นางร้ายหวนคืนแค้น

ลมหายใจที่รวยริน ดวงตาที่ไร้แสงมานานกว่าครึ่งปี จดจำได้เพียงแค่น้ำเสียงที่สั่นเครือ เหมือนจะคล้ายกับความรู้สึกผิด แต่ทว่าคำพูดที่เขาเอ่ยออกมาหลังจากนั้น กลับทำให้หัวใจของนาง แตกสลายลงไปในชั่วพริบตา

“หมิงเล่อ ถือว่าครั้งนี้เจ้าช่วยข้าเป็นครั้งสุดท้ายเถิดนะ อย่างไรข้าก็ปล่อยให้มารหัวขนในท้องของเจ้า คลอดออกมาไมได้”

“ท่านรู้ว่าข้าท้อง...เฮือกก!!!”

ฉึก!

เฮือก!!!…..

“หละ...หลี่ อวี้...หลาน ท่าน มัน ไม่ใช่ คน!”

มีดที่แทงเข้ามาที่หน้าท้องของนางจนมิดด้าม ช่างโหดเหี้ยมและไร้ความรู้สึกผิด เมื่อเขาดึงมีดนั้นออก และแทงลงมากลางหน้าอกของนางอีกครั้ง ลากยาวลงมาจนถึงลิ้นปี่ หมิงเล่อก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง สิ้นหวังทุกสิ่งทุกอย่าง สิ่งที่เจ็บปวดกกว่าแผลที่ถูกเขาแทง ก็คือหัวใจที่ถูกเขาเหยียบย่ำ จนไม่เหลือชิ้นดี

“ทะ ท่าน! ฮึก!! อ๊ากกก....”

 เสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาสุดท้าย ดังออกมาจากห้องเล็กในเรือนหลังที่ห่างไกลเรือนหลักของจวนแม่ทัพ คิดไม่ถึงเลยว่าชายเดียวที่นางมอบทั้งชีวิตและหัวใจ เขากลับตอบแทนนางด้วยความตาย

ก่อนหน้านี้ว่าที่คู่หมั้นของเขา ทั้งกลั่นแกล้งนางสารพัด บอกว่าการที่มีคนตาบอดอยู่ในจวนเป็นสิ่งอัปมงคล จึงมาขับไล่นาง หมิงเล่อที่มองไม่เห็น เมื่อถูกคนทำร้าย ด้วยสัญชาตญาณจึงปกป้องตัวเอง จนทำให้คู่หมั้นเขาบาดเจ็บ

ครั้งนั้นนางถูกลงโทษโบยหลังจนบาดเจ็บ เพียงเพราะหมิงเล่อ ไม่ยอมขอโทษว่าที่คู่หมั้นของเขา ซึ่งเป็นบุตรีของท่านราชครู มาวันนี้ว่าที่คู่หมั้นของเขา รู้ข่าวว่านางตั้งครรภ์ จากสาวใช้ที่ลอบส่งข่าวไปที่จวนสกุลฟาง จึงคิดที่จะทำให้นางแท้งลูก แต่สุดท้ายผู้ที่ลงมือฆ่านางกับมือ กลับเป็นเขา....

“ขอโทษนะหมิงเล่อ แต่เลือดของเจ้าและหัวใจของเจ้ามีพิษหลายชนิด ที่สามารถรักษาบาดแผลบนใบหน้าของฉินเหนียงได้ บุญคุณของเจ้าในครั้งนี้ ข้าจะจดจำเอาไว้ชั่วชีวิต ไปดีเถิดนะหมิงเล่อ ข้าจะจัดทำศพของเจ้าให้สมเกียรติ เพื่อเป็นการตอบแทนเจ้าก็แล้วกันนะ”

“ไอ้.... คน สารเลว!”

ตึง!

หมิงเล่อทอดกายลงสู่พื้นช้า ๆ ผ้าปิดตาที่ไร้ดวงตาทั้งสอง มีเลือดไหลออกมาไม่ขาดสาย ความแค้นยังคงฝังแน่นอยู่ห้วงความคิดสุดท้ายก่อนหมดลมหายใจ ไปพร้อมกับแรงฉุดหัวใจจากแม่ทัพหนุ่ม ที่กรีดและดึงออกไปจากอกนางเองกับมือ ความมืดมิดเข้าปกคลุม พร้อมกับความแค้นที่หลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

‘แค้นนี้ช่างหนักหนานัก ข้ามิอาจยกโทษให้พวกเจ้าได้ หากแม้นมีโอกาสอีกครั้ง เพียงแค่ครั้งเดียว... ข้าจะไม่มีวันยกเว้นชีวิตพวกเจ้าเลยแม้แต่คนเดียว!’

