All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 171 - Chapter 180

ตอนที่ 171 เจ้าพูดตรงเกินไปแล้ว“ท่านกำลังจะบอกว่า เจ้าบ้านั่น… ล่วงเกินน้องสาวต่างมารดาของซานถิงไปแล้วงั้นหรือ”“คนของข้าที่เฝ้าอยู่ในจวนสกุลฟู่บอกว่า ฟู่หนิงเยว่แอบออกจากจวนยามค่ำคืนบ่อย ๆ จนกระทั่งข้าสั่งให้คนตามไปจึงได้รู้ว่า นางกับพี่หก ลักลอบมีสัมพันธ์ลับกันอยู่นานสักพักแล้ว และยังให้เงินทองกับเครื่องประดับนางมากมาย”“แต่จะว่าไปแล้วก็ไม่แปลกอะไรนะ เพราะทั้งสองคนเป็นคู่หมั้นกัน จะไปมาหาสู่กันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แค่รอเวลาเข้าพิธีเท่านั้นเอง”อวี่โม่ฉินวิเคราะห์ตามความเป็นไปได้“แต่ที่ข้าแปลกใจก็คือ หากองค์ชายหกให้ทั้งเงินทองและทรัพย์สินกับคู่หมั้นลับหลังเช่นนั้น แล้วเหตุใดเพียงชุดสำหรับสวมมางานเลี้ยง เขายังไม่คิดจะจัดหาให้คู่หมั้นของตัวเอง จนต้องสวมชุดนางรำมาให้อับอายด้วยเล่า”จื่อหยางตั้งข้อสังเกตในเรื่องนี้ เต๋อชวนเองก็นึกสงสัยไม่น้อย แต่ผู้ที่ตอบคือองค์ชายเก้า“ดูเหมือนว่าพี่หก จะมอบเงินและทรัพย์สินเล็กน้อยให้นาง แค่ตอนที่ไปพบกันเท่านั้น นอกเหนือจากนั้น เขาคงไม่ได้ให้อะไรมากกว่านั้น เพราะคนเช่นเขา หยาบกระด้างและไม่ใช่คนอ่อนโยน รักหยกถนอมบุปผาถึงเพียงนั้น”“เดี๋ยวก่อนนะองค์ชาย หา

ตอนที่ 173 หาที่พึ่งใหม่งั้นหรือ""อะไรนะ!""“รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ องค์ชายพึ่งจะบอกเมื่อเช้านี้เองว่า ฮองเฮากำลังหาที่พึ่งใหม่ ไม่คิดว่านางจะกระทำการรวดเร็วเช่นนี้”“ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะพี่เต๋อชวน หาที่พึ่งใหม่งั้นหรือ”องค์ชายเก้ารีบเดินมาจับมือนางและจะพาเดินไปนั่ง ซานถิงขืนตัวไว้เล็กน้อย เขาจึงไม่ฝืน และรีบพูดก่อน“คือแบบนี้นะซานถิง ข้าคิดว่าครั้งนี้ฮองเฮาคิดที่จะไปพึ่งพาซ่างกั๋วกง พวกเขามีกองทัพและเฝ้าประตูทิศประจิม แม้ว่าจะด้อยกว่าหลี่อวี้หลาน แต่อำนาจของซ่างกั๋วกง ก็ไม่น้อยไปกว่าจวนแม่ทัพหลี่เลย”ซานถิงยืนฟังนิ่ง มิได้ตอบอะไรองค์ชายเก้า นางหันมาถามเต๋อชวน“ฮองเฮาป่วยอยู่มิใช่หรือเจ้าคะ ท่านมิได้ถวายการรักษาหรือ เหตุใดจู่ ๆ ถึงได้มีราชโองการด่วนเช่นนี้ออกมาได้เล่า”“เรื่องนี้….”องค์ชายเก้าจะพูด แต่ซานถิงกลับไม่ได้มองหน้าเขา นางหันไปถามโม่ฉิน“แล้วตอนนี้ทางหลี่อวี้หลาน มีความเคลื่อนไหวหรือไม่เจ้าคะพี่โม่ฉิน"“เมื่อเช้าเข้าไปขอเข้าเฝ้า แต่ฮองเฮากลับไม่ยอมให้เข้าไปแม้แต่ธรณีประตูตำหนัก เพราะอ้างว่าป่วยน่ะ ว่าแต่ทางสกุลฟู่เล่า เสนาบดีฟู่ว่าอย่างไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้”“รอ

