All Chapters of พัวพันรักนายฮอตเนิร์ด: Chapter 11 - Chapter 20

78 Chapters

บทที่ 5 ติดอกติดใจ 1/2

ออสตินทนไม่ไหวอีกต่อไป จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำรักให้พวยพุ่งในปากของข้าวหอมทุกหยาดหยด จนกระเซ็นรดใบหน้าของหญิงสาวจนเลอะไปทั้งใบหน้าและลำคอระหง “อ่าห์~” เสียงครางอย่างพึงพอใจเปล่งออกมาพร้อมกับมองดูผลงานของตัวเอง ไม่คิดว่าแค่ช่วงเวลาสามวันที่ไม่ได้ปลดปล่อยอย่างเต็มที่น้ำรักของเขาจะมากขนาดนี้ ข้าวหอมปาดน้ำรักของเขาแล้วเอานิ้วเข้าไปดูดท่าทางแสนยั่วนั้นทำให้ออสตินกำลังจะขึ้นอีกรอบ แต่ทว่า... Rrrrrrrr…. เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะเขาเสียก่อน จะไม่รับก็ไม่ได้เพราะเสียงที่ตั้งไว้คือแม่ผู้ให้กำเนิด และเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้เขาทุกเดือน “ครับคุณมาลิณี” เสียงนุ่มที่พยายามดัดให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้ปลายสายรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ทว่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังคลานลงจากเตียง มือหนาก็รีบคว้าเอาไว้ ‘จะไปไหน’ เขาทำปากถามอีกฝ่าย แต่ก็ได้รับนิ้วชี้ไปทางห้องน้ำเขาจึงโล่งใจ จากนั้นก็ปล่อยให้เธอเข้าห้องน้ำแต่สายตาก็ยังไม่ละจากร่างบอบบางของอีกฝ่าย ยิ่งสองเนินโนมกระเพื่อมตามแรงย้ำเท้ายิ่งทำให้เขาแข็งขืนจนแทบไม่มีสมาธิ แต่ว่าคุณแม่ของเขาก็ยังคุยธุระไม่เสร็จ
last updateLast Updated : 2026-02-23
Read more

บทที่ 5 ติดอกติดใจ 2/2

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! “โธ่เว้ย...จะนอน” เสียงโวยวายจากในห้องไม่ทำให้คนด้านนอกได้ยิน เพราะห้องเก็บเสียงแล้วนั่นก็เป็นที่มาของการเคาะอีกครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก! สุดท้ายข้าวหอมก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความหิวของเขา ไม่รู้หิวข้าวหรือหิวคน ที่ลงทุนมาเคาะหน้าห้องของเธอ จนเธอยีหัวให้ยุ่งแล้วก็ไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด “ก็บอกว่าจะนอน” เปิดประตูแล้วแต่ทว่าคนที่อยู่หน้าห้องแทรกเข้ามาโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต “เดี๋ยว...เข้ามาในห้องได้ไงออกไปนะ” หากปล่อยให้ผู้ชายอื่นเข้ามาในห้องง่าย ๆ เท่ากับเธอง่ายเกินไปน่ะสิ แต่ทว่าอีกคนก็หน้าหนาเกินไปแล้วนะ ไหนมีแต่คนบอกว่าเขามันขี้เบื่อไงล่ะ กินสาวแต่ละคนไม่เกินหนึ่งครั้งแต่สำหรับเธอนี่เรียกสองครั้งได้แล้วนะ “จะกินมาม่าด้วยทำให้หน่อย เอาใส่ไข่สองฟองด้วยนะใช้แรงไปเยอะ” คนหน้ามึนเข้ามาถึงก็สั่ง ๆ โดยไม่ได้ถามความสมัครใจของเจ้าของห้องด้วยซ้ำ “นอนเฉย ๆ ใช้แรงที่ไหน” เสียงบ่นเบา ๆ แต่ดันเข้าหูคนเนิร์ด “คืนนี้สลับกัน” “ไม่!” ข้าวหอมรีบตอบทันควันก่อนจะพูดต่อ “นี่ห้องฉันไม่ใช่เซเว่นนะ
last updateLast Updated : 2026-02-23
Read more

