All Chapters of ปลายทางรักลวง: Chapter 11 - Chapter 20

วันหนึ่ง ทีปกรเรียกลูกชายตัวเองให้ไปพบในห้องทำงาน สีหน้าของเขาจริงจังเหมือนเคยและกำลังจ้องมองราเชนราวกับกดดัน“ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้แกไปยุ่งกับธนินไพศาล” น้ำเสียงของเขาเด็ดขาด แววตาแข็งกร้าวย้ำเตือนให้ราเชนเชื่อฟัง“นึกว่าจะบอกให้ผมไปแต่งงานกับเฌอเสียอีก ผิดคาดเลยนะครับพ่อ” เขาแสยะยิ้มแต่ในใจไม่คิดทำตาม “พวกเราแค่เรียนอยู่ที่เดียวกัน มีอะไรกวนใจพ่อเหรอครับ”“เรากำลังจะมีงานกับทางฝั่งนั้น” ทีปกรเล่าโครงการหนึ่งให้เขาฟังคร่าว ๆ แล้วบอกว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกกำลังจะทำอะไร เฌอริลิณญ์ควรได้พบเจอคนที่ดีกว่าแก”“เฮอะ คนที่ดีกว่าผมอย่างไอ้เหนือเหรอครับ” สายตาของเขาไม่สบอารมณ์เลยสักนิด “ตกลงใครเป็นลูกพ่อกันแน่ ผมหรือมัน ทำไมพ่อไม่รับมันมาเป็นลูกบุญธรรมพ่อเลยล่ะ”ราเชนคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบไร้เยื่อใจจากปากพ่อของตัวเอง “ถ้าทำได้ ฉันทำไปนานแล้ว”เจ้าตัวโมโหเลือดขึ้นหน้า กันฟันกรอดพยายามสงบสติอารมณ์ทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่พ่อพูดแต่คำนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว“ถ้าแกขัดคำสั่งของฉัน อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าปลดแกออกจากตำแหน่งบริหาร” คนเป็นพ่อยังคงยืนกรานสั่งห้ามไม่ให้เขายุ่งกับเฌอริลิณญ์เพราะกลัวว่าพฤ

บ้านธนินไพศาลเขมภัทร พี่ชายของเฌอริลิณญ์ตั้งใจกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่ประเทศไทยในช่วงวันหยุดพักร้อนโดยไม่ได้บอกใครล่วงหน้า เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นสีหน้าดีใจของน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน ชายหนุ่มสวมแว่นสายตา ทรงผมแสกข้าง ท่าทางเหมือนผู้ดีอังกฤษวัยยี่สิบหกปี ผู้มีสีผมและนัยน์ตาน้ำตาลเข้มอมเขียวเหมือนเฌอริลิณญ์ขมวดคิ้วเพราะรถสปอร์ตสีดำไม่คุ้นตากำลังเคลื่อนมาจอดที่หน้าประตูบ้านพลันคนที่เขาคิดว่าไม่ควรให้น้องสาวเข้าใกล้มากที่สุดโผล่หน้ามา ราเชนเดินมาเปิดประตูที่นั่งอีกฝั่งหนึ่งแล้วค่อย ๆ ประคองเฌอริลิณญ์เดินเข้ามาในบ้านคนเป็นพี่งุนงงเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคนเจ้าชู้นิสัยเสียอย่างราเชนจึงมาแตะต้องตัวน้องสาวสุดที่รักจึงปรี่เข้ามากันเธอไม่ให้ยุ่งเกี่ยวทว่า ร่างบางเงยหน้ามองด้วยดวงตาบวมแดง ความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาทันทีก่อนจะแยกตัวน้องสาวออกมาให้ห่างแล้วกระชากคอเสื้อนักศึกษาของราเชน“แกทำอะไรน้องสาวฉัน!” เขมภัทรถามด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ผิดกับภาพลักษณ์ที่ปรากฏ ไม่ว่าเขาต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายมากแค่ไหน ชายผู้นี้สามารถอดทนและเก็บสีหน้าได้เสมอ แต่หากเป็นเรื่องของน้องสาวคนเดียวแล้วกลับ

