All Chapters of ปลายทางรักลวง: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากที่เฌอริลิณญ์ได้พบอชิตพลในงานประมูลครั้งนั้น พวกเขานัดมาเจอกันบ่อยขึ้น หญิงสาวกำลังตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ครั้นเห็นว่าอชิตพลเรียนวิชาคณิตศาสตร์เก่งจึงขอให้อีกฝ่ายติวให้เป็นการส่วนตัวแม้ว่าจะห่างหายกันไปนานแต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงเหมือนเดิมและยิ่งอยู่ใกล้ชิดจึงมีความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้นในใจของพวกเขา หากแต่ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธต่างคนต่างรักษาระยะห่างโดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีใจให้ตัวเองเหมือนกัน นอกเหนือจากนั้นยังมีตัวแปรที่คอยเข้ามายุ่งวุ่นวายพวกเขาราวกับคนไม่มีสำนึกอีกด้วยงานเลี้ยงของบริษัทด้านอุตสาหกรรมสื่อและการบันเทิงปีนี้เชิญคนดังหลายคนเข้าร่วมงานจึงนับว่าเป็นโอกาสอันดีที่ราเชนจะได้พบกับเจ้าหญิงของอชิตพลอีกครั้ง“สอบติดมหาลัยเดียวกันเลยนี่” ราเชนกล่าวกับเฌอริลิณญ์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขาคอยตามดูเธอมาตั้งแต่งานการกุศลครั้งนั้นและยื่นมือเข้าหาเป็นครั้งคราว ค่อย ๆ ทำความสนิทสนมกับหญิงสาวตามประสา “ยินดีด้วยนะ คนเก่ง”“ขอบคุณค่ะ”

เช้าวันต่อมาราเชนเข้าไปที่บริษัทเพื่อรับรายงานจากเลขาฯ ส่วนตัว คาดหวังว่าจะเจอสิ่งที่น่าสนใจมากพอภานรินทร์รายงานข้อมูลของเคทีสตีลอย่างละเอียดสมกับที่อดหลับอดนอนจนใต้ตาคล้ำพลางอ่านสีหน้าของราเชนขณะก้มดูรายงานพวกนั้นด้วยความจริงจังแม้ว่าเจ้านายจะมีชื่อเสียงด้านลบเรื่องผู้หญิงแต่หากเป็นเรื่องงาน คนตรงหน้าเขาจริงจังเสมอเพราะถูกคาดหวังจากคนเป็นพ่อไว้มากเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วแต่สายตาของราเชนยังคงจับจ้องรายงานจนแทบไม่ขยับตัวก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ตรงนี้”“ครับ” เลขาฯ หนุ่มรีบเดินเข้ามาดูตรงจุดที่เขาชี้ใกล้ ๆ “ไปสืบมาว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครแล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกับมาริน” ภานรินทร์เหมือนได้เห็นรอยยิ้มมุมปากของเจ้านายจึงเข้าใจได้ว่าราเชนสบโอกาสเล่นงานเคทีสตีลแล้ว“ครับ” เขาพยักหน้าแล้วรีบสั่งผู้ช่วยจัดการเรื่องนี้เพราะราเชนให้เวลาเพียงแค่ถึงก่อนเลิกงานเท่านั้นช่วงเวลานั้นเฌอริลิณญ์ไปเที่ยวในวันหยุดกับอชิตพลเหมือนอย่างเคย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู

มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งวันเปิดเรียนที่ราเชนรอคอยได้มาถึงเพราะวันนี้เขาจะได้เจอกับรุ่นน้องคนพิเศษของเขาสักทีจึงเริ่มต้นวันด้วยการโผล่มาต้อนรับน้องใหม่ตั้งแต่หน้าห้องสาขาทั้ง ๆ ที่ปกติไม่เคยก้าวเท้าเข้ามาวุ่นวายเลยสักครั้งสายตาเจ้าเล่ห์มองเห็นเป้าหมายในระยะสองร้อยเมตร เจ้าตัวเลิกคิ้วแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะดูรายชื่อรุ่นพี่รุ่นน้องในมือของหัวหน้าสาขาพร้อมล็อกสายรหัสเรียบร้อยใครจะจับสลากได้ใครก็ทำไปเถอะแต่ราเชนผู้เป็นรุ่นพี่ปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์เลือกแล้วว่าเฌอริลิณญ์คือคนที่จะต้องเป็นหลานรหัสของเขาเท่านั้น“เอ่อ คุณราเชน” หญิงสาวเอ่ยปากทักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการครับ น้องเฌอ” เขายิ้มกว้าง สีหน้าระรื่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมึนงงกับคำเรียกขานที่เปลี่ยนไปพลางนึกขึ้นได้ว่าคงถึงเวลาแล้วสินะที่จะเรียกราเชนแบบห่างเหินไม่ได้อีกต่อไปเพราะตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขากลายเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมคณะไปเสียแล้ว“เฌอ ทางนี้!” เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนสนิทเฌอริลิณญ์ดังขึ้น ชมพูส