บทที่ 6 แค่เหงาก็เอากันได้ 1/2

ข้าวหอมรู้สึกไม่ไว้ใจอีกคน แต่ความหอมของมาม่าตอนนี้ทำให้เธอเลือกจะกินมันให้หมดชาม อย่างน้อยหากท้องอิ่มสมองอาจจะแล่นก็เป็นได้ ออสตินไม่เคยกินมาม่าที่อร่อยขนาดนี้เลย ไม่รู้ด้วยเพราะหิวหรืออยากกินของหวานหลังอาหารคาวกันแน่จึงทำให้เขากินเกลี้ยงแทบเลียชาม ส่วนอีกคนก็กินเสร็จพร้อม ๆ กับเขาจากนั้นออสตินคนฮอตก็ถามคนตรงหน้าทันที “พร้อมพิสูจน์หรือยัง” เขาให้โอกาสเธอได้ย่อยสักเล็กน้อยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะกลายเป็นกระแทกปากล่างออกปากบนเสียเปล่า ๆ “พิสูจน์ยังไง ว่าใครติดใครอ่ะเหรอ” คนที่กินอิ่มมีแรงสู้ก็ปากดีทันที ทั้งยักคิ้วท้าทายอีกฝ่ายกลับไปด้วยเช่นกัน ‘วันนี้แค่อมก็แตกแตนไปแล้ว ใครกันแน่ที่ติด’ “ครับ...พี่ออสตินก็อยากรู้ว่าน้องข้าวหอมกล้าพอพิสูจน์หรือเปล่า” เสียงนุ่มทุ้มราวกับได้ยินเสียงดนตรีไพเราะกล่าวออกมา แต่อีกคนกลับกลืนน้ำลายลงคอเมื่ออีกฝ่ายรูดรั้งกางเกงขาสั้นของตัวเองทิ้งเผยให้เห็นท่อนกายลำใหญ่ที่ขาวอมชมพูน่ากิน...เอ้ยน่ากลัวอยู่ตรงหน้า หัวบานหยักผงกหัวหงึก ทำให้สายตาอีกฝ่ายจดจ้องมองไม่วางตา ปลายส่วนหัวฉ่ำวาวด้วยน้ำใสไปตามรอยแยกห
last updateLast Updated : 2026-02-23
Read more

บทที่ 6 แค่เหงาก็เอากันได้ 2/2

“นี่ไม่นับนะ...มันจุก แล้วทำไมไม่ใส่ถุงฮะ” เธอรีบพูดดักคอใครบางคนไว้ก่อน แล้วก็ถือโอกาสบ่นที่ไม่ยอมใส่ถุงด้วย “ปกติก็ใส่ แต่ว่าเธอสะอาด” “เกี่ยวอะไรไปใส่เดี๋ยวนี้เลย” ข้าวหอมไม่ยอมให้ความต้องการทางกายทำให้สติเลอะเลือน ต่อให้อยากสนุกแค่ไหนก็ต้องป้องกันตัวเองด้วย จิ๊! อีกคนจิ๊ปากกับคนเรื่องมาก ทั้งที่ผู้หญิงคนอื่นแค่เห็นหน้าก็อยากสดแตกในแต่ยายนี่ดันไม่อยากแบบนั้น ‘แปลกคน’ ต่อให้หงุดหงิดเขาก็ไม่ยอมให้จิตหงุดเงี้ยวทำล่มปากอ่าวเป็นแน่ เขาก้าวสองทีก็ถึงหัวเตียงคว้าถุงยางลวก ๆ มาสองห่อ ฉีกแล้วก็สวมอย่างรวดเร็วจากนั้นก็เดินเข้ามาหาคนที่กำลังจะลงจากเคาน์เตอร์ “จะหนีไปไหน หรือว่ายอมแพ้” ข้าวหอมไม่คิดว่าเขาจะไวปานนี้ แค่เสี้ยวนาทีก็สวมเครื่องป้องกันแล้วเหรอ คนที่จะถอยไปตั้งหลักก่อนถึงกับชะงัก ‘แม่งเอ้ย...ไม่น่าปากดีเลยเสียไหมล่ะ’ “ปะ...เปล่าเราแค่ลงมารอเฉย ๆ ก็ตัวเองช้าเอง” กัดฟันพูดคำโกหกออกไปแต่ท่าทางของเขาเหมือนจะรู้ทัน รีบใช้มือช้อนสะโพกของเธอขึ้นจากนั้นก็วางไว้ที่เดิมเพราะเขาแค่ยืนเอาไม่ต้องเมื่อยคุกเข
last updateLast Updated : 2026-02-23
Read more

