All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 1 - Chapter 10

ลมหายใจที่รวยริน ดวงตาที่ไร้แสงมานานกว่าครึ่งปี จดจำได้เพียงแค่น้ำเสียงที่สั่นเครือ เหมือนจะคล้ายกับความรู้สึกผิด แต่ทว่าคำพูดที่เขาเอ่ยออกมาหลังจากนั้น กลับทำให้หัวใจของนาง แตกสลายลงไปในชั่วพริบตา“หมิงเล่อ ถือว่าครั้งนี้เจ้าช่วยข้าเป็นครั้งสุดท้ายเถิดนะ อย่างไรข้าก็ปล่อยให้มารหัวขนในท้องของเจ้า คลอดออกมาไมได้”“ท่านรู้ว่าข้าท้อง...เฮือกก!!!”ฉึก!เฮือก!!!…..“หละ...หลี่ อวี้...หลาน ท่าน มัน ไม่ใช่ คน!”มีดที่แทงเข้ามาที่หน้าท้องของนางจนมิดด้าม ช่างโหดเหี้ยมและไร้ความรู้สึกผิด เมื่อเขาดึงมีดนั้นออก และแทงลงมากลางหน้าอกของนางอีกครั้ง ลากยาวลงมาจนถึงลิ้นปี่ หมิงเล่อก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง สิ้นหวังทุกสิ่งทุกอย่าง สิ่งที่เจ็บปวดกกว่าแผลที่ถูกเขาแทง ก็คือหัวใจที่ถูกเขาเหยียบย่ำ จนไม่เหลือชิ้นดี“ทะ ท่าน! ฮึก!! อ๊ากกก....” เสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาสุดท้าย ดังออกมาจากห้องเล็กในเรือนหลังที่ห่างไกลเรือนหลักของจวนแม่ทัพ คิดไม่ถึงเลยว่าชายเดียวที่นางมอบทั้งชีวิตและหัวใจ เขากลับตอบแทนนางด้วยความตายก่อนหน้านี้ว่าที่คู่หมั้นของเขา ทั้งกลั่นแกล้งนางสารพัด บอกว่าการที่มีคนตาบอดอยู่ในจวนเป็นสิ่งอัปมง

รอยยิ้มร้าย สายตาดุดันที่มองฟู่หนิงเยว่ ทำให้นางเริ่มกลัว และรีบเดินไปหลบอยู่ด้านหลังสาวใช้ของตัวเอง ฟู่ซานถิงมองใบหน้าของผู้ถาม เมื่อมองพินิจดูแล้ว สตรีตรงหน้าตอนนี้ น่าจะมีอายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดปี“เจ้าก็คือฟู่หนิงเยว่ น้องสาวต่างมารดาของข้าสินะ”“ก็ใช่น่ะสิ!”จากความทรงจำของร่างเดิม ตอนนี้นางจะอายุย่างเข้าสิบเก้าในปีนี้ นั่นก็หมายความว่า หมิงเล่อเข้ามาสวมร่างของสตรีที่มีอายุน้อยกว่านางเกือบสี่ปี เมื่อหันไปมองฟู่หนิงเยว่ที่เดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ ก็ยิ้มให้พวกนางเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ทำให้สตรีผู้มาเยือนตกใจและเริ่มกลัว“ก็ไม่ทำไม ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องสาว”“ในเมื่อฟื้นแล้ว เหตุใดจึงเอาแต่นอน นี่มันเวลาใดกันแล้ว”“นั่นสิ ข้าเองก็อยากทราบว่า นี่มันเวลาใดกันแล้ว และข้า… ต้องทำสิ่งใดก่อน”"นางเอาแต่นอนมาตั้งหลายวัน คงจะเกียจคร้านเสียจนเคยตัว พวกบ้านนอกก็แบบนี้แหละเจ้าค่ะคุณหนู ช่างไม่รู้กฎเกณฑ์อะไรเอาเสียเลย ไม่เหมือนท่านที่โตมาเพียบพร้อม ทั้งความรู้และกิริยามารยาทตามหลักคนชั้นสูง"“อาสี่เจ้านี่นะ ปากหวานเกินไปแล้ว”“บ่าวพูดความจริงเจ้าค่ะ ท่านเหมาะสมที่จะได้เป็นพระชายาอ