“แต่ว่า พี่ราเชนไม่รีบกลับไปพักผ่อนเหรอคะ เฌอรอคุณลุงมารับที่นี่ก็ได้ค่ะ” เจ้าตัวไม่อยากให้เขาไปส่งเพราะทางกลับบ้านอยู่คนละทางเกรงว่าจะย้อนไปย้อนมา“พี่ต้องไปอธิบายคุณลุงนี่นาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จะปล่อยให้เฌอกลับคนเดียวได้ยังไง พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเป็นห่วง” เขายังคงพยายามโน้มน้าวใจหญิงสาว ท้ายที่สุดแล้ว เฌอริลิณญ์ต้องยอมทำตามที่เขาบอก ราเชนเดินเข้าไปส่งเธอถึงข้างในบ้านตั้งใจทักทายนฤชิตผู้เป็นพ่อของหญิงสาวราวกับเปิดตัวว่าเขาอยู่ในฐานะอะไร“สวัสดีครับคุณลุง” เขาเอ่ยกับนฤชิตอย่างสนิทสนม อีกฝ่ายรู้เรื่องที่เกิดขึ้นคร่าว ๆ แล้วจึงยังคงควบคุมสีหน้าเอาไว้ได้เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าจิ้งจอกกำลังคืบคลานเข้าใกล้ลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง“คุณพ่อ” เสียงอ่อนหวานเอ่ยเรียกทำให้เขาต้องผ่อนคลายท่าทีระแวงอีกฝ่าย เธอวิ่งมากอดเขาเหมือนอย่างเคย ภาพตรงหน้าทำให้ราเชนเผลอยิ้มมุมปากแน่ใจเป็นอย่างยิ่งว่านฤชิตทั้งห่วงและหวงลูกสาวมากขนาดไหน“ลูกสาวผมทำให้คุณบาดเจ็บ ถ้าคุณจะเรียกร้องค่าเสียหาย ผมจะจัดการให้ตามที่คุณต้องการครับ” เขากล่าวอย่างเรียบง่าย ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็ค่อย ๆ แก้ไปทีละอย่าง แม้ราเชนจะเป็นคนที่ไ

เฌอริลิณญ์ทำหน้าตกใจที่เห็นว่าราเชนถูกต่อยจนหน้าหัน รีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาถึงขอบเวที“พี่ราเชน!!!” เธอตะโกนลั่นตอนที่เห็นเขาล้มลงกับพื้น ก่อนหน้านี้ เธอได้ยินคนในคณะพูดต่อ ๆ กันมาว่าวันนี้สองคณะเกิดศึกใหญ่ ไม่คิดว่าราเชนจะเป็นคนในประเด็นด้วยซ้ำแต่พอเพื่อนสนิทของเขาบอกว่าทำไปเพราะอะไรก็รีบมาที่สนามมวยทันทีฉากสวยงามที่เอาไว้อ้อนสาวได้ผลชะงัด ราเชนยิ้มเพราะได้เห็นสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของเธอที่ปิดเอาไว้ไม่มิด“ยอมแพ้ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องมาเจ็บตัวแบบนี้คะ” เธอเอ่ยขอร้องเพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับตัวเองโดยตรง ยิ่งเห็นริมฝีปากที่ค่อย ๆ มีเลือดไหลออกมาก็กระวนกระวายใจมากกว่าเดิมฝ่ายตรงข้ามขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะว่าไม่ได้ต่อยแรงขนาดนั้น ฟันยางก็ใส่แล้วจะปากแตกได้ยังไง“ให้กำลังใจพี่หน่อยสิ” เขาส่ายหน้าแล้วออเซาะตามประสาคนแพรวพราว “…” เธอนิ่งงันไม่คิดว่าเขายังคงดื้อดึง“เจ็บจัง ไม่มีแรงเลย ยกหน้าคงจะโดนต่อยจนสลบแน่ ๆ” เขาเอ่ยพึมพำอยากให้รู้กันเพียงสองคน “ถึงพี่จะบอกยอมแพ้แต่พวกนั้นไม่ปล่อยพี่ไปง่าย ๆ หรอก”“เฮ้อ” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่รู้มาบ้างว่าคนจากสองคณะมักจะหาเรื่องตีกันอยู่เสมอจนกว่าจะรู