All Chapters of พัวพันรักนายฮอตเนิร์ด: Chapter 21 - Chapter 30

ข้าวหอมนั่งอยู่ในรถตัวเองก็จริง แต่คนขับเป็นคนชั้นล่างของคอนโดเธอ และที่สำคัญมือที่ควรจะจับพวงมาลัยรถ กลับมาวางเกลี่ยอยู่บนต้นขาข้างหนึ่งของเธอ และมันมาพร้อมกับความรู้สึกจั๊กจี้ปนเสียวอยู่ในทีเวลาเขาลูบขึ้นลง “พี่ออสติน เราเสียวตั้งใจขับรถไปสิ” มือเล็กยกมือหนาขึ้นไปวางที่พวงมาลัย แต่แล้วก็ดีดกลับมาอีกเหมือนสปริงที่เด้งได้ ‘ให้ตายเถอะ’ เมื่ออาหารบนโต๊ะถูกกวาดเข้าท้องคนด้านข้างในเวลาอันรวดเร็ว พร้อมกับตาขวาง ๆ ที่กราดมองผู้ชายที่มองเธอไม่วางตา แล้วก็เป็นคนเดินไปจ่ายเงินพร้อมกับของรับกลับมาถุงใหญ่ จากนั้นเขาก็แบมือขอกุญแจรถจากเธอ แล้วก็พาเธอเดิน... ใช่ไม่ผิดเพราะไม่อยากให้คนอื่นเห็นขาขาว ๆ เลยพาเธอเดินย่อยไปที่จอดรถทั้ง ๆ ที่ตอนมาเธอนั่งสกายแลปมาไม่ต้องเดิน ดีที่ไม่ได้ใส่ส้นสูง การเดินเป็นกิโลสำหรับคนขี้เกียจออกกำลังกายอย่างข้าวหอม หลังจากกินอิ่มคือนรกชัด ๆ แต่อีกคนก็ยอมเดินช้า ๆ เพื่อรอ “ถ้าไม่อยากให้จับทีหลังก็ใส่ให้มันยาว ๆ หน่อย” คุกคามกันชัด ๆ เธอเป็นผู้หญิงมีสิทธิ์ใส่อะไรก็ได้ “เราก็ใส่ของเราแบบนี้ เราอายุยี่สิบแล้วนะ”

ออสตินเห็นสีหน้ายั่วเย้าของข้าวหอมที่ดูครั้งนี้มันจะมากกว่าครั้งไหน แววตาที่มองจ้องมานัยน์ตามันบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้หมดแล้ว ว่าเธออยากแค่ไหน ปลายนิ้วโป้งของออสตินเลื่อนลงไปขยี้ติ่งเสียวของเธอ นั่นยิ่งทำให้เอวเล็กร่อนราวกับร่านสวาท พร้อมกับเสียงครางสลับกับสูดปากอย่างเสียดเสียว “อูยยย~อ่าห์หหห~” ข้าวหอมที่นอกจากจะตื่นเต้นที่ได้มีเซ็กส์กับพี่ออสตินในลานจอดรถแล้ว ยังเสียวกับการทำให้เธอมีความสุขสมไปพร้อม ๆ กัน ต่อให้ไม่เคยผ่านผู้ชายคนไหนมาเลย แต่ว่าพี่ออสตินก็ทำให้เธอเหมือนตกอยู่ห้วงสวาทของเขา นี่มันยิ่งกว่าทำของใส่ก็คือได้ของใหญ่ของคนฮอตภายใต้คนหน้านิ่งที่สวมแว่นเหมือนเด็กเนิร์ดอยู่เบื้องหน้า แต่เธอรู้ดีว่าเขาคือผู้ชายแซ่บที่เอวดีที่หนึ่ง ออสตินยิ่งเห็นเธอร่านเขาก็ยิ่งชอบใจ แม้ในเงาสลัวที่มีแสงเพียงเล็กน้อยในรถ ก็ไม่อาจปิดบังความต้องการบนใบหน้าเธอได้เลย ลมหายใจหอบถี่ของเธอทำให้เขาจัดท่าให้อ้าขาให้กว้างขึ้นแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบตรงริมเบาะทั้งสองข้างจับสะโพกของเธอลอยขึ้นจากนั้นดีดลำท่อนให้ตรงกับติ่งสาวของเธอจนน้ำที่ไหลอยู่กลางร่อง