“คุณหนูท่านยอดเยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าท่านจะยอมใจอ่อน เพียงแค่เห็นว่านายท่านและฮูหยินผู้เฒ่า รับท่านมาเลี้ยงดู ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็เบาใจได้แล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินคงดีใจที่ท่านลุกขึ้นมาปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง”นางยิ้มให้กับสาวใช้ แม้ว่าจะเป็นเพียงคนเดียวที่พอจะคุยได้ แต่ก็ยังไม่อยากเผยพิรุธไปมากกว่านี้ ตอนนี้ฉีฝูดูจะยังไม่สงสัยนางเท่าใดนัก“ข้าอยากแต่งตัวสักหน่อย เจ้า… มาช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่”“ได้แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปเตรียมชุดกับเครื่องประดับให้ท่านนะเจ้าคะ”เมื่อซานถิงเดินไปนั่งที่โต๊ะเพื่อส่องคันฉ่อง สิ่งที่สะท้อนกลับมา ทำเอาหัวใจของนางเต้นแรงยิ่งนัก ใบหน้าของดรุณีในวัยสิบเก้าปี และยังมีผิวพรรณที่ผุดผ่อง ดวงตากลมโต สายตาเฉลียวฉลาด ริมฝีปากรูปกระจับรับกับใบหน้ารูปหัวใจ ใบหน้างดงามเช่นนี้ นางแทบไม่เคยเห็นมาก่อนในเมืองหลวง“นางเป็นสตรีที่งามล่มเมืองจริง ๆ มิน่าเล่าสกุลฟู่ถึงได้กลัวนักหนาว่า ฟู่ซานถิงจะไม่ยอมมอบสิทธิ์ของบุตรสายตรงให้กับฟู่หนิงเยว่ ถึงกับทำทุกวิถีทาง เพื่อเอาชีวิตฟู่ซานถิง ว่าแต่เรื่องแต่งงานแทนนี่มันอย่างไรกัน ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องหาทางกำจัดพิษบ้า ๆ นี่ออกไปเสี

แม้ว่าข้างกายนาง จะมีเพียงสาวใช้แค่คนเดียวที่ไว้ใจได้ แต่สำหรับนางแล้ว เหตุการณ์ในชาติก่อนสอนนางให้รู้ว่า ต่อให้เป็นคนที่ไว้ใจได้ ถึงขนาดยอมมอบชีวิตให้ ก็มิได้หมายความว่า ทุกคนจะซื่อสัตย์กับนาง“ฉีฝู”“เจ้าค่ะคุณหนู”“หากว่าข้าอยากจะออกไปข้างนอก จะต้องแจ้งใครหรือไม่”“ตอนที่มาถึงจวน นายท่านได้ให้ป้ายของสกุลฟู่เอาไว้แล้วนี่เจ้าคะ นายท่านยังบอกอีกว่า หากคุณหนูอยากจะไปข้างนอก หรือว่าจะไปซื้อของก็สามารถออกไปได้เลย เรื่องนี้นายท่านรับปากเอาไว้ ก่อนที่ท่านจะยอมตกลงเดินทางมาเมืองหลวงเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย แล้วป้ายนั่นอยู่ที่ใด”“อยู่นี่เจ้าค่ะ”เมื่อซานถิงเห็นป้ายก็ยิ้มออกมาทันที“เช่นนั้นก็ดีเลย เราออกไปกันเถอะ”“แต่ว่าท่านหายดีแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือว่า…”“ข้าแข็งแรงดีมาก รีบไปกันเถอะ”“เช่นนั้นข้าจะรีบไปสั่งให้คนเตรียมรถม้าให้นะเจ้าคะ”“เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ต้องหรอก พวกเราไปกันเองเถอะ”“ไม่ใช้รถม้าหรือเจ้าคะ”“ไม่ต้อง ข้าอาจจะต้องแวะไปหลายที่สักหน่อย ยังไม่อยากให้เป็นที่สังเกตมาก”“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไปเตรียมผ้าคลุมให้ท่าน”นับว่าสาวใช้ของนางฉลาดและรู้ความมากกว่าที่คิด เพี

ซานถิงแค่ยกมือเพื่อโบกลาเถ้าแก่เติ้ง เขายืนมองจนนางเดินออกจากร้านไป ก่อนจะรีบเก็บหีบไม้สีเข้มนั้นเข้าไปเก็บที่เดิม ซานถิงเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม และรีบเดินกลับไปหาฉีฝูที่ร้านขายชุดสตรี“คุณหนูเจ้าคะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี เถ้าแก่บอกว่าจะให้คนส่งไปที่จวนสกุลฟู่เจ้าค่ะ พอทราบว่าท่านเป็นใคร เถ้าแกก็เลยมอบเครื่องประดับให้ท่านเป็นของแถมด้วยเจ้าค่ะ”“ยอดไปเลย แต่ว่าเจ้าบอกพวกเขาหรือไม่ว่า ให้ส่งที่...”“ข้าบอกไปแล้วเจ้าค่ะว่า ให้พวกเขาส่งไปที่ประตูจวนฝั่งทิศใต้ จะได้ไม่ต้องมีใครเห็นเจ้าค่ะ”“เจ้าฉลาดมากฉีฝู ไปเถอะข้าเริ่มหิวแล้ว ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกัน”หอหรูเซิน“คุณหนูนั่นมันหอหรูเซิน เหลาที่แพงที่สุดในเมืองหลวงเลยนะเจ้าคะ พวกเรา…จะสิ้นเปลืองเกินไปหน่อยหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้องห่วง มื้อนี้ข้าจะให้เจ้ากินให้อิ่มเด็กน้อย ตามมาเถอะ”“แต่ว่า คุณหนู! รอข้าด้วยเจ้าค่ะ”ทั้งสองคนเดินเข้าไปในหอหรูเซิน ซึ่งเป็นร้านอาหารสุดหรูในเมืองหลวง ฉีฝูตื่นตาตื่นใจเพราะนางไม่เคยเห็น เพียงแค่เคยได้ยินพวกสาวใช้พูดต่อ ๆ กันว่า ที่นี่ทั้งหรูหรา อาหารราคาแพง แม้แต่คนในจวนเสนาบดี ยังเคยมากินเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น“คุ