Alle Kapitel von (System overload) โปรเจค(รัก)ลับฉบับวิศวะ: Kapitel 21 – Kapitel 30

ภีมผลักประตูห้องเข้าไปอย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงตัวพายให้พิงเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบมือหนาของเขาฉีกทึ้งเสื้อนักศึกษาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำจนกระดุมกระเด็นหลุดหายไปเกือบหมด ความร้อนแรงในแววตาสีเทาของเขาน่ากลัวจนพายต้องเอ่ยห้าม"ภีม จะ ใจเย็นๆ กูเปรยกทั้งตัวเลยเห็นไหม" พายพยายามเอามือยันแผงอกกว้างที่กำลังหอบกระชั้นของเขาเอาไว้"ใจเย็นงั้นเหรอ? มึงเห็นพวกมันมองมึงด้วยสายตาแบบนั้นไหม" ภีมคำรามลั่นพร้อมกับกระชากข้อมือพายให้แนบชิดกับร่างกำยำของเขามากกว่าเดิม"เสื้อในมึงมันเด่นจนกูอยากจะควักลูกตามันออกมาให้หมด" ภีมจ้องลึกเข้ามาในตาของพายด้วยความหึงหวงที่รุนแรงจนพายสั่นไปทั้งตัว"ทีหลังอย่าหาเรื่องให้กูต้องใช้กำลัง มึงเป็นของกูคนเดียวไม่ใช่ของสาธารณะให้พวกหมาหน้าตัวเมียพวกนั้นมามอง ต่อให้เราจะเป็นแค่ FWB กูก็ไม่ชอบให้ใครมอง" เขาพรมจูบไปตามลาดไหล่ที่สั่นเทาอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน"ภีม มันเจ็บนะ" พายพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่เขากลับล็อกเอวไว้แน่นจนขยับไม่ได้"เจ็บแค่นี้มึงควรจะจำไว้ให้ขึ้นใจว่ามึงเป็นของใคร ต่อไปนี้ถ้าคิดจะเดินอ่อยใครอีก กูจะขังมึงไว้ในห้องนี้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย" ภีมเลื่อนมือไปบีบ

"อื้อ...." ในห้องนอนที่อุณหภูมิถูกตั้งไว้ที่ 24°C อย่างคงที่ พายค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความนุ่มของที่นอน แต่เป็นความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปตามไขสันหลังและเรียวขา ราวกับร่างกายถูกใช้งานหนักจนเกือบจะสลาย พายพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่สัมผัสของผิวเนื้อที่เสียดสีกับผ้าห่มทำให้เธอระลึกได้ว่า... ภายใต้ผ้าผืนนี้ เธอไม่มีอะไรปกปิดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ภาพเหตุการณ์ ‘บทลงโทษ’ ที่แสนป่าเถื่อนและเร่าร้อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รสสัมผัสที่ดุดัน จังหวะที่หนักแน่น และแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของของภีมทำให้พายหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู เธอจำได้ว่าสุดท้ายเธอก็สลบไสลไปในอ้อมกอดของเขาโดยที่ไม่มีแรงแม้แต่จะปัดเส้นผมที่ปรกหน้า แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของห้องในชุดกางเกงวอร์มตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์รอยข่วนจางๆที่แผ่นหลังและหน้าอก เป็นหลักฐานความพยศของพายเมื่อคืน ภีมเดินเข้ามาพร้อมกับถาดไม้ที่มีควันกรุ่นและแก้วน้ำส้มปั่นที่ดูสดชื่น "ตื่นช้ากว่าที่กูคิดไว้นะพาย” ภีมพูดเสียงเรียบเย็น ใบหน้าคมส

"อื้อออออ อากาศดีจังแฮะ" พายตื่นขึ้นมาในห้องนอนแขกด้วยความรู้สึกที่ต่างจากทุกวัน เธอไม่ได้ตื่นมาพร้อมความเร่งรีบของตารางเรียนมหาวิทยาลัย แต่ตื่นมาพร้อมกับเสียงนกร้องและความสงบพายจัดการอาบน้ำแต่งตัวในชุดกางเกงผ้าลินินสีครีมกับเสื้อยืดพอดีตัวสีพาสเทล รวบผมเป็นมวยสูงให้ดูทะมัดทะแมง ก่อนจะย่องลงมาที่ห้องครัวด้านล่าง เพราะจำได้ว่าเมื่อคืนคุณแม่ภีมเปรยๆว่าจะทำต้มเลือดหมูสูตรพิเศษให้ลูกชายทานในห้องครัวกว้างที่ดูสะอาดตา คุณแม่ของภีมกำลังยืนง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบ กลิ่นน้ำซุปที่เคี่ยวได้ที่หอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ พายรีบเดินเข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มสดใส“คุณแม่ มีอะไรให้พายช่วยไหมคะ?”คุณแม่ภีมหันมามองด้วยสายตาเอ็นดู “อ้าว หนูพาย ตื่นเช้าจังเลยลูก ตื่นไหวเหรอจ๊ะ เมื่อคืนตาภีมชวนคุยจนดึกหรือเปล่า?”“นิดหน่อยค่ะแม่... แต่พายอยากลงมาช่วยคุณแม่มากกว่า” พายเขินเล็กน้อยเมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อคืนที่ระเบียงห้องแขก เมื่อคืนภีมเอาแต่ชวนเธอคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ทั้งคืน ยิ่งไปกว่านั้นยังเอาแต่เล่าว่าสนิทกับจี๊ดขนาดนี้ได้ยังไง แต่พายกลับไม่รู้วึกว่าภีมกำลังเล่า แต่กำลังอธิบายให้เธอเข้าใจมากกว่า“ให้พายช่

คณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความตึงเครียดและฝุ่นผงจากการเร่งมือจัดกิจกรรมใหญ่สำหรับงานของคณะเหล่านักศึกษาในชุดช็อปสีน้ำเงินเดินวุ่นกันให้แซ่ด แสงจากเครื่องเชื่อมเหล็กแลบแปลบปลาบเป็นระยะ สลับกับเสียงตะโกนสั่งงานของภีมที่บัดนี้สวมบทบาทหัวหน้าโปรเจกต์จอมเนี้ยบเต็มตัว ติ๊ด! ข้อความในกลุ่มไลน์เด้งขึ้นมาจาก เจ : "พวกมึง... กูหิวน้ำจะตายห่าแล้ว คอแห้งจนจะพ่นไฟได้อยู่แล้วเนี่ย ใครก็ได้ช่วยสงเคราะห์น้ำเย็นๆ ให้กูที พวกกูปลีกตัวไม่ได้เลย!"พายที่นั่งว่างอยู่ในคณะบริหารกับริน บังเอิญเห็นข้อความนั้นเข้าพอดี พายแอบอมยิ้มพลางนึกถึงภีมที่คงกำลังทำงานหนักจนลืมดื่มน้ำเหมือนกัน เธอจึงลากพารินไปซื้อน้ำดื่ม แซนวิช และน้ำหวานเย็นๆถุงใหญ่ กะว่าจะเอาไปเซอร์ไพรส์ให้หายเหนื่อยแบบไม่บอกล่วงหน้าเมื่อถึงลานเกียร์ รินอาสาเดินเข้าไปตามเจที่อยู่ลึกเข้าไปในโซนก่อสร้าง ทิ้งให้พายถือถุงน้ำและขนมยืนรออยู่ที่หน้าโต๊ะปฏิบัติการซึ่งมีแผงวงจรหลักวางเรียงรายอยู่ ในจังหวะที่เธอกำลังจะวางถุงน้ำลง ร่างของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาดักหน้า'น้ำหวาน' รุ่นน้องปี 2 คณะวิศวะที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยแบบหวานซ่อนเปรี้ยว และที่สำค

ทันทีที่เข็มนาฬิกาบนผนังห้องแล็บเคลื่อนไปแตะเลขห้าซึ่งเป็นสัญญาณสิ้นสุดการทำงานของวัน พายก็จัดการปิดโน้ตบุ๊กและกวาดอุปกรณ์ทุกอย่างลงกระเป๋าด้วยความรวดเร็ว เธอไม่รอให้บรรยากาศอึดอัดนี้ทำลายสุขภาพจิตไปมากกว่านี้ภีมที่แอบลอบมองเธออยู่ตลอดเวลาขยับตัวลุกขึ้น มือหนาเตรียมจะคว้ากระเป๋าคอมพิวเตอร์เพื่อทำเนียนชวนเธอไปหาอะไรกินหรือไปส่งที่หอพักเหมือนอย่างเคย แววตาของเขาดูวูบไหวและเต็มไปด้วยคำพูดที่ค้างคาอยู่ในลำคอ“พาย... เดี๋ยวสิ เรื่องโปรเจกต์...”พายไม่แม้แต่จะหยุดฟัง เธอเดินนำรินออกจากห้องแล็บไปทันที ทิ้งให้ประธานโปรเจกต์ยืนคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมทีมที่เริ่มมองออกว่ามีบางอย่างผิดปกติระหว่างทั้งสองคนรินเดินกระแทกส้นเท้าตามพายออกมาจนถึงหน้าตึกวิจัย แสงแดดยามเย็นฉาบไล้พื้นปูนจนเป็นสีส้มหม่น ภีมรีบเดินตามออกมาหวังจะคว้าแขนพายไว้เพื่อเคลียร์ใจให้จบ แต่ทว่า...“พี่ภีมคะ! พี่ภีม!”เสียงแหลมใสของน้ำหวานดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขวางทางภีมไว้ น้ำหวานจงใจใช้ไหล่กระแทกพายเบาๆ ขณะที่พุ่งเข้าไปเกาะแขนภีม“พี่ภีมคะ อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบด่วนเลยค่ะ บอกว่ามีเร