Lahat ng Kabanata ng สวาทเร่าร้อน: Kabanata 61 - Kabanata 70

ปึง!เสียงประตูกระแทกเข้ากับผนังเสียงดังปึงปังเรียกความสนใจของคุณหมอหนุ่มผู้นั่งตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดโรงพยาบาลนานาชาติชื่อดังให้เงยหน้าขึ้นมามอง บดินทร์ส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับใบหน้าถมึงทึงของเพื่อนรักที่ล้วงกางเกงเดินเข้ามาในห้องทุกวันเวลาเดียวกันนี้ราวสามวันได้แล้ว คงไม่ต้องให้พูดมากว่าเหตุเกิดเพราะอะไร เพราะมีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ทำให้มันมาที่นี่เวลานี้ได้ทุกวันด้วยใบหน้าที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ นั่นคือเรื่องของเด็กฝึกงานที่มันยอมแลกกับหุ้นจำนวนมหาศาลเพื่อเรียกตัวเด็กมันกลับมา"มึงไม่มีงานทำหรือไงถึงได้มานั่งเฝ้ากูได้ทุกวัน""..."คาลอสหันมองคนหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตาขวาง อารมณ์หงุดหงิดยังมีมากเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง หากไม่ติดว่าตัวเองมีความผิดกำลังง้อทำดีไถ่โทษความผิดร้ายแรงคงได้มีฉุดกระชากแม่สาวเนื้อหอมที่คอยหว่านเสน่ห์ให้คนไข้ผู้ชายได้ทุกวี่ทุกวันนั้นเห็นแล้วอยากฉุดกระชากร่างเล็กนั่นไปขังไว้ในห้องไม่ให้ได้ออกไปอวดโฉมให้ใครหน้าไหนได้มองนอกจากเขาคนเดียว หลังจากเจ้าหล่อนกลับมาก็เอาแต่หลบหน้าหลบตาเขา เขาหรืออุตส่าห์เดินอ้อมไปผ่านหน้าแผนกเพื่อหวังจะให้ได้เห็นหน้าเ

"อ่ะ""ขอบคุณค่ะ ที่จริงพี่ไม่น่ามาที่นี่เลยนะคะ""ทำไม เป็นห่วงหรือไง"เซน่อนยกมุมปากขึ้นอย่างกวนๆ ยื่นหน้าเข้าใกล้นานาวที่กำลังตักไอศครีมรสสตรอว์เบอร์รี่เข้าปาก หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเงยหน้าจ้องใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มที่อยู่ห่างจากใบหน้าตัวเองเพียงเล็กน้อยด้วยความชะงักตกใจ แต่อาการของเธอกลับทำให้คนตัวใหญ่หัวเราะร่วนออกมาอย่างอารมณ์ดีพลางดึงตัวกลับร่างสูงเอนหลังลงกับพนักพิงยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างวางพาดท่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งไปกับพนักวางมือของโซฟาส่วนอีกข้างเอื้อมคว้าแก้วกาแฟเป็นเอกลักษณ์สีดำด้านหน้าขึ้นจิบ "เล่นอะไรเป็นเด็กๆ""หวั่นไหว?""กับพี่เหรอ นาวจำวีรกรรมพี่ได้อยู่หรอกถึงจะไม่ชัดมากแต่ก็ไม่ได้ลืม ตอนเด็กแกล้งเขาไว้เยอะนี่ใครจะกล้าหวั่นไหวล่ะ""หึ ให้มันจริงเถอะ แต่ถึงจะหวั่นไหวพี่ก็คงต้องขอบาย ชาตินี้ขออุทิศกายไว้กับงานพอไม่อยากหาภาระให้ชีวิตตัวเองเพิ่มอีก""ให้มันจริงเถอะค่ะ""แน่นอน"มาเฟียหนุ่มไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระสนใจกับคำกระแนะกระแหนของน้องสาว เขามันพวกไม่ชอบความวุ่นวายโดยพเฉพาะกับพวกผู้หญิง เพราะมีประสบการณ์จากยัยตัวเล็กตรงหน้ามาเยอะว่าวุ่นวายกับชีวิตมากแค่ไหน ชีวิตนี้จึงขอ

นานาวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ของคาลอสคลุมกายเปลือยเปล่าไว้เพียงผืนเดียว หลังจากอาหารเย็นที่มีเพียงเสียงพูดของเจ้าของห้องที่คอยถามโน่นนี่เสร็จไปแล้วเขาก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องทำงานด้านล่าง เธอเห็นเครย์ตันกับอาทิตย์เข้าไปในห้องนั้นด้วยจึงเดาว่าคงจะเป็นงานสำคัญมากพอตัว ไม่แน่เขาอาจจะยุ่งทั้งคืนจนไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเธออีกก็เป็นได้จึงขึ้นมาบนชั้นลอยห้องนอนใหญ่เพื่ออาบน้ำล้างตัวคราบไคลและความเหน็ดเหนื่อยของวันนี้ออกร่างบางเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเปิดตู้เสื้อผ้าสีเทาเข้มขนาดใหญ่กวาดสายตามองเสื้อผ้าระรานตาด้วยใจเต้นแรงแววตาวูบไหวลงเล็กน้อย ในตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่เคยมีแต่เสื้อผ้าของมาเฟียหนุ่มแต่วันนี้กลับมีเสื้อผ้าของเธอมาแขวนอยู่ด้วย เสื้อผ้าที่คอนโด..."อย่าบอกนะว่าเอามาหมดเลย" ตั้งแต่กลับมายังไม่เคยไปคอนโดเลยเพราะกลัวว่าจะมีคนของเขาเฝ้าอยู่ที่นั่นและกลัวใจตัวเองอดจะหวั่นไหวกับทุกที่ที่มีภาพความจำของเขาไม่ได้จึงไม่รู้ว่าข้าวของของตัวเองอยู่ดีหรือเปล่า แต่จากดูจากตอนนี้แล้ว... เหมือนจะไม่เลยดวงตากลมกวาดมองรอบห้องแต่งตัวขนาดใหญ่แล้วก็ต้องกลืนน้ำลายละมือออกจากบานประตูตู้เดิ

