All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 151 - Chapter 160

ตอนที่ 151 รักษาพิษงั้นหรือ“ทำการใหญ่งั้นหรือ”“เจ้าค่ะ เห็นบอกว่าอีกไม่นานนี้ ท่านแม่ทัพหลี่ผู้นั้น วางแผนจะทำการใหญ่ แต่คุณหนูไม่ได้บอกว่าเมื่อใด คิดว่าแม้แต่คุณหนูเอง ก็คงจะไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ”“คนอย่างหลี่อวี้หลาน ไม่มีทางพูดเรื่องสำคัญแบบนั้นกับสตรีในเรือนอย่างจินหย่าหลีได้หรอก”“ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับท่านเพคะ”องค์ชายเก้าเอ่ยออกมาเบา ๆ ซึ่งซานถิงเอง ก็คิดเช่นเดียวกันกับเขา“เช่นนั้นก็แปลว่า หลังจากที่คุณหนูของเจ้ารักษาหายแล้ว ก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กับฟางฉินเหนียง ในฐานะสหายอีกเลยสินะ”“ไม่เลยเจ้าค่ะใต้เท้า หลังจากที่คุณหนูฟางรู้ว่า ยารักษาได้เพียงใบหน้าของคุณหนูของข้า นางก็ไม่คิดจะติดต่อพูดคุยกับคุณหนูข้าอีกเลย จริงสิเจ้าคะ พวกนางเคยมีปากเสียงกันอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่นางไปหาคุณหนูฟางที่จวน คุณหนูฟางโกรธมาก และถึงกับพูดจาดูหมิ่นคุณหนูของข้า ครั้งนั้นพวกนางทะเลาะกันรุนแรง หลังจากนั้นคุณหนูจึงไม่ไปมาหาสู่กับคุณหนูฟางอีก แล้วยังถูกนายท่านยุยง ก็เลย…”“แล้วเหตุใดวันที่เกิดเหตุ เจ้าถึงไม่ได้ไปกับจินหย่าหลีที่จวนแม่ทัพ ข้ารู้มาว่าบ่าวที่ติดตามไปในวันนั้น แม้แต่คนที่บังคับรถม้า ก็ล้วนถูก

ตอนที่ 153 ไม่มีพิษใดข้ารักษาไม่หาย“เจ้าว่าอย่างไรนะซานถิง ไข่ของแมลงงั้นหรือ”องค์ชายเก้าแทบจะไม่เชื่อเลยว่า มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในวังหลวงแห่งนี้ด้วย"ไข่ของแมลงพิษนี้ทนได้ทุกสภาพอากาศ ทั้งร้อนจัดและหนาวจัด ดังนั้นแค่หาไข่ของมันได้ และนำมาใส่ลงไปในอาหารของท่าน คนตรวจพิษก็ไม่มีทางตรวจเจอ และในเมื่อพิษมิได้กำเริบในทันที เพราะต้องใช้เวลาในการฟักออกจากไข่ พิษถึงเริ่มออกอาการ ก็ยิ่งหาสาเหตุที่ร่างกายของท่านอ่อนแอลงไม่ได้”“ให้ตายเถอะองค์ชายเก้า ท่านได้พระชายาที่ยอดเยี่ยมมากเลย นี่เป็นการวิเคราะห์ที่ข้าแทบจะหาช่องโหว่ไม่ได้เลย ซานถิงเจ้าเก่งมากจริง ๆ ข้ายอมรับเจ้าเป็นอาจารย์ได้เลย”“อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะพี่เต๋อชวน ตัวข้ารู้จักแต่การใช้พิษ ไม่ชำนาญเรื่องยารักษาเหมือนท่าน แค่สงสัยมานานแล้วว่า อาการป่วยของซือหยางดูแปลก ๆ และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่พิษ ก็เลยอยากถามท่านดู วันนี้ข้าจึงมั่นใจว่า สิ่งที่อยู่ในร่างกายของเขา ก็คือพิษแมลงซินฮวน”“ยอดไปเลย ว่าแต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเขาถูกพิษชนิดใด เช่นนี้แล้วมีทางรักษาหรือไม่”เต่อชวนหันมาถามซานถิง“ในเมื่อรู้แล้วว่าถูกพิษชนิดใด ข้าย่อมมีทางรักษาให้

ตอนที่ 155 เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เต๋อชวนเริ่มเกิดอาการกลัวนางขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าจู่ ๆ ซานถิงก็จะหักคองูพิษด้วยมือเปล่า และยังใช้มีดของเขา ค่อย ๆ กรีดกลางศีรษะของงู ตรงช่องระหว่างดวงตา เพื่อรีดเอาต่อมพิษของงูออกมา และเทใส่ถ้วยที่มีเลือดขององค์ชายอยู่“นั่นมัน…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้”“เลือดในถ้วย เปลี่ยนเป็นสีดำงั้นหรือ”ทุกคนตกใจเมื่อเห็นซานถิงใช้พิษของงูหยดลงไปที่เลือดขององค์ชาย และมันกลายเป็นสีดำ“ข้าคิดถูกแล้วจริง ๆ พิษที่อยู่ในตัวของซือหยางตอนนี้ ก็คือแมลงพิษซินฮวนของม่อเป่ยแน่นอน ไม่ผิดแน่”องค์ชายเก้ายิ้มออกมาด้วยความดีใจ ที่เขาได้รู้เสียทีว่า ในร่างกายของเขา มีพิษอะไรอยู่กันแน่ ครั้งนี้หากไม่ใช่ซานถิง เขาคงอยู่กับพิษที่ไม่รู้จักนี้อีกนาน“นี่เจ้าทำเพื่อจะทดสอบใช่หรือไม่ว่า สิ่งที่เจ้าคิดถูกต้อง”“ใช่เจ้าค่ะ หากว่าข้าไม่มั่นใจ หากลงมือรักษาไปแล้ว อาจจะเกิดโทษมากกว่าผลดี เย่กง”“ขอรับ”“เจ้าไปผ่าเอาดีงูออกมา ตอนนี้เลย”“ดีงูหรือขอรับ อ่อ ได้เลยขอรับ”“องค์ชายเก้านี่นาง… จะทำอะไรอีก”“ข้าเองก็ไม่รู้”ไม่นานเย่กงก็เดินมาพร้อมกับดีงูที่ถูกผ่า ซานถิงมองดูผลงานด้วยความพอใจ และเดินถ