ยิ่งเขาพูดคำว่า ‘เงี่ยน’ แรงตอดรัดในร่องสาวก็ยิ่งมากขึ้น มันเหมือนเป็นแรงกระตุ้นให้เธออยากมากขึ้นไปอีก สองมือของเธอเกาะที่บ่าของเขาแน่น แรงกระแทกกระทั้นเข้าหาทำให้หน้าอกอวบอิ่มของเธอกระเพื่อมขึ้นลง จนริมฝีปากได้รูปสวยของออสตินอดไม่ได้ที่จะก้มลงชิมมัน “อ่าห์~” เสียงดูดกลืนเต้าอวบทำให้คนได้ยินยิ่งขยับเอวเข้าหา ตอนเขาตอกตรึงพร้อมกับดูเต้าอวบของเธอไปด้วยยิ่งทำให้ความอยากทะพุ่งขึ้นไปอีก ความเสียวซ่านทำให้เส้นเลือดที่คอของเขาปูดโปน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดไปที่หน้าอกอุ่นจนคนที่กำลังโดนปรนเปรอทั้งบนและล่างรู้สึกเหมือนถูกไฟลวก ข้าวหอมอยากปริแตกอีกครั้ง แต่ทว่าอีกคนกลับหยุดกลางคันเมื่อบั้นเอวเธอส่ายสะบัดไปมา “ขยับเข้ามา...อย่าหยุด” “จะรีบเสร็จทำไมครับในเมื่อนี่เพิ่งเริ่มต้น” ข้าวหอมใบหน้าบิดเบี้ยว เธออยากมาก อยากสุด ๆ แต่เขาไม่ยอมขยับจนต้องแอ่นตัวเข้าหา “อย่าแกล้ง ไม่งั้นจะไม่ให้เอา” เสียงข่มขู่ของข้าวหอมหรือจะทำให้คนอย่างออสตินกลัว มันแทบเป็นไปไม่ได้เลย แต่คนอย่างข้าวหอมจดบัญชีแค้นเอาไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว แล้วเมื่อเธอทำเป็นไม่สนใจและก

ข้าวหอมให้รถของที่บ้านมาส่งและก็นัดตอนบ่ายให้มารับ รู้สึกไม่อยากขับรถเองและไม่มีอารมณ์เวลารถติดตอนเช้า เมื่อร่างในชุดนักศึกษาทรงเอฟิตเสมอหุ่น กับชุดนักศึกษาที่รัดไปกับหน้าอกจนมีช่องแยกจากสาบเสื้อเนื่องจากหน้าอกอัดอวบอัดเดินมาแต่ไกลทำให้สองเพื่อนซี้ ลลินกับอบเชยแปลกใจ “ข้าวหอม...ทางนี้” อบเชยโบกมือเรียกเพื่อน ปกติจะเห็นเดินมาจากลานจอดรถ วันนี้มาแปลกเดินมาจากหน้าตึกคณะ ที่สำคัญแต่งตัวเหมือนจะยั่วผู้ชายทั้งมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่ได้เห็นเพื่อนแต่งแบบนี้มานานแล้วหลังจากที่เริ่มมีความสัมพันธ์กับพี่ออสติน “โหย...ร้อนชิปเป๋งเลย” มาถึงข้าวหอมก็บ่น เดินเข้ามาไม่กี่ก้าวรักแร้เกือบเปียก “อะไรยังไง ไม่ขับรถมา” อบเชยเริ่มซักทันที เมื่อเพื่อหยุดบ่นพร้อมส่งน้ำเย็น ๆ ให้ดื่มแก้กระหาย “ย้ายไปอยู่บ้านเลยให้ที่บ้านส่ง” ข้าวหอมตอบไปพลางหลบสายตาเพื่อน “โดนคุมความประพฤติ?!” ลลินหว่านคำถามแรกออกไป แต่ก็ได้รับการส่ายหน้าแบบหลบสายตากลับมา “ไม่ใช่แค่ไม่อยากอยู่หอแล้ว” “ไม่เชื่อ...มีอะไรไหนเล่า” อบเชยยกมือขึ้นไขว้เหมือนกากบาทบอกให้รู้ว่าที่เพื่อนโกหกมาไม

ข้าวหอมนั่งอยู่บนรถของที่บ้านได้ครู่ใหญ่ ขณะรถเคลื่อนผ่านหน้ามหาวิทยาลัยที่มีปริมาณรถแน่นถนนในช่วงเที่ยงวัน จนไปถึงไฟจราจรที่ขึ้นสีแดงอยู่ด้านหน้าทำให้เธอล้วงเข้าไปหยิบมือถือขึ้นมานั่งรูดแก้เบื่อกับปัญหารถติดของกรุงเทพฯ จะว่าไปต่อให้เธออาศัยอยู่ที่กรุงเทพมาตั้งแต่เกิด เธอก็ไม่เคยรู้สึกชินสักนิดเดียว และการย้ายมาอยู่คอนโดที่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยนักตอบโจทย์เธอที่สุด แต่ใครจะรู้ล่ะว่าจะเจอเข้ากับผู้ชายที่มีวันไนต์ด้วย และที่สำคัญตามติดเธอกระทั่งมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตน นั่นมันผิดกฎการผูกปิ่นโตระหว่างเธอและเขา ‘ห้ามมีใคร ระหว่างมีความสัมพันธ์กับพี่’ ถ้อยคำที่กำชับนักกำชับหนาสุดท้ายก็แค่ลมปากผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ควรค่าให้เธอใส่ใจสักหน่อย แต่เมื่อเห็นช่องแช็ตส่วนตัวของเธอมีข้อความจากพี่ออสตินอยู่ จึงเปิดเข้าไปดูพร้อมกับเห็นภาพหวิวของเขา ‘อร๊ายยยย...’ เธอมองแล้วใบหน้าแดงก่ำไปหมด ไม่นึกว่าเขาจะทุเรศขนาดส่งภาพแบบนี้มาให้เธอ และความชมพูออร่าขนาดนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของเขา ใบหน้าของข้าวหอมร้อนเห่อ พยายามพ่นลมออกจากป