ดวงตาที่มืดสนิท กำลังจมดิ่งลงไปสู่ห้วงมืดมิดที่ไร้จุดหมาย บัดนี้นางไม่รู้สึกเจ็บปวด และไม่รับรู้ถึงความทุกข์ ความกังวล และความทรมานจากการเจ็บปวดทั้งมวล ร่างกายที่เริ่มเบาบางดุจขนนก ล่องลอยไร้จุดหมาย เย็นสบายและไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป…..

 หากแม้นสวรรค์ได้ยินคำวิงวอนนี้ และให้โอกาสข้าอีกสักครั้ง พวกเจ้าทุก ๆ คน ที่เคยทำร้ายข้ากับลูกในท้อง จะไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแม้แต่คนเดียว!

เฮือก! แฮก แฮก…..

ราวกับจมอยู่ในน้ำไปนานแสนนาน จู่ ๆ ความอบอุ่นก็เริ่มแผ่ซ่านเข้ามายังร่างกายอีกครั้ง เลือดลมที่สูบฉีด กระตุ้นให้ร่างกายเริ่มมีความรู้สึก ทำให้ผู้ที่นอนอยู่ รู้สึกราวกับได้นอนผิงไฟอุ่นบนเตียงนุ่ม ๆ กลิ่นหอมดอกหมื่นลี้ลอยมาจากที่ใดกัน ไหนจะเสียงกังสดาลที่ไพเราะจากที่ไกล ๆ นั่นอีก นี่ข้า… อยู่ที่ใดกันแน่

“เฮือก!!”

“คุณหนูใหญ่ฟื้นแล้ว รีบส่งคนไปแจ้งฮูหยินผู้เฒ่า กับฮูหยินให้ทราบเร็วเข้า!”

เสียงฝีเท้าของคนมากกว่าสาม วิ่งเข้า ๆ ออก ๆ ในห้องที่มีอากาศอบอุ่นกว่าห้องเดิมที่นางได้จากมา แสงที่ลอดผ่านม่านสีอ่อนบางเบา ไม่สิ! นางคงบ้าไปแล้วเป็นแน่ เหตุไฉนจู่ ๆ นางจึงได้เห็นแสงเล่า ทั้ง ๆ ที่ก่อหน้านี้ นางใช้ชีวิตอยู่ในความมืดมานานเกือบครึ่งปี

“แคก แคก นะ น้ำ”

นางไม่มั่นใจว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเรื่องจริง เหตุใดจู่ ๆ ก็ฟื้นขึ้นมายังที่ที่ไม่เคยรู้จัก นี่มันที่ใดแล้วนางเป็นใครกันแน่ ราวกับทุกอย่างราวกับหมุนย้อนกลับ แต่พอนึกย้อนกลับไปได้ ก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่แบบนั้น คำถามมากมายเกิดขึ้นในใจ แต่ทันใดนั้นเอง ทุกอย่างก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา ราวกับสายน้ำทะลักออกมาจากเขื่อนที่แตกพัง อย่างไร้การควบคุม

‘นี่มันความทรงจำของผู้ใดกัน “ฟู่ซานถิง” ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่ยังเล็ก เป็นบุตรคนเดียวของภรรยาเอกเสนาบดี “ฟู่ซวนเฮ่อ” หลังจากมารดาสิ้นใจ ก็ถูกส่งไปเลี้ยงดูที่นอกเมือง ไม่ได้ติดต่อกับคนในตระกูลฟู่อีกเลย

หลังจากที่ทราบข่าวว่าแม่นมผู้ดูแลนางสิ้นใจแล้ว บิดาก็มีคำสั่งในนางกลับมาเมืองหลวง แต่โชคร้ายที่นางเป็นคนร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ระหว่างเดินทางกลับมาก็ป่วยเป็นไข้ป่า และตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่เรือนหลังแห่งนี้ ไร้คนเหลียวแล’

สิ่งที่หลั่งใหลเข้ามาในหัวของหมิงเล่อทั้งหมดในตอนนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำ ความน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเองของฟู่ซานถิงตั้งแต่รู้ความจนกระทั่งมาถึงเมืองหลวง แม้ว่าสตรีผู้นี้จะเกิดในตระกูลที่สูงส่ง แต่ชะตากรรมกลับรันทดหดหู่ ไม่ต่างอะไรกับหมิงเล่อในชาติก่อนเลย

'เรื่องราวของเจ้า ช่างรันทดไม่ต่างกับข้าเท่าไหร่ ชะตากรรมของเราไม่ต่างกันมากนัก แม้ว่าจะเกิดคนละฐานันดรก็ตาม.... แต่ไม่ว่าอย่างไร จากนี้ไปข้าจะไม่มีวันยอมให้ผู้ใด มาทำร้ายทั้งเจ้าและข้าได้อีกต่อไปแล้ว'