Semua Bab สวาทเร่าร้อน: Bab 31 - Bab 40

"นาว นาว!""อ๊ะ! คะ.. พี่ยี่หวา"เสียงตะโกนใกล้ๆ เรียกนานาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ดวงตากลมโตหันซ้ายขวามองผู้ร่วมอาชีพที่กำลังจ้องมายังเธอเป็นสายตาเดียวกัน นานาวลุกขึ้นจากเก้าอี้วางอุปกรณ์ในมือลงแล้วกัดสันในปากเบาๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองจะเหม่อนานขนาดนี้ หูยังได้ยินเสียงดังรอบข้างแต่เหมือนสติจะไม่ได้อยู่กับตัวเลย"พี่เรียกตั้งนานก็ยังนั่งเหม่ออยู่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า""เอ่อ..." "พยาบาลมีหน้าที่ดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยที่ต้องการความดูแลช่วยเหลือไม่ใช่มานั่งใจลอยไม่รับหน้าที่ของตัวเองแบบนี้ หากยังไม่พร้อมจะทำหน้าที่นี้ก็ควรจะพิจารณาตัวเองซะ"นานาวเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังเจ้าของเสียงหวานคุ้นเคยแต่วันนี้กลับแข็งกระด้าง ไม่สิ มันเริ่มตั้งแต่วันนั้นแล้วต่างหาก คุณหมอคนสวยดูจะเหมือนไม่ชอบหน้าเธอ เมินหรือแม้กระทั่งเวลาพูดคุยก็มักจะใช้น้ำเสียงแข็งแบบนี้ให้เธอตลอด แต่จะให้โทษใครได้ล่ะนอกจากตัวเองคนตัวเล็กก้มหน้าลงเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นเอ่ยคำขอโทษแผ่วเบาออกมา เกือบอาทิตย์แล้วที่เธอเหมือนสติไม่อยู่กับตัว มันชอบลอยไปคิดถึงใครอีกคนที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน บอกตัวเองว่าแบบนี้ดีแล้วอิสระที่เธอเฝ้าฝันกำลังจะม

ปึก ปึก ปึก!คาลอสอัดกระแทกกายเข้ากลางกายสาวอย่างป่าเถื่อนไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานของเจ้าของ มือหนากดเรียวขาสวยให้สะโพกมนแอ่นขึ้นรับการสอดประสานแนบแน่นถนัดขึ้นในขณะที่ดวงตาคมกริบก็หลุบเอียงจ้องยังจุดประสานสองร่างเช่นกัน"กรี๊ดดดด เจ็บ หยุดเดี๋ยวนี้นะหยุด""ซี๊ด~ ยังแน่นเหมือนเดิมเลย อ๊า..""ฮึก.. ฮึก.. เจ็บๆ หยุดเดี๋ยวนี้ไอ้คนบ้าไอ้โรคจิต""จะโรคจิตหรือจะอะไรมันก็คนแรกของเธอนั่นแหละ""อ๊ะ ถ.. ถ้าเลือกได้ฉันไม่.. ไม่มีทางให้คุณเป็นคนแรกของฉันหรอก.. อึก! โอ๊ย!""งั้นเหรอ..."เสียงเย็นกดถามพลางเหยียดมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน มือหนาคลายออกจากพันธนาการเรียวขาสวยโน้มลงมาหาคนตัวเล็กที่ยังคงโยกคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นไม่หยุดของกายแกร่งคาลอสใช้สายตามืดมนจ้องใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเหยเก สีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาเต็มไปด้วยความขัดใจไม่ชอบกับสิ่งที่เจ้าหล่อนเอ่ยออกมา เคลื่อนใบหน้าคมเข้าใกล้กกหูเล็กกระซิบเสียงที่ทำเอานานาวรู้สึกขนลุกซู่ความเจ็บจุกจากแรงกระแทกกระทั้นช่วงล่างก็เหมือนยิ่งทวีขึ้น"แต่เสียดายนะที่เธอไม่มีสิทธิ์เลือก""หะ.. อ๊าา โอ๊ย! อ๊าา ฮึก..""คนแรกและคนเดียวของเธอต

ภายในรถมีเพียงความเงียบและเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทำงานเบาๆ เท่านั้นนั่นยิ่งทำให้นานาวเกิดความรู้สึกอึดอัด ร่างกายร้อนรุ่มถูกห่อไว้ด้วยผ้าห่มผืนหนาค่อยๆ ขยับแขนขาช้าๆ เพื่อให้สามารถส่งร่างกายส่วนอื่นนอกจากหัวออกมาด้านนอกแต่...เพียงแค่สองแขนถูกดันออกมานอกผ้าก็ถูกมือหนาสะบัดมุมผ้าห่มขึ้นมาปิดมิดใบหน้าพร้อมกับเสียงถอนหายใจบ่งบอกอารมณ์ที่ยังคงไม่คลายลงให้ได้รู้แล้ว มือเรียวจึงค่อยๆ จับมุมผ้าห่มออกจากใบหน้าลงมาจับปมไว้กลางอกเหลือบมองคนด้านข้าง"ร้อน" บ้าจริงเลย ไม่คิดว่าการเปล่งเสียงแต่ละทีมันจะทำให้แสบคอได้ขนาดนี้ คงเพราะใช้พลังงานกล่องเสียงไปเยอะมากก่อนหน้านี้มันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้นานาวหลุบตาลงก้มหน้าเล็กน้อยพลางกัดกลีบปากล่างไว้เบาๆ รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนรุ่มของตัวเองที่ถูกพ่นออกผ่านจมูกเชิดบางเบา แอร์เย็นที่ปกคลุมไปทั่วรถกลับทำให้ร่างกายเกิดความหนาวยะเยือกขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกร้อนอยู่เลย"วุ่นวาย"คาลอสว่าให้เสียงนิ่งยกมือขึ้นอังหน้าผากมนครู่หนึ่งก่อนจะดึงมือกลับ มองตรงกลับไปยังด้านหน้าพร้อมกับเอ่ยสั่งลูกน้องคนสนิทอีกคนที่นั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับ"ให้หมอมารอที่คอน

นานาวเข้าไปจัดการอารมณ์และตัวเองในห้องน้ำราวเกือบชั่วโมงก่อนจะออกมาไปเปลี่ยนชุดใหม่ในห้องแต่งตัว เธอไม่ได้อาบน้ำแต่เลือกที่จะล้างหน้าล้างตาเรียกความสดชื่นและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มิดชิดกว่าชุดนอนบางๆ ตัวเดียว เท้าเล็กเดินออกมาจากห้องแต่งตัวกวาดสายตามองรอบห้องนอนด้วยความหวาดระแวง ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมาพอแน่ใจว่าภายในห้องนอนไม่มีใครอื่นอยู่อีกนอกจากตัวเองก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เดินตรงมายังเตียงนุ่มขึ้นไปล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกาย ถึงยังไงร่างกายก็ต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่ เมื่อเช้าก็ถูกสายเรียกเข้าจากน้องชายโทรเข้ามาปลุกอีกทำให้ตอนนี้เหมือนร่างกายยังคงรู้สึกเพลียๆ อยู่ไม่น้อย เปลือกตาบางปิดลงไม่รู้นานเท่าไหร่แต่เหมือนความรู้สึกตัวเองจะหลับไปแล้วแต่ก็ยังรับรู้ได้ยินเสียงรอบกายเช่นเดิม เตียงนุ่มยวบยุบจากทางด้านหลังส่งผลให้ร่างเล็กขยับขึ้นลงตาม แต่ในความรู้สึกก็ยังเหมือนตัวเองหลับอยู่ หรือจะให้เรียกอีกแบบก็คือหลับๆ ตื่นๆ ก้ำกึ่งนั่นเอง "นอนนิ่งๆ" ไม่รู้ตัวเองเผลอไปดิ้นหรือขัดใจเจ้าของเสียงนั้นหรือไรเขาถึงได้กดเสียงเข้มสั่งข่มให้เธอต้องจมใต้อำนาจเขา นานาวหยุดนิ่งโดยที่เปลือ

"เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ""อ่าๆ"นานาวเอ่ยบอกเพื่อนก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำหลังทั้งสองคนนั่งทานอาหารกันมาได้สักพัก ร่างเล็กเดินตรงไปยังทางที่มีป้ายบอกทางห้องน้ำพร้อมกับก้มหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าสะพายข้างไปด้วย ในช่วงจังหวะที่กำลังเงยหน้ากลับขึ้นมาด้วยความที่มีฉากกำแพงกั้นระหว่างโซนห้องน้ำกับร้านอาหาร ซึ่งห้องน้ำผู้หญิงต้องเดินผ่านหน้าห้องน้ำผู้ชายไปทำให้ไม่สามารถมองเห็นอีกคนที่กำลังเดินออกมาจากด้านใน นานาวจึงชนเข้ากับร่างสูงตรงหน้าเข้าอย่างจัง แก้มนุ่มกระแทกแนบไปกับอกแข็งแรงอย่างห้ามไม่ได้"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ""ขอโทษครับ"มือหนากวาดคว้าแขนเรียวของหญิงสาวร่างเล็กกว่าเอาไว้เมื่อเห็นว่าสาวเจ้ากำลังจะถอยชนกับอีกคนที่เดินผ่านด้านหลังทำให้นานาวที่รู้สึกแปลกใจต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงตรงหน้าว่ามีอะไรกับเธอหรือเปล่า เอียงคอเล็กน้อยเผลอทำตาใสออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจราเชนชะงักมือจ้องใบหน้าหวานของหญิงสาวตัวเล็กกว่าด้วยความอึ้ง ไม่คิดมาก่อนว่าจะมาเจอกับเธอโดยบังเอิญแบบนี้ เขาเคยเจอหญิงสาวมาก่อน แต่ตอนนั้นมันทำได้แค่ชื่นชมเธอไกลๆ แอบลอบมองเท่านั้น "เอ่อ... มีอะไรหรือเปล่าคะ"เสียงหวาน