ตอนที่ 175 คิดดีแล้วหรือองค์ชาย“องค์ชายหกเป็นเพียงหุ่นเชิด ที่เขาเอาไว้ควบคุมอำนาจเท่านั้น สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ คือควบคุมทั้งราชสำนัก”“แต่เขาลืมไปได้อย่างไรว่า เบื้องหลังองค์ชายหก ยังมีฮองเฮาอยู่ แล้วก็… มีองค์ชายเก้า”จื่อหยางไม่กล้าเอ่ยถึงองค์ชายเก้า เพราะก่อนหน้านี้ผู้ใดก็รู้ว่า องค์ชายเก้าแทบจะไม่เป็นที่พูดถึง ในฐานะผู้สืบทอดที่มีสิทธิ์ในตำแหน่งองค์รัชทายาทเลย“ก่อนหน้านั้นแม้ว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับองค์ชายเก้า แต่ก็พยายามที่จะลอบสังหารนับครั้งไม่ถ้วน”“เจ้าเองก็… เคยถูกสั่งให้มาสังหารข้าด้วย ใช่หรือไม่ซานถิง”องค์ชายเก้าหันมาถามนาง เมื่อตอนนี้ซานถิงเปิดเผยแผนการทุกอย่างที่หลี่อวี้หลานทำไว้ในอดีต เขาจึงฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ และยังไม่กล้าถามนาง จนกระทั่งวันนี้ ซานถิงหันมาและพยักหน้าให้เขา“ใช่แล้วเพคะ ข้าเองก็เคยถูกสั่งให้คิดแผนการ เพื่อจะสังหารท่านด้วยเช่นกัน แต่ทว่าตอนนั้นยังไม่ทันได้ลงมือ ข้าก็ตาบอดเสียก่อน”ทุกอย่างเงียบลงในทันที เมื่อซานถิงพูดจบประโยค องค์ชายเก้าพยักหน้ารับรู้ แต่ก็ไม่คิดจะโทษนาง“นั่นก็เป็นเครื่องยืนยันได้ว่า ท่านก็คืออุปสรรคใหญ่ของพวกเขา นี่เป็นสิ

ตอนที่ 177 องค์ชายขี้หึง เสียงขยับสะโพกของเขา กระแทกเข้ามาอีกไม่ยั้ง หลังจากหลอกล่อให้นางบอกรักเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ดูเหมือนว่าองค์ชายผู้เอาแต่ใจ จะไม่ยอมเชื่อเสียที“ข้าไม่ยอม ข้าหวงเจ้ามากนะซานถิง เพียงแค่คิดว่าเจ้าถูกชายอื่นสัมผัส แม้ว่าจะมิใช่ในชาตินี้ ข้าก็ยังหึงอยู่ดี ข้าไม่ยอม!”“ท่านนี่…อื้อ ซือหยาง เบาลงหน่อยข้าจะไม่ไหวแล้ว อ๊า!!”คำอ้อนวอนครั้งสุดท้ายไม่เป็นผล เมื่อองค์ชายหึงเรื่องไม่เป็นเรื่อง จับนางขย่มกับเตียงไปอีกรอบ ไม่คิดเลยว่านางจะพ่ายแพ้ให้กับเขา ในเรื่องบนเตียงแบบนี้….หนึ่งชั่วยามถัดมา“ขอข้าวต้มและน้ำอุ่นให้ข้า ให้คนเตรียมอ่างน้ำสำหรับอาบและชุดใหม่ให้นางเปลี่ยนด้วย”“เพคะองค์ชาย”เสียงขององค์ชาย เดินไปสั่งการสาวใช้ที่หน้าห้อง ทำให้ซานถิงที่นอนหลับอยู่บนเตียง ที่เริ่มตื่นขึ้นมาได้ยิน แต่นางไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัวได้เลย “คนบ้าอะไร… ดุอย่างกับม้าศึก นี่เขาไปอดอยากมาจากไหน ถึงได้เอาอารมณ์นั่นมาลงกับข้าเช่นนี้ โอย…”นางรู้สึกระบมไปทั้งตัว ร่างกายของฟู่ซานถิง เดิมทีก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว แม้ว่าจะมีหมิงเล่อที่มีวรยุทธ์สูงมาสวมร่าง แต่ก็ยังมิได้แข็งแรงเท่ากับชาติ

ตอนที่ 179 มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า“เจ้าเงียบหน่อย ให้ข้าตรวจละเอียด ๆ หากเจ้าอยากหาย ตอนนี้ต้องฟังข้า เข้าใจหรือไม่”“เจ้า… จะช่วยข้าจริงหรือ แต่ตอนนี้ ข้าอยากตายไปเสีย จะได้….”“ตอนนี้ท่านพ่อยังติดอยู่ในคุกหลวง ท่านย่ากับท่านแม่ของเจ้า กำลังพยายามเต็มที่ เพื่อจะช่วยเหลือเขาออกมา หากเจ้ายังคิดอยากจะตายอีก ก็อกตัญญูเต็มทีแล้ว”“ฮึก! แต่ข้า… เป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องเลย ข้าช่วยอะไรไม่ได้เลยสักเรื่อง ตอนนี้ยังถูกเจ้าสารเลวนั่นทิ้งอีก ข้า….”“เรื่องนั้นมันไม่ใช่ความผิดของเจ้า การที่ท่านพ่อถูกฝ่าบาทลงโทษ ยังไม่มีใครรู้ว่าด้วยเรื่องอันใด ส่วนเรื่องระหว่างเจ้ากับเจ้าคนชั่วนั่น เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเจ้า และข้าจะไม่ถาม ตอนนี้ที่ข้าต้องทำก็คือ รักษาอาการป่วยของเจ้าให้หายก่อน”ฟู่หนิงเยว่ไม่คิดเลยว่า คนที่ไม่กลัวและกล้าที่จะเข้ามาหานาง จะเป็นพี่สาวต่างมารดา ที่นางอยากให้ตายมาโดยตลอดอย่างซานถิง ตอนนี้นางไม่เพียงไม่รังเกียจ แต่กลับยินดีที่จะช่วยเหลือนางเต็มที่“เจ้า…ไม่กลัวข้างั้นหรือ โรคน่ารังเกียจนี่มัน…”“เจ้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะติดมามิใช่หรือ สิ่งเดียวที่ข้ารู้สึกผิดหวังก็คือ เจ้าเป็นคนที่มักจะโวย