บททั้งหมดของ พัวพันรักนายฮอตเนิร์ด: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ฮึก” ว่าจบกลีบปากหนาได้รูปสวยก็โน้มเข้าหาริมฝีปากบางของข้าวหอม สัญชาตญาณของคนตัวเล็กกว่าสั่งให้ใช้มือผลักดันหน้าอกใหญ่ของเขาไว้ ราวกับกลัวว่ามันจะทับเธอจนแบน “เอาเลยเหรอ...ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” อยู่ ๆ เธอก็เริ่มประหม่านิด ๆ ไม่ใช่กลัวนะ แต่ว่าเธอแค่ไม่ชินกับครั้งแรกที่ต้องนอนกับผู้ชายทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำ เธอกลัวกลิ่นมันจะไม่หอม แต่คนที่คร่อมอยู่เหนือร่างกลับรู้สึกว่ายายขี้เมาจะดึงเกม แต่บอกเลยว่าเขามาไกลเกินกว่าจะถอยกลับแล้ว “ทำไม? กลัวแล้วเหรอ” “ปะ...เปล่าสักหน่อย ใครกลัว คนอย่างข้าวหอมไม่เคยกลัว” เสียงพูดของผู้หญิงปากดีที่แนะนำตัวแบบไม่ได้ตั้งใจให้เขารับรู้ และเขาก็รู้สึกชอบชื่อนี้ขึ้นมาเสียแล้วสิ “ข้าวหอม แล้วอย่างอื่นหอมไหม” “แน่นอนว่าต้องหอม” ต่อให้เมาคนหลงตัวเองอย่างข้าวหอมก็ไม่ยอมบอกว่าตัวเองไม่หอมเด็ดขาด มันเสียความมั่นใจ “อย่างนั้นก็ต้องพิสูจน์ เริ่มจากปากเล็ก ๆ ที่มันฉอเลาะ ฉันดีเสียเหลือเกินก่อนแล้วกัน” มุมปากกระตุกยิ้มร้ายของออสติน แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาริมฝีปากเรียวสวยก่อนจะตรึงท้ายทอยเอาไว้จากนั้นทาบริมฝีปากลงจูบอ

นิ้วโป้งแกร่งของออสตินขยี้ไปยังติ่งใจกลางความเป็นสาวแล้วขยับยัดส่วนใหญ่โตของตัวเองเข้าไป ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหา โดยที่สองมือเล็กปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังของเขา “เอาออกก่อน...มัน...มันแน่น...หายใจไม่ออก” “ไม่ได้ชักออกไม่ได้ต้องยัดเข้าเท่านั้น” คนอย่างออสตินไม่มีวันที่จะปรานีเหยื่อเด็ดขาดต่อให้เป็นครั้งแรกก็เถอะ “แต่...อื้อ...” ริมฝีปากช่างเจรจาอวดเก่งเมื่อตอนต้นถูกปิดพร้อมกับส่งเสียงครางในลำคอ โดยที่ร่างใหญ่ยังคงแช่ค้างอยู่อย่างนั้นแล้วค่อย ๆ ขยับเข้าที่ละนิดแล้วก็ถอนออกมาและย้ำถี่ ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนตัวใหญ่อึดอัดแค่ไหน แต่หากเขาชักออกตอนนี้ที่พยายามมาทั้งหมดจะสูญเปล่า เสียงที่ร้องงึมงำในลำคอเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานอย่างต้องการ ความรู้สึกของข้าวหอมยามนี้เหมือนถูกความต้องการและความเจ็บปวดกัดกินร่างกายจนเมื่อความเป็นชายของเขาเสียบเข้าลึกจนสุดโคนโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวก็รู้สึกอยากให้เขาขยับจนผลักใบหน้าที่กำลังโน้มมาจูบออก “ฮึก...ขยับ...เร็วเข้า...อื้อ...ทรมานช่วยหน่อย” คนตัวใหญ่พยักหน้ารับทันที ยิ่งได้ยินเสียงเร่งเร้าเขาก็ยิ่งเร่าร้อนยิ่งค