ตอนที่ 157 งานเลี้ยงในวัง“นั่นคือคุณหนูรองสกุลฟู่อย่างไรเล่า ว่าแต่ชุดของนางทำไมหรือฮูหยินซู"“เหตุใดชุดของนางถึงได้ดูคุ้นตาข้านักนะ เหมือนกับว่า… เคยเห็นที่ไหนมาก่อน”“ซูฮูหยินกล่าวเกินไปแล้วกระมังเจ้าคะ นางเป็นถึงบุตรีขุนนางใหญ่ จะใส่ชุดที่มิได้จัดเตรียมมาได้อย่างไรกัน อาจจะเหมือนกับชุดที่ขายอยู่ในร้านเสื้อผ้าก็ได้”“นั่นสิเจ้าคะ ข้าเห็นด้วยกับซูฮูหยิน ข้าเองก็รู้สึกว่า ชุดสีแดงเลือดนกนี้ ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ไม่สิ! ไม่ใช่แค่คุ้น ข้าต้องเคยเห็นมันมาก่อนอย่างแน่นอน”ฟู่หนิงเยว่เมื่อถูกมองจากคนทั้งงาน นางก็ยิ่งลำพองใจทันที เพราะคิดว่าผู้อื่นต่างก็รู้สึกชื่นชมนาง ทำให้ฟ่านหลี่ซื่อพลอยยิ้มไปด้วย“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านเห็นหรือไม่ว่า วันนี้ข้าโดดเด่นจนเป็นที่สนใจของคนทั้งงาน”“ลูกแม่ทั้งงดงามและโดดเด่นมากจริง ๆ สมแล้วที่เป็นคู่หมั้นขององค์ชายหก ไม่เหมือนกับ… คนบางคน ที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ท่านพ่อของเจ้าเดินเข้ามาถึงในงานเลี้ยงแล้ว ยังไม่เดินมาต้อนรับอีก ช่างไร้มารยาทเสียจริง”“อย่าพูดมาก! รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด เก็บปากของเจ้าเอาไว้ดื่มชาเถิดฟ่านหลี่ซื่อ หาไม่แล้วข้าจะสั่งให้เจ้าออกไปเฝ้าท

ตอนที่ 159 เจ้ามันนางปีศาจฟู่หนิงเยว่เถียงไม่ออก เมื่อซานถิงพูดจบ พร้อมกับซับน้ำตาเบา ๆ โดยมีองค์ชายเก้าเดินเข้ามาพยุง“เจ้าไม่เป็นไรนะ”“ไม่เป็นไรเพคะองค์ชาย หม่อมฉันอยากพูดให้จบ ท่านพ่อเจ้าคะ ต่อให้ก่อนหน้านั้น อนุฟ่านจะไม่รู้ความ และส่งชุดเก่าของน้องรองมาให้ข้าสวม แต่ลูกก็มิได้ปริปากบ่น เพราะเห็นแก่หน้าท่านย่าและท่านพ่อ เรื่องเล็กเช่นนั้น ข้ามิได้เอาเก็บมาคิดด้วยซ้ำไป ตอนที่ข้าเอาชุดไปให้น้องรองเลือก อนุฟ่านก็อยู่ด้วย และยังมีฉีฝูและสาวใช้ของน้องรองอยู่ด้วย พวกนางสามารถเป็นพยานให้ข้าได้ อีกทั้งชุดทั้งหมดที่ข้าซื้อมาให้นาง ก็มิได้นำกลับมาเลยแม้แต่ชุดเดียว หากท่านพ่อไม่เชื่อ เมื่อกลับไปที่จวน ก็เชิญไปตรวจสอบได้ว่า สิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่”“เจ้า…. ฟู่ซานถิง เจ้ามันนางปีศาจ เจ้ามัน…”“หุบปาก! นี่เจ้ายังทำขายหน้าสกุลฟู่ไม่พออีกงั้นหรือ ” เสนาบดีฟู่ เรื่องขู่บุตรสาวออกมา เมื่อเห็นความจริงใจของซานถิง แม้ว่าครั้งก่อน นางจะเคยถูกกระทำแย่ ๆ มาก่อน แต่กลับไม่ใส่ใจ เรื่องนี้ทำให้คนทั้งห้องโถง เห็นใจซานถิงขึ้นมาทันที และหันมาใช้สายตาตำหนิสองแม่ลูกอย่างเปิดเผย ส่วนทั้งสามคนที่ยืนมอง