บทที่ 7 เด็กลับ 1/2

ข้าวหอมมาเรียนสายในวันถัดมาสร้างความสงสัยให้กับลลินกับอบเชยเป็นอย่างยิ่ง ทั้งอาการอ่อนเพลียเหมือนคนไม่ได้นอนนั่นอีก “รับงานหรือไง หน้าเหมือนโดนมาทั้งคืน” ข้าวหอมจากที่อ่อนเพลียตาใกล้จะปิดทะลึ่งพรวดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าดิกปฏิเสธทันที “เปล๊า!!! รับงานอะไรไม่รู้เรื่อง” แต่ยิ่งปฏิเสธข้าวหอมก็เหมือนคนส่อพิรุธออกมาให้เพื่อนจับผิด ทั้งสีหน้าท่าทางแล้วก็การกระทำ ไม่เหมือนข้าวหอมสายมั่น “แปลก ๆ ถ้าฉันแซวแกแบบนี้ ปกติแกต้องตอบว่าลูกค้าขอเบิ้ล...คราวนี้มาปฏิเสธเหมือนไม่ใช่ข้าวหอมคนมั่นหน้าคนเดิม” อบเชยหรี่ตาจับผิดเพื่อน เพราะเมื่อคืนก็ไม่มาทัก ทั้งไม่ชวนเที่ยวไม่ชวนดื่ม จากปกติถ้าเหงาก็จะเมาท์ กันค่อนคืน แต่นี่เงียบหายเหมือนตายจาก “ไร้สาระ ฉันก็มีวันไม่ตลกบ้างป่ะวะ ใครจะตลกทุกวัน” ข้าวหอมแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ความปากดีของตัวเองทำพิษแล้วไหมล่ะ ไม่น่าเลย “เออ...อย่าให้รู้ละกันว่าปกปิดอะไรไว้ แล้วบาร์พี่ออสตินแกไม่ไปอีกหรือไง ไม่เห็นนัดเลย หรือว่าได้เจ้าของแล้วก็จบดีล กะจะคุยยันลูกบวชว่างั้น ว่าได้กินหนุ่มฮอตเนิร์ด” ลลิน ถามเพราะว่าวันนี้วันศุกร์ เพื่อ
last updateLast Updated : 2026-02-23
Read more

บทที่ 7 เด็กลับ 2/2

“กูว่าไม่มั้ง นั่นน้องข้าวหอมวิทยาไม่ใช่เหรอ ใช่คนที่ออสตินหิ้วไปกินคราวก่อนหรือเปล่าวะ” แพกซ์ที่ซูมรูปดูก็รู้ว่าเพื่อนเหมือนจะมีซัมติงบางอย่าง แต่ไม่บอกให้พวกเขารู้ ทั้งห้ามเขาไปหาที่ห้อง บอกว่ากลัวคนรู้ว่าย้ายไปอยู่คอนโดนี้ กลัวสาว ๆ ตามเจอ “มันเคยกินซ้ำที่ไหน” วอร์โต้เพื่อนอย่างแพกซ์ คนอย่างไอ้ออสตินอ่ะนะจะเสียดายเหยื่อ “มันเสียหน้าป่ะวะ ที่น้องให้ค่าตัวสามพัน” แพกซ์ตั้งข้อสังเกต ตั้งแต่ที่มันหัวเสียคราวนั้นก็ยังไม่เห็นเล่าว่าได้ตามไปเช็กบิลอีกหรือเปล่า “จะไปยากอะไร ก็ลงไปชนแก้วกับน้องเขาเสียก็สิ้นเรื่องแล้วถ่ายรูปส่งไป” นอร์ทเสนออยากจับโป๊ะเพื่อนไม่ยากหรอก ไอ้นี่ถ้ามันชอบหรือติดใจหวงยิ่งกว่าหมาหวงก้างอีก เพราะอยู่ด้วยกันมานานจนรู้นิสัย รถสปอร์ตคันหรูเล่นด้วยความเร็วในท้องถนนยามราตรี จากวันนี้ที่คิดจะไปดินเนอร์ด้วยกันที่รูฟท็อป กลับกลายเป็นว่าเขาต้องไปตามยายตัวแสบมาที่บาร์ของตัวเอง ทั้งที่ควรจะเป็นวันศุกร์ที่โคตรแสนสุขแท้ ๆ แผนกลับพังไม่เป็นท่า ใช้เวลาสิบห้านาทีรถก็ฝ่าการจราจรมาถึงบาร์ของเขาแล้วก็ส่งกุญแจรถให้กับพนักงานเอาไปจอดด้านหลัง ส
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more

