Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

สองวันต่อมา..นานาวหมุนตัวกวาดสายตามองเงาสะท้อนเรือนร่างสวยของตัวเองด้วยความพอใจ ร่างแบบบางในชุดมินิเดรสเปิดไหล่สีฟ้าอ่อนกระโปรงสั้นเหนือเข่าสวยขึ้นมาเล็กน้อยอวดโชว์ลาดไหล่บางขาวเนียนและเรียวขาสวยงาม ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มกับตัวเองสะกดจิตให้ต้องยิ้มแบบนี้ในตอนที่ก้าวเดินเข้างานแม้ใจจริงจะไม่ได้อยากไปเลยด้วยซ้ำก็ตามรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าหวานจิ้มลิ้มหุบลงพร้อมกับลมหายใจอุ่นที่พ่นถอนเหนือริมฝีปากเบาๆ ดวงตากลมมีความไม่อยากไปงานวันเกิดของคุณหมอสาวดาวโรงพยาบาลเลยสักนิด เหตุผลก็อย่างที่รู้ๆ กัน เธอคิดว่าตัวเองคงจะทนไม่ได้แน่หากว่าต้องไปเห็นภาพที่คอยแต่จะสะกิดแผลในใจแม้จะพยายามบอกตัวเป็นเป็นพันๆ ครั้งแล้วก็ตามว่าอย่าไปคิดอะไร อย่าไปรู้สึกอะไรแต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้อย่างที่พูดอยู่ดีติ้ง~เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดึงความสนใจของนานาวให้หันกลับไปยังโทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวสวยงามยื่นออกไปคว้าเครื่องมื่อสื่อสารขึ้นมากดดูเจ้าของข้อความ พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทอย่างข้าวแป้งที่เป็นคนไลน์ส่งมาจึงปัดหน้าจอกดเข้าไปดู แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดดูข้อความเพื่อน เจ้าของข้อความก็โทรมาเ

"มึงว่าอะไรนะ"เครย์ตันกรอกเสียงเครียดลงไปในสาย ใบหน้าหล่อเหลาดูตึงเครียดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงรุ่นน้องที่เอ่ยประโยคคำพูดที่ไม่น่ายินดีมากนักออกมาก่อนจะเหลือบขึ้นมองตรงไปยังเจ้านายหนุ่มที่กำลังประชุมกับคู่ค้าคนสำคัญภายในห้องลับใต้ดินของท่าเรือที่มีมาเฟียหนุ่มเป็นเจ้าของ"พวกมึงหาไปก่อนได้เรื่องยังไงโทรรายงานกูด้วย"นิ้วแกร่งกดตัดสายรุ่นน้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีมากนักเมื่อรู้ว่าคนสำคัญของเจ้านายหายตัวไปจากสายตาทั้งที่พยายามป้องกันและเฝ้าไว้อย่างดิบดีแล้วก็ตาม ร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดหนุ่มต่างชาติหมุนตัวเดินออกไปสั่งลูกน้องให้ไปช่วยกันตามหาตัวหญิงสาวอีกแรง และให้เรียกกระจายกำลังที่อยู่บริเวณนั้นออกตามหาให้เจอก่อนที่การประชุมนี้จะจบลงและนั่นหมายถึงเวลาแก้ตัวของพวกมันด้วยเช่นกันคาลอสยังคงนั่งประชุมกับคู่ค้าคนสำคัญอย่างเคร่งเครียดด้วยมีปัญหาที่ไม่น่าเกิดขึ้นเพราะเขาเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบมากหากว่าเป็นเรื่องงานหรือแม้กระทั่งเรื่องที่ทำ แต่เหมือนว่าจะมีบางอย่างที่เข้ามาแทรกแซงงานในระหว่างการเดินทางส่งไปยังลูกค้า บางอย่างที่มันน่ารำคาญที่ตอนนี้กำลังจะทำลายความอดทนของเขา"ผมหวังว่าเราจะได้ร่วม

"ไอ้เฉินเจิ้ง!"อดีตมือขวามาเฟียรุ่นใหญ่ที่มีอำนาจควบคุมเกาะฮ่องกงทั้งหมดยืนถือถ้วยน้ำชาจ้องหน้าทายาทศัตรูด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมใบหน้าเหี่ยวย่นเล็กน้อยแม้จะมีอายุมากแล้วแต่ก็ยังคงมีความหล่อเหลาหลงเหลืออยู่มากเต็มไปด้วยความว่างเปล่าไม่แสดงท่าทีอะไรนอกจากจ้องมองคนตัวสูงกว่านิ่งๆ เท่านั้น"มึงเอาตัวนานาวไปไว้ที่ไหน"คาลอสกดเสียงต่ำถามคนตรงหน้าด้วยความพยายามกดอารมณ์เดือดดาลพลุ่งพล่านของตัวเอง มือหนากำแน่นอยากเดินเข้าไปกระชากคอไอ้คนตรงหน้าแล้วกระหน่ำหมัดใส่หน้ามันรัวๆ เอาเลือดหัวมันออก ไม่เพียงแค่ความแค้นส่วนตัวที่ติดค้างในใจมานานแต่ยังความแค้นใหม่ที่มันบังอาจเข้ามาพาตัวคนของเขาไป ถึงเขาจะเอาตัวนานาวมาไว้กับตัวทำร้ายจิตใจเธอและให้เธอคอยสนองความต้องการตัวเองทุกอย่างเพื่อเป็นการแก้แค้นคนตรงหน้าแต่มันก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะส่งคืนความแค้นให้กับมัน มันไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับของของเขาคำถามที่ถูกส่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราดของมาเฟียตุรกีไม่ได้ทำให้คนอายุมากกว่าสะทกสะท้านได้เลยสักนิด เฉินเจิ้งเดินเข้ามาหย่อนตัวลงบนโซฟายกถ้วยน้ำชาในมือขึ้นจิบอย่างใจเย็นต่างจากคาลอสที่แทบจะปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อเขาให้ร