ข้าวหอมและเพื่อนนั่งห่างพี่ออสตินให้ไกลสุดล่าเรียกได้ว่าคนละมุมห้อง เพื่อหลีกเลี่ยงการใกล้ชิดที่ไม่ควรจะเป็นอีก แต่แล้วคนที่นั่งด้านข้างเธอดันลุกขึ้นไปนั่งข้างหน้า และเหมือนเปิดทางให้คนที่เธอเรียกว่าคู่ซ้อมได้เปลี่ยนที่นั่งมานั่งใกล้เธอ แรงลมจากร่างสูงที่กระทบร่างกายของสาวสวยอย่างข้าวหอมทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสุดขั้วหัวใจ แต่เธอก็พยายามทำเป็นไม่รู้จักเขา แล้วหยิบชีทเรียนขึ้นปิดบังใบหน้า แต่ต่อให้เลี่ยงยังไงคนที่อยากรู้จักเธอก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ทิ้งไป เสียงนุ่มหูที่เมื่อก่อนอยากได้ยินกลับทำให้เธอสะดุ้งเมื่อเขาเอ่ยทัก “สวัสดีครับน้องสามพัน” หญิงสาวที่เคยมั่นใจตัวเองถึงกับมือไม้อ่อนเมื่อเขาทักทายเธอด้วยถ้อยคำที่เรียกได้ว่าน่าเกลียดที่สุด คล้ายกับดูถูกเธอซึ่งหน้า “เราชื่อข้าวหอม” เสียงเล็ดลอดไรฟันบอกออกไปเพื่อให้เข้าใจถูกต้อง จะได้ไม่เรียกเธอว่าสามพันอะไรน่าเกลียด สาวขายบริการเบอร์ตองยังราคาแพงกว่านี้เลยด้วยซ้ำ เขาตีค่าเธอแค่นี้มันเหยียดหยามศักดิ์ศรีสาววิทยากันเกินไป “นั่นน่ะสิ อย่างน้องข้าวหอมเนี่ยสามพันพี่ว่ามีทอนนะ” ‘กรี๊ด! สาบานว

คำว่าวันนี้จะเอาให้สุดไปเลยนั่นทำให้ข้าวหอมหน้าตาตื่น หากคืนนั้นยังไม่สุดแล้วต้องหมดถุงยางนั่นเลยเหรอถึงสุด ถ้าเป็นอย่างนั้นน้ำเธอหมดตัวแน่ ๆ “เดี๋ยวก่อน...ใจเย็น ๆ” มือเล็กคว้ามือแกร่งเอาไว้ก่อนที่จะล้วงลึกเข้ามาภายใต้กระโปรงทรงเอตัวสั้นของเธอ แน่นอนว่าขึ้นชื่อเป็นสาวฮอตวิทยา มันต้องแต่งตัวแซ่บ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะมาแซ่บกับเขาในวันนี้นะ ออสตินมองดวงตาคู่สวยที่เคยมองเขาหยาดเยิ้มยาม อยู่บนเตียงในคืนนั้น มาวันนี้เธอกลับดูหวาดกลัวเขาไม่เหมือนคนปากดีคนนั้นเลย จนเขานึกสนุกและอยากแกล้ง “ไหน ๆ เธอก็ให้สถานะคู่ซ้อมกับคนกินจุอย่างออสติน เธอก็ควรรู้ว่ามันไม่ได้อิ่มง่าย ๆ” “เดี๋ยว...แต่วันนี้...วันนี้ยังไม่ได้” ข้าวหอมสาบานว่านอกจากออสตินแล้วชีวิตนี้จะไม่ดูถูกผู้ชายคนไหนอีกเลย นี่ขนาดจ่ายไปสามพันตามติดขนาดนี้ ไม่รู้ข้องใจอะไรนัก “แต่วันนี้ยังไงก็ต้องได้” คนตัวใหญ่ฝังจมูกลงกับเนินอกจากนั้นขบเม้มแรง ๆ ก่อนจะดึงชุดนักศึกษาทีเดียวเม็ดกระดุมสีเงินก็ร่วงกราวลงมา เผยให้เห็นเนินเนื้อภายใต้บาร์สีขาวที่อัดแน่นอยู่ข้างในจนรู้สึกว่ามันน่าอึดอัดและอยากช่วยปลดให้