บทที่ 8 ถ้าเริ่มหวงคือเริ่มฉิบหายแล้ว 1/2

เสียงรูดซิปลงทำให้ข้าวหอมตะลึงกับลำท่อนที่มันบวมเป่ง สายตาไหวระริกมองไปยังหน้าประตูอย่างหวาดระแวง กลัวว่าหากใครสักคนเปิดเข้ามาแล้วเจอว่าเธอกับเขากำลัง~‘ใส่’~ กันอยู่เธอไม่ต้องเอาปี๊บคลุมหัวหรือไง แต่ทว่าลำท่อนอันใหญ่โตของเขามันพองจนข้าวหอมรู้สึกสั่นจนเสียวไปถึงท้องน้อย ชุดเดรสสั้นเว้าหลังถูกร่นขึ้นไปอยู่ที่เอวอย่างหมิ่นเหม่ สะโพกงอนงามสัมผัสกับหินอ่อนที่ปูบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าจนเย็นสะท้านไปถึงทรวงใน สองมือจับสองขาเรียวเล็กให้ชันขึ้นสองข้างเพื่อให้ส่วนของสองกลีบดอกไม้เชิดขึ้น “ดะ...เดี๋ยว...นี่ห้องน้ำนะ” ข้าวหอมเตือนเขาให้หยุด เพราะที่นี่ไม่เหมาะที่จะทำกิจกรรมเข้าจังหวะทั้งนั้น ทั้งยังเป็นที่ที่คนพลุกพล่าน มันค่อนข้างเสี่ยง “ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก” “แต่~อ๊าห์” ยังไม่ทันได้เอ่ยต่อคนหื่นกามไม่เลือกเวลาใช้นิ้วโป้งขยี้มาตรงส่วนติ่งที่ยื่นออกมาเล็กน้อยทำให้เอวคอดเล็กร่อนขึ้นตามแรงบดขยี้ พร้อมกับเสียงครางขณะที่สองแขนเกร็งขึ้นยันให้สะโพกยกขึ้นลงตามนิ้วของพี่ออสติน ทุกอณูร่างกายเต็มไปด้วยขนอ่อนที่ลุกชันเมื่อเขากำลังปลุกปั่นให้เธอฉ่ำเยิ้
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more

บทที่ 8 ถ้าเริ่มหวงคือเริ่มฉิบหายแล้ว 2/2

ริมฝีปากล่างถูกขบกัดจนบวมเจ่อ จนคนมองรู้สึกว่าเธอน่าเอามาก ๆ เวลาเธอทรมานมันดูเซ็กซี่เสียจนเขาอดใจไม่ไหวต้องขยับเข้าหาจวงแท่งให้ยับเสียจนแหลกคามือ ถึงจะพอใจ เสียงกระแทกนั้นดังสนั่นลั่นห้องน้ำจนไม่รู้ว่าดังไปข้างนอกหรือเปล่า แต่เขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว ขอแค่ตอนนี้ได้จัดการคนช่างยั่วให้สิ้นฤทธิ์เสียก่อน “พี่ออสตินเร่งอีกหน่อย เราเสียว” แทนที่เขาจะเร่งตามคำขอร้องกลับใช้นิ้วขยี้ติ่งเกสรดอกไม้ของเธอทำให้หน้าท้องของเธอหดและเกร็งราวกับเป็นลูกคลื่น ผมที่ชื้นด้วยเหงื่อเริ่มปรกมาที่ใบหน้าจนเธอต้องสะบัดไปด้านหลัง ก่อนจะเชิดดวงหน้าขึ้นสูดปาก “อ่าห์~” แรงตอดรัดของข้าวหอมทำให้ออสตินปวดหนึบ ยิ่งรัดเขายิ่งอยากส่งให้ลำท่อนแข็งขืนอยากปลดปล่อยมันออก จนความร้อนในกายของเขาใกล้ระเบิด ต้องพ่นลมร้อนออกมาอย่างหื่นกระหาย เสียงครางอีกฝ่ายทะยานพุ่งขึ้นจนแหลมแต่ฟังยังไงก็ไพเราะสำหรับออสตินอยู่ดี ยิ่งเธอครางดังเท่าไหนเขาก็ยิ่งมีอารมณ์เท่านั้น “อื้อ...ทรมาน” ความเสียวกระสันแล่นปราดไปทั่วร่างกาย เสียงพร่ำบ่นพร้อมกับเสียงครางอื้ออาของข้าวหอมทำให้ออสตินเริ่มเร่งความเ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more