ภายในเพนท์เฮ้าส์หรูถูกปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด มีเพียงแสงรำไรจากถนนเบื้องล่างที่ส่องแสงสลัวขึ้นมากระทบเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่เลือนลางเท่านั้น คืนนี้ท้องฟ้ามือครึ้มแม้จะเป็นคืนเดือนหงายแต่กลับไม่เห็นดวงจันทร์ลอยอยู่บนฟากฟ้าอย่างที่ควรจะเป็น แสงฟ้าแลบและเสียงร้องโครมครามบอกให้รู้ว่าอีกไม่อีกอึดใจข้างหน้านี้ต้องมีฝนใหญ่กระหน่ำลงมาแน่ แต่นั่นกลับไม่ได้อยู่ในความสนใจของคาลอสในตอนนี้เลยสักนิดมือหนายกแก้วเหล้าทรงเหลี่ยมที่บรรจุน้ำสีอำพันทองในมือขึ้นดื่ม หัวคิ้วหนาพลางขมวดเข้าหากันยุ่งในหัวมีแต่เรื่องที่ได้รับฟังเมื่อตอนบ่ายจนสับสน ดวงตาคมเหลือบมองโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกด้านหน้าตัวเองอย่างชั่งใจว่าจะหยิบมันขึ้นมาโทรถามบางสิ่งบางอย่างกับคนที่ผุดขึ้นมาในหัวดีหรือไม่ แต่ก็ยังมีความลังเลแทรกขึ้นมาด้วยความกลัวลึกๆ ในใจถึงคำตอบของมันด้วยเขาไม่เคยมีอาการแบบที่กำลังเป็นมาก่อน หากเป็นเรื่องอื่นเขาก็คงจะไม่มานั่งมองโทรศัพท์ลังเลใจชั่งใจคงจะยกขึ้นมากดโทรหาคนปลายสายตั้งแต่วินาทีแรกเลยด้วยซ้ำ รู้ตัวเองดีว่าสิ่งที่รู้มาโดยตลอดเป็นเรื่องจริงและจะไม่ลังเล

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสหลังฝนกระหน่ำเทลงมาตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา นานาวตื่นเช้ามาช่วยยายบัวทำมื้อเช้าตั้งแต่ตีห้า ไม่ใช่เพราะขยันแต่เพราะเธอนอนไม่หลับต่างหาก เมื่อคืนเธอหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวจากในกระเป๋าออกมาเปิดเครื่องเพื่อโทรบอกเพื่อนว่าเธอสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง แต่สิ่งแรกที่เจอหลังเปิดโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องทิ้งไว้นานเกือบหนึ่งสัปดาห์คือข้อความที่กระหน่ำเด้งขึ้นมาอย่างหนักทำโทรศัพท์แทบค้างของคาลอส ทั้งสายที่โทรเข้ามามากกว่าร้อยสาย ข้อความข่มขู่สารพัดจากไลน์ไหนอีก นานาวได้แต่ถอนหายใจไม่ได้เปิดอ่านข้อความที่กระหน่ำเด้งขึ้นมาสักนิดโทรบอกเพื่อนเสร็จก็ปิดเครื่องกลับตามเดิมเพื่อตัดปัญหาที่มาเฟียหนุ่มจะโทรมาอีก แต่มันก็เท่านั้นเพราะการได้เห็นเขากระหน่ำโทรมาส่งข้อความมาราวกับคนบ้าคลั่งแล้วก็เกิดรู้สึกหวิวๆ ในใจขึ้นมาเธอเพิ่งมารู้หลังได้คุยกับเพื่อนถึงเรื่องคืนนั้นถึงได้รู้มาว่าพ่อเธอมาดักรอตอนทั้งสามออกมาจากคลับ ตอนแรกพวกนางก็ไม่ยอมจะให้เธอไปกับคนแปลกหน้าแต่เพราะได้คุยกับยายเธอผ่านทางโทรศัพท์ของคนที่มาดักรอพวกนางจึงยอมแต่ก็ยังตามยังโรงแรมจนกระทั่งเช้าอีกวันถึงได้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตนเอง"นานา