(System overload) โปรเจค(รัก)ลับฉบับวิศวะ

ภายในห้องแล็บคอมพิวเตอร์ชั้นสี่ของตึกวิศวกรรมศาสตร์ เสียงพัดลมระบายความร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ดังหึ่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเป็นเสียงลมหายใจของสัตว์กลไกขนาดยักษ์ 

แสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์สามเครื่องที่ตั้งเรียงรายสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายของ ‘ภีม’ ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาเรียบเฉยที่กำลังจดจ่ออยู่กับบรรทัดโค้ดนับพันที่หน้าจอ เขานั่งนิ่งราวกับรูปปั้นแกะสลัก ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วและแม่นยำจนเกิดเป็นเสียงเคาะจังหวะรัวเร็ว

สำหรับภีมโลกใบนี้หมุนด้วยสมการและเงื่อนไข ทุกอย่างมีเหตุและผล มีอินพุตและเอาต์พุตที่ชัดเจนเสมอสำหรับคนอย่างเขา... 

ยกเว้นเรื่องเดียวที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ นั่นคือผู้หญิงที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่บนโซฟาหนังตัวเก่าที่มุมห้อง ‘พาย’ เพื่อนสนิทที่ลากยาวความสัมพันธ์มาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายพ่วงตำแหน่ง ‘ที่ปรึกษาด้านการตลาด’ ของโปรเจกต์นวัตกรรมระดับมหาวิทยาลัยที่เขากำลังปลุกปั้นอยู่ในตอนนี้

เธออยู่ในชุดนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจที่ดูขัดกับบรรยากาศขรึมๆ ของห้องแล็บวิศวะอย่างสิ้นเชิง ผมลอนสีน้ำตาลเข้มของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการที่เขาให้เธอทำงานล่วงเวลาติดต่อกันหลายชั่วโมง

ภีมละสายตาจากหน้าจอชั่วคราว เขามองดูใบหน้าหวานของเพื่อนสนิทยามหลับดูไร้เดียงสาผิดกับตอนพรีเซนต์งานที่ฉะฉานและเจ้าเล่ห์ เขาถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นหยิบเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มของเขาที่วางพาดไว้หลังเก้าอี้ แล้วเดินตรงไปหาคนบนโซฟาอย่างเงียบเชียบ

เขาค่อยๆคลุมเสื้อตัวหนาลงบนไหล่บาง กลิ่นน้ำหอมจางๆเป็นเอกลักษณ์จากตัวพายลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ที่มักจะทำให้สมองของภีมหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขาเผลอมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธออยู่นานเกินความจำเป็น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ด้วยคำว่า ‘เพื่อน’ เริ่มประมวลผลผิดพลาดขึ้นมาเสียดื้อๆ

“อือ... ภีมเหรอ?”

เสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาบของเธอที่ค่อยๆขยับลืมขึ้น พายขยับตัวเล็กน้อยทำให้เสื้อช็อปของเขาเลื่อนหลุดลงมาถึงเอวบาง เธอขยี้ตาเบาๆ แล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาปรือปรอยแสนน่ารักที่คนมองถึงกับต้องหนีสายตาไปทางอื่น

“อืม... ตื่นแล้วมึงก็กลับหอไปได้แล้ว นี่มันตีสองแล้วนะพาย” ภีมพูดด้วยเสียงนิ่งขรึมตามฉบับของเขา ทั้งที่หัวใจเริ่มรันจังหวะผิดปกติ

“งานเสร็จแล้วเหรอ? ไหนบอกว่าจะให้กูดูตัวเดโม่ใหม่ไง” พายยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางใช้มือรวบผมขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลำคอขาวระหงที่ทำให้ภีมต้องเบือนหน้าไปทางอื่นทั้งรอบกลืนน้ำลาย

“เสร็จแล้ว แต่กูรันดูคนเดียวก็ได้ ไม่ต้องฝืนนั่งเฝ้าขนาดนี้”

“ไม่ได้หรอก นี่มันโปรเจกต์เดิมพันโควตาไปดูงานต่างประเทศเลยนะภีม ถ้าฝ่ายเทคนิคทำงานหนักจนน็อคไป ฝ่ายการตลาดจะเอาอะไรไปพรีเซนต์ล่ะ” 

พายยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สดใสเสียจนแสงไฟในห้องแล็บดูจืดชืดไปถนัดตาเ ธอลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้ภีมรู้สึกเหมือนระบบความปลอดภัยของเขากำลังถูกแฮ็ก พายยื่นมือมาแตะที่ขมับของเขาเบาๆ

“มึงน่ะ... เครียดเกินไปแล้วนะภีม ตานี่คล้ำเชียว”

สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของเธอคือฟางเส้นสุดท้าย ความเงียบสะงัดของตึกวิศวะยามค่ำคืนและแสงไฟสลัวสร้างบรรยากาศที่อันตรายต่อหัวใจเกินกว่าที่อะไรใดๆจะควบคุมได้ ภีมคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ ความร้อนจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านไปยังผิวเนียนของเธอจนพายชะงักไป

“พาย... มึงรู้ใช่ไหมว่ากูไม่ใช่พระอิฐพระปูน” เสียงของภีมแหบพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งของภีมทำให้พายลมหายใจสะดุด เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเดินมาถึงจุดที่ล่อแหลมมานานแล้ว แววตาของภีมในตอนนี้ไม่ได้มองเธอเป็นเพียงพาร์ทเนอร์ร่วมทีม แต่มองเหมือน ‘ผู้ชาย’ คนหนึ่งที่กำลังกระหายในสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“แล้วมึงอยากเป็นอะไรล่ะ... ภีม?” 