สองปีต่อมาแม้วันนั้น ราเชนจะสารภาพกับเฌอริลิณญ์ไปแล้วว่าชอบเธอมากแค่ไหน แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงเหมือนเดิมไม่เกินเลยจากคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องเพราะในใจของหญิงสาวมีเพียงแค่อชิตพลเท่านั้นราเชนไม่เคยรู้สึกว่าการเข้าหาผู้หญิงยากขนาดนี้มาก่อน ยิ่งทำให้เขามีไฟมากกว่าเดิม เฌอริลิณญ์จะชอบใครไม่ใช่ปัญหาของเขาเพราะอีกไม่นานเธอจะต้องมองเขาเพียงคนเดียวแต่ไม่ว่าเขาจะพยายามใกล้ชิดกับเธอมากเท่าใดก็เป็นได้แค่พี่ชายคนหนึ่งของเธอไม่เปลี่ยนแปลง เฌอริลิณญ์รับรู้ความรู้สึกของเขาแต่ไม่อาจตอบรับได้อย่างที่เขาต้องการ“พี่ชอบเฌอนะ”“คิดถึงนะ”“เจอกันหน่อยได้ไหม พี่ต้องการกำลังใจ”เขามักจะส่งข้อความหรือโทรศัพท์หาเธออย่างนี้ตลอด ท่าทีรุกจีบไม่ลดละไม่ได้ทำให้เฌอริลิณญ์อ่อนไหวแม้แต่น้อย กระนั้นเขาก็ไม่เคยมีความคิดจะบังคับหรือกดดันให้เธอต้องรู้สึกอย่างเดียวกันกับเขา หากเธอจะรักเขาก็ย่อมต้องเป็นเพราะเธอรักจากใจ เฌอริลิณญ์จึงยังคงยอมให้ราเชนทำตัววุ่นวายอยู่ใกล้ ๆ ได้เหมือนเคยวันนี้เขาเรียนจบไปแล้ว ทั้งยังต้องรับผิดชอบงานที่บริษัทเต็มรูปแบบ ราเชนจึงมีเวลาได้เจอกับเธอน้อยลงได้แค่โทรศัพท์ไปหาเพราะคิดถึงจนทนไม่ไห

งานแฟชั่นโชว์แบรนด์เสื้อผ้าราเชนยืนคุยกับเพื่อนสนิทพลางมองซ้ายขวาหาสิ่งที่น่าสนใจ พักหลังเขารู้สึกไม่ค่อยอยากมางานแบบนี้สักเท่าใดนักแต่เพราะวันนี้มีใครบางคนเข้าร่วมงานด้วยเขาจึงไม่พลาดโอกาสชายหนุ่มกำลังจับตาดูใครคนนั้นอย่างใกล้ชิด เขาค่อนข้างมองคนไม่มีพลาดจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องทำอะไรบางอย่างลับหลังแน่นอนแต่ถึงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัทตัวเอง เขาไม่ได้คิดจริงจังมากนักเพราะเป็นเพียงแค่ผู้ตรวจสอบ พาลนึกโกรธที่พ่อไม่ยอมให้เขาเป็นคนจัดการตั้งแต่แรกจึงอยากเล่นแง่สักหน่อยเป็นการเอาคืนโดยไม่สนว่าหุ้นจะร่วงหรือข่าวจะถูกเล่าลือไปผิด ๆ เพราะชายหนุ่มมั่นใจว่าเขาสามารถแก้ไขสถานการณ์ให้กลับมาเป็นปกติได้หญิงสาวหลายคนเข้าหาเขาด้วยความเสน่ห์หา ยิ่งรู้ว่าราเชนยังไม่มีใครควงออกหน้าออกตาก็ยิ่งทำให้พวกเธอเสนอตัวโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา ฐานะ ความสามารถ ราเชนไม่บกพร่องสิ่งใดเลย หากมองข้ามนิสัยกวนประสาทชาวบ้าน ข่าวลือเรื่องลีลาเร่าร้อนของเขามักดึงดูดใจพวกเธอเสมอราวกับแมลงเม่าชอบบินเข้ากองไฟราเชนนึกตลกทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องห้องแชทลับที่สาว ๆ เอาไว้พูดเรื่องเขาโดยเฉพาะ เพื่อนของเขาเค

หลังจากนั้นไม่กี่วัน“ผอ.ครับ ทางเราได้เอกสารทั้งหมดมาแล้วครับ” ภานรินทร์รีบแบกแฟ้มกองโตเข้ามาในห้องทำงานของราเชนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดในขณะที่เจ้านายพอจะคาดเดาได้แล้วว่าลูกน้องตกใจเรื่องอะไรราเชนใช้เวลาตรวจสอบรายละเอียดทั้งหมดกับเลขาฯ หนุ่มอยู่เพียงลำพังจนแทบไม่ได้พักผ่อนหลังเจอจุดผิดพลาดหลายอย่างในงบประมาณที่จัดทำขึ้นโปรเจกต์ใหญ่ที่ลุงของเขารับผิดชอบกำลังจะสร้างปัญหาอย่างใหญ่หลวงให้กับเพชรจิราสกุล เดิมทีเขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายขอบเขตงานของคนอื่นแต่เพราะสายตาเฉียบแหลมที่มองคนได้ทะลุปรุโปร่งบังเอิญเจอจุดที่น่าสงสัยจึงได้สั่งให้คนของตัวเองเข้าไปหาหลักฐานในทีมนั้นโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่ากำลังถูกราเชนจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวภานรินทร์มองกระดาษที่อยู่ในมือข้างซ้ายสลับกับข้างขวา ท่าทางหนักใจไม่น้อย“พูดมาสิ” เขาวางเอกสารในมือแล้วสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น สีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ“ผมเทียบข้อมูลที่ทีมนั้นส่งรายงานให้ฝ่ายบริหารกับข้อมูลที่คนของเราเก็บมาได้” เจ้าตัวนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะรู้สึกว่าเรื่องครั้งนี้เป็นปัญหาที่ไม่อาจแก้ได้โดยง่าย ราเชนจึงรับเอกสารสอง