปยืนรอซื้อมาตั้งแต่บ่าย หวังจะใช้มันเป็นเพื่อกู้คืนสถานะความสัมพันธ์ที่ยังคงติดลบ‘พาย... กูจะรอจนกว่มึงอจะยอมรับฟังกู’ ภีมคิดในใจแต่แล้วความตั้งใจทั้งหมดของเขาก็ต้องสะดุดลง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างบางที่คุ้นเคย พายกำลังเดินออกจากตึกคณะมาพร้อมกับภูมิ รุ่นพี่สโมสรจอมรุกที่เขาสุดแสนจะเกลียดขี้หน้า ทั้งคู่เดินคู่กันมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ พายยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มแบบที่ภีมไม่ได้เห็นมาตลอดสัปดาห์ภีมกำกล่องเค้กในมือแน่นจนกระดาษเริ่มบุบ ความหึงหวงพุ่งขึ้นสู่จุดวิกฤต เขาอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากพายออกมาแล้วบอกไอ้รุ่นพี่นั่นว่า ‘พายเป็นของกู!’ แต่ความทรงจำเรื่องคืนนั้นที่คอนโดก็ฉายวาบขึ้นมาคอยดึงสติ... ถ้าเขาทำรุนแรงอีก พายอาจจะไม่ให้อภัยเขาอีกต่อไปภีมพยายามข่มใจ สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรักษาเสถียรภาพอารมณ์ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น มองพายที่โบกมือลาแยกกับภูมิด้วยรอยยิ้ม

บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพียามบ่ายดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่ผลตรวจสแกนสมองของภีมออกมาว่าปกติ ไม่มีภาวะเลือดออกในสมอง มีเพียงรอยแตกด้านนอกที่ต้องรอเวลาให้เนื้อเยื่อสมานตัวเท่านั้น แต่อาการปวดหัวหนึบที่ยังคงรบกวนอยู่เป็นระยะ ทำให้จอมบงการสายซึนต้องกลายสภาพเป็นคนไข้ติดเตียงที่ไปไหนไม่ได้ พายที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดใหม่และทำแผลถลอกของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ภายใต้การกำชับด้วยสายตาดุๆ ของภีมก่อนเขาจะยอมหลับไปอีกงีบ กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมผลไม้ใส่จานอยู่ที่โซฟา เธอหันมามองคนบนเตียงที่เริ่มขยับตัวยุกยิก “ภีม... ตื่นแล้วเหรอคฃ?” พายรีบวางจานผลไม้แล้วเดินไปที่ข้างเตียงทันที "ปวดหัวไหม? อยากได้น้ำหรือเปล่า?” เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย แต่อาการปากแข็งเจ้าประจำก็ยังทำงานทันทีที่เขาเห็นพายทำท่าจะประคองเขา "กูแค่ปวดหัวนิดหน่อย ไม่ได้แขนขาอ่อนแรงซะหน่อยพาย... ไม่ต้องประคองขนาดนั้นก็ได้” ภีมบ่นอุบ แต่พายกลับไม่ได้ฟัง เธอยังคงสอดหมอนซ้อนแผ่นหลังให้เขานั่งพิงได้สบายที่สุด “อย่าดื้อสิ มึงเจ็บตัวเพื่อช่วยพกูนะ... ตอนนี้หน้าที่ของมึงคืออยู่เฉยๆ แล้ว

ณ โรงอาหารคณะวิศวะที่อัดแน่นไปด้วยเสียงคุยกันจอแจ ภีมเดินนำพายไปจับจองโต๊ะประจำที่อยู่มุมด้านในสุด เขาไม่ได้สั่งให้พายไปนั่งรอเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเป็นคนเดินไปซื้อน้ำและขนมมาวางไว้ให้เธอก่อนจะนั่งลงข้างกัน โดยที่หัวไหล่ของทั้งคู่เบียดกันจนไร้ช่องว่างเจและรินที่นั่งรอก่อนหน้านั้นแล้ว ถึงกับต้องหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างจับผิด เจขยับแว่นสายตาพลางกระตุกยิ้มกวนประสาท"แหม... ดูเหมือนพวกมึงนี่จะพัฒนากันนะ" เจเริ่มเปิดประเด็นพลางมองพายที่กำลังซับเหงื่อที่หน้าผากให้ภีมอย่างเบามือ"เดินตัวติดกันเป็นแฝดสยามขนาดนี้ นี่มาเรียนหรือมาฮันนีมูนที่โรงอาหารวะ?""กูแค่ต้องดูแลพายแล้วมันจะทำไม” ภีมตอบเสียงนิ่งแต่แววตากลับดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด"มึงว่างนักก็ไปแก้โค้ดที่มึงทำค้างไว้สิเจ อย่ามาสอดส่องความสัมพันธ์ของคนอื่น""อุ๊ย! คาดโทษกูด้วยว่ะริน" เจหันไปหาพวกพ้อง"ไอ้ประธานนี่มันร้ายนะ พอได้คืนดีหน่อยก็ทำเป็นวางอำนาจปกครองคนเดียวเลย"รินหัวเราะคิกคักพลางตักข้าวเข้าปาก"เอาน่าเจ ให้เขาหวานกันหน่อยเถอะ กว่าจะตัวติดกันขนาดนี้ เพื่อนกูเกือบจะทิ้งไอ้ภีมไปหลายรอบแล้วนะ"ภีมทำเพียงแค่ส่งสายตาคาดโทษไปให้เจหนึ

เช้าวันงานกีฬาประเพณีของมหาวิทยาลัยมาถึงพร้อมกับเสียงกลองที่ดังระรัวและบรรยากาศที่คึกคักไปด้วยสีสันของเหล่าเหล่านักศึกษาทั่วทุกคณะคณะบริหารธุรกิจในฐานะเจ้าภาพร่วมในปีนี้จัดเต็มทั้งขบวนพาเหรดที่อลังการและชุดประจวบเหมาะที่สวยงามที่สุด ทว่าในมุมหนึ่งของแสตนด์เชียร์วิศวกรรมศาสตร์ ภีมในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินที่ซักรีดมาอย่างดีนั่งกอดอกอยู่แถวหน้าสุด สายตาของเขามองตรงไปยังจุดเริ่มต้นของขบวนพาเหรดด้วยความนิ่งสงบ... ที่ใครๆก็รู้ว่านั่นคือความสงบก่อนพายุจะเข้า“มึงนั่งจ้องขนาดนี้ กลัวพายจะเดินหลงทางหรือไงวะ?” เจที่นั่งข้างๆถามพลางยกกล้อง DSLR เลนส์เทเลระยะไกลขึ้นมาเช็กความพร้อม“วันนี้พายสวยระดับ Full HD แน่ๆ กูเตรียมเมมโมรี่การ์ดมา 128 GB เพื่อถ่ายรูปเพื่อนมึงโดยเฉพาะเลยเนี่ย”“มึงถ่ายรูปงานไปเจ ส่วนรูปพาย... กูมีเลนส์สายตาของกูเอง” ภีมตอบเสียงนิ่ง“วันนี้คนเยอะ กูต้องเฝ้าระวังไม่ให้หมาตัวไหนเข้ามายุ่งกับพาย”เสียงพิธีกรประกาศเปิดขบวนพาเหรดคณะบริหารธุรกิจดังกระหึ่ม วินาทีที่ร่างบางในชุดไทยประยุกต์สีทองอร่ามก้าวเท้าออกมาสู่ลานสนามหญ้าสีเขียว เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นไปทั่วแสตนด์เชียร์ทุกคณะพายเดินนำ