พายถามกลับด้วยเสียงที่เบาไม่แพ้กัน เธอแอบชอบเขามานานเกินกว่าจะนับได้ และการที่เขาแสดงความหวงแหนออกมาผ่านการกระทำซึนๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มันทำให้เธอกล้าที่จะเดิมพัน

ภีมกระชับข้อมือเธอแน่นขึ้น แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้พายถลาเข้าหาอกแกร่ง กลิ่นสบู่สะอาดๆ ผสมกับกลิ่นไอความร้อนจากตัวเขาทำให้เธอหัวใจเต้นโครมคราม ภีมโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกของทั้งคู่ชนกัน ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดผิวของเธอ

"กูไม่อยากเสียเพื่อนอย่างมึงไปเพราะเรื่องไร้สาระแบบความรัก...แต่ถ้าเราจะ 'ตกลง' กันในแบบที่ต่างออกไป... มึงจะว่ายังไง?” เขาเลิ่กคิ้วถามด้วยความคาดหวัง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความปราถนาที่มีอยู่ภายใน พายมองลึกเข้าไปในดวงตาคมนั้นแล้วตั้งคำถาม

“ข้อตกลงแบบไหน?”

“FWB... Friends with Benefits” ภีมเสนอด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูเป็นเหตุเป็นผลที่สุด 

"เราช่วยกันในเรื่องที่เครียด ห้ามมีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง ห้ามหึงหวง ห้ามแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าคนอื่น และที่สำคัญที่สุด... ถ้าใครคนใดคนหนึ่งเริ่มรู้สึก 'รัก' ขึ้นมาจริงๆ ข้อตกลงนี้ต้องจบลงทันที”คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของพายเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันมันคือโอกาสเดียวที่จะได้อยู่ใกล้เขาในมิติที่ลึกซึ้งกว่าเดิม พายเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

“ตกลง... ถ้ามันทำให้มึงรู้สึกดีขึ้นกูก็ตกลง”

สิ้นคำยืนยัน ริมฝีปากหนาก็บดเบียดลงมาบนกลีบปากนุ่มทันที มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเหมือนในนิยายรักหวานซึ้ง แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกอัดอั้นมานาน 

ภีมอุ้มพายขึ้นไปนั่งบนโต๊ะแล็บที่เต็มไปด้วยสายไฟและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เสียงกระดาษรายงานมาร์เก็ตติ้งกระจัดกระจายไปตามพื้นเมื่อเขาแทรกตัวเข้าหาเธอ

ท่ามกลางความมืดและเสียงเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ ภีมไม่ได้รู้เลยว่าบั๊กตัวใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาไม่ใช่โค้ดที่รันไม่ผ่าน แต่มันคือความรู้สึกที่เขากำลังพยายามจะตั้งกฎเพื่อควบคุมมัน... และกฎข้อที่เขาบอกว่า ‘ห้ามรัก’ นั่นแหละ ที่อาจจะกลับมาทำลายระบบที่เขาอุตส่าห์สร้างมากับมือ

"ภีม อื้อ มึงดูดแรงไปแล้ว" พายร้องท้วงเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงดูดดึบที่ต้นคอ แต่ภีมไม่ได้สนใจเสียงนั้น มือหนาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของพายออกอย่างชำนาญ ก่อนจะล้วงดึงกางเกงชั้นในสีขาวสะอาดตาลงมากองไว้ที่ข้อขาเรียว

"มึงแน่ใจแล้วนะ กูเริ่มแล้ว และกูก็จะไม่หยุด" ภีมปลดบราเซียสีหวานของพายออกก่อนที่จะก้มลงดูดเม้มที่ยอดถันสีชมพูดอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มือของเขาไล่ไปตามเอวคอด ล้วงเข้าไปในกระโปรงนักศึกษาของเธอ พายสะดุ้งเมื่อนิ้วยางของเขาสัมผัสหยอกล้อไปกับกลีบกุหลาบหวานของเธออย่างจงใจ

"อื้อ อึ๊ ภีม อ่า"

"มึงเคยโดนเอารึยัง?" คำถามตรงไปตรงมาทำเอาพายใบหน้าขึ้นสี เธอส่ายหัวช้าๆก่อนจะได้รับรอยยิ้มมุมปากของเขาส่งมา

"ถ้าสำหรับครั้งแรกก็ถือว่าเสียงครางใช้ได้ ส่วนเรื่องอื่นของกูพิสูจน์ก่อน อาจจะเจ็บหน่อย แต่เสียวแน่...." หลังประโยคนั้นก็ย้ำชัดถึงสถานะ 'FWB' ที่พวกเขาตกลงกันเริ่มขึ้น พร้อมกับกฏที่ภีมตั้งมันด้วยตัวเอง