จุ๊บ~"อื้อ!~"คนขี้เซาดันไหล่มนไปด้านหลังครางเสียงประท้วงอย่างหงุดหงิดเมื่อถูกรบกวนการพักผ่อนด้วยบางสิ่งบางอย่างที่มันทั้งร้อนและชื้นอยู่หลายครั้ง แรงกดแนบลงมาเลื่อนขึ้นมายังต้นคอระหงไม่ได้สะทกสะท้อนต่อการสะบัดดันออกของเจ้าของเลยสักนิดนานาวพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด ร่างกายมันต้องการการนอนพักผ่อนหลังจากผ่านศึกรักเร่าร้อนยาวนานราวกับคนที่มอบบทสวาทนั้นให้ขาดการปลดปล่อยมานานเป็นแรมปี "ถ้ายังไม่ตื่นฉันจะต่อเมื่อเช้าแล้วนะ""...จิ๊!"คนตัวเล็กจิ๊ปากในลำคออย่างหงุดหงิดรำคาญ ดวงตากลมลืมตาขึ้นมารับแสงสว่างจ้าจากด้านนอกในเวลาบ่ายแก่ๆ สิ่งแรกที่เห็นประจักษ์ตรงหน้าคือใบหน้าหล่อเหลาของมาเฟียหนุ่มที่ตอนนี้กำลังฉีกยิ้มกว้างไปถึงใบหูที่ได้แกล้งให้หญิงสาวได้อารมณ์เสียเล่นได้นานาวกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย คนตรงหน้าหน้ามึนเกินกว่าจะสรรหาคำไหนมาพรรณนาได้ ทั้งที่เห็นว่าเธอไม่ได้อยากจะสนทนาด้วย ไม่ได้อยากจะมองหน้าด้วยซ้ำแต่ก็ขยันมาอยู่ตรงหน้าให้สายตาได้จับจ้องตลอดจริงๆ"ไปอาบน้ำแล้วลงไปหาอะไรกินกัน ไม่หิวหรือไง""..."คาลอสเอ่ยเสียงพร่ากับแก้มนุ่มนิ่มที่เพิ่งจรดจมูกลงมาอย่างอดใจไม่ไหว ร่างกายยังคงเปลือ

"ทำไมยังไม่นอนอีก"เสียงทุ้มอบอุ่นของคาลอสที่ต่างจากทุกครั้งที่มีเพียงความนิ่งเยือกเย็นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบทำให้นานาวที่กำลังนอนพิงหัวเตียงทอดสายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสในยามค่ำคืนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมหันกลับมามองเจ้าของเสียงดวงตากลมเพียงไหววูบลงแล้วจ้องมองยังจุดเดิมเงียบๆ เท่านั้นเธอยังเงียบใส่เป็นคำตอบชัดเจนว่าไม่อยากเสวนาด้วย จนรู้สึกได้ถึงเตียงที่มันยุบยวบและน้ำหนักบางอย่างที่ทับลงมาบนกายในเวลาต่อมา"อยากกลับบ้านไหม""..."ดวงตากลมเบิกกว้างเป็นประกายทันทีที่สิ้นเสียงทุ้มอบอุ่นของมาเฟียหนุ่ม สายตามุ่งตรงมายังใบหน้าหล่อเหลาที่ใช้แขนเรียวเป็นที่วางนัยน์ตาวิบวับอย่างมีหวังแต่เพียงแค่ครู่เดียวก็กลับมานิ่งอีก ทำให้คนที่คอยจับสังเกตอยู่ถึงกับอมยิ้มกับปฏิกิริยานั้นมาเฟียหนุ่มยกมือขึ้นมาโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ทั้งตัวแหงนหน้าจ้องใบหน้าหวานไม่ยอมละออก ส่วนอีกคนที่คิดว่าถูกเล่นกับความรู้สึกอีกก็ปั้นหน้าตึงพยายามดีดดิ้นสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดแกร่งให้ได้"สรุป.. อยากกลับไหม""อย่ามาเล่นกับความรู้สึกฉันแบบนี้ คุณรู้ดีที่สุดว่าฉันต้องการอะไร ปล่อย!" นานาวพ่นคำพูดเสียงแข็งเสร็จก็สะบัด