บทที่ 9 กินข้าวเสร็จค่อยกินกัน 1/2

ข้าวหอมสะลึมสะลือขึ้นในวันเสาร์ พยายามควานหาใครอีกคนที่เป็นคนพาเธอกลับห้อง แต่ทว่ากลับคว้าได้แต่ความว่างเปล่า ความรู้สึกอ้างว้างกัดกินหัวใจคนมั่นอย่างข้าวหอมเอาเสียดื้อ ๆ ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันเพียงแค่คนที่บังเอิญไปซั่มแล้วติดใจจนผูกปิ่นโตกัน แต่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเขาข้าง ๆ ก็รู้สึกเหงาเฉย “แกเป็นอะไรข้าวหอม” ข้าวหอมยกมือขึ้นยี้หัวจนยุ่ง นึกถึงสภาพเมื่อคืนที่ในห้องน้ำบาร์ของพี่ออสติน เธอกับเขาทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอย่างเมามัน แต่เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีเธอกลับอยู่ในห้องอย่างเดียวดาย แต่มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่าวะ จะคิดมากไปทำไม เมื่อควานหาโทรศัพท์เปิดดูข้อความเจ้าของห้องชั้นล่าง แต่กลับมีแค่ข้อความสุดท้ายคือสติ๊กเกอร์โกรธเท่านั้น “ช่างปะไรไม่ได้คบกันสักหน่อย แค่ดีลลับของพี่ออสตินกับเราแค่นั้น” เธอตื่นขึ้นแล้วก็ลุกขึ้นเอาเสื้อผ้าใส่ถังซักผ้า แล้วก็อดชะโงกลงไปมองชั้นล่างไม่ได้ แต่ก็ไร้การเคลื่อนไหวจนคิดว่าเขาคงยังไม่ตื่นกระมัง ร่างสะโอดสะองค์จึงเดินเข้าห้องไปไถโทรศัพท์ทักหาเพื่อน แต่ก็พบข้อความที่น่าจะเป็นคนที่ตอกตรึงเธอเมื่
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more

บทที่ 9 กินข้าวเสร็จค่อยกินกัน 2/2

‘ยายข้าวหอม!’ ฟันของคนหล่อขบกันจนขึ้นสันพยายามแย้มริมฝีปากให้ยิ้มแต่ใบหน้าของเขากลับดูไม่ได้จนเพื่อนทัก “ปวดขี้หรือไง ห้องน้ำโน้น” แพกซ์ถามพร้อมกับชี้เข้าไปที่ห้องน้ำ “คิดถึงเมียชัวร์” นอร์ทเริ่มแซะทีละนิดเดี๋ยวสักพักมันก็หลุด ออสตินไม่อยากเป็นผู้แพ้ในเกมนี้จึงวางแก้วกระแทกที่โต๊ะก่อนจะเอ่ย “กูไปหากับแกล้มก่อน แม่งหิว” “กุ้งแช่น้ำปลา ยำแซลมอน หมูกรอบ มาม่าทรงเครื่อง” นอร์ทเลื่อนไปเห็นรูปของน้องข้าวหอมที่ถ่ายติดอาหารบนโต๊ะพอดีเลยสั่งมันซะ ที่อยากอาสาอยากออกไปซื้อเอง ออสตินไม่คิดว่าพวกแม่งนี่รู้ทัน เพราะเขากำลังจะตามไปหาปิ่นโตของตัวเองที่วันนี้นอกจากไม่ตอบข้อความแล้ว ก็ยังไม่เจอหน้าตั้งแต่เช้ามันรู้สึกหงุดหงิดไปหมด “อ่าวแล้วมึงไปไงกุญแจอยู่นี่” “เรื่องของกู” ออสตินตะโกนตอบมาจากหน้าประตูที่กำลังใส่รองเท้า แต่ทำให้วอร์สงสัย “แม่งไปซื้อใต้คอนโดหรือไง” “มึงว่าวันนี้เราจะได้แดกกับแกล้มไหม” แพกซ์ยักคิ้วให้นอร์ท “มึงสั่งไลน์แมนเลย ดูทรงละสงสัยไม่ได้แดก” นอร์ทที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะไปไหน แต่ก็ไม่ทั
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
PREV
123456
...
8
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status