All Chapters of พัวพันรักนายฮอตเนิร์ด: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อกับข้าวพร้อมแล้ว ออสตินก็เลือกนั่งข้างข้าวหอม พร้อมกับตักไข่พะโล้ที่ช่วยคุณแม่เคี่ยวเองกับมือให้ทาน คนที่ไม่เคยถูกเอาใจก็ยิ้มเขินกับการกระทำของเขา ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ก็ยิ้มอย่างลำพองใจ คิดว่าอย่างไรลูกเขยคนนี้คงไม่หนีไปไหน เพราะดูท่าทางเอาอกเอาใจลูกสาวเก่งเสียเหลือเกิน “กินปลาทูด้วยลูกจะได้บำรุงสมอง” “แม่คะ...ถ้าปลาทูมันช่วยให้ฉลาดจริง ป่านนี้หอมเรียนหมอเรียนวิศวะไปแล้ว” เหมือนคนด้านข้างจะไม่พอใจที่เธอเปรียบเปรย เพราะไอ้คำว่าหมอมันอยู่ในประโยคของเธอด้วย และนั่นทำให้เขาเอามือไปลูบบนต้นขาของเธอ เพื่อเป็นการเตือนครั้งที่ 1 ข้าวหอมขึงตาใส่ที่เขามาทำอะไรรุ่มร่ามแถวนี้ ทั้งปัดมือทิ้ง แต่ก็ต้องสนใจคำพูดของคุณแม่ที่สนทนากับเธอเรื่องหมอเรื่องวิศวะ “จริงสิ...ไม่มีหมอหรือวิศวะมาจีบบ้างเหรอ” “มีครับผมนี่ไง เรียนวิศวะปีสี่” ออสตินรีบดักทางไม่ให้ชงเข้าทางหมอทันที เพราะเขาเพิ่งจะจัดการฮุกหมัดหนักด้วยการเปิดตัวว่ากำลังคบกับเธอ หรือบอกให้รู้ว่าเรากำลังกินกันอย่างเปิดเผยนั่นเอง เผื่อไอ้หมอหน้าโง่ที่ฉลาดแต่เรื่องเรียน แต่เรื่องอื่นโง่ “

“ครับ” เสียงนุ่มตอบรับคำขอร้อง ถ้อยคำของเด็กที่เคยลับของเขาเปล่งออกมาถึงความต้องการ ทำให้อารมณ์ด้านดิบเถื่อนของเขาผุดออกมาร่างกายใหญ่โถมทับพร้อมกับฉกเรียวปากเข้าครอบครองเต้าอวบอิ่ม ขณะที่บั้นเอวแกร่งแทรกเข้ากลายใจสาวแล้วก็ค่อย ๆ กดลงมาในช่องทางอันคับแคบที่ชื้นฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำหวานของคนที่ร้องขอ แม้ว่าจะยังคับแน่นแต่เขาก็ไม่ถอดถอน ดันตัวตนใหญ่โตเข้าไปทีเดียวสุดลำลึงค์ จนคนใต้ร่างสูดปากไม่หยุด “ซี้ด~อ่าห์~ พี่ออสตินเราจุก” ข้าวหอมแม้อยากแทบขาดใจ บั้นเอวส่ายสะบัดไปมาอย่างต้องการก็จริง แต่ขนาดของเขาที่ใหญ่โตตอกตรึงเข้ามาทีเดียวมันก็ทำให้เธอจุกเหมือนกัน แม้จะได้แนบแน่นสนิทกันหลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้สึกชินสักครั้งเดียว ร่างเล็กทิ้งสะโพกที่เคยแอ่นลงกับที่นอน แต่ทว่ารูซึ่งตอดขมิบสั่นระรัวยามที่เขาแทรกตัวตนเข้าไปทำให้คนตัวใหญ่ทรมานที่ปลายหัวเช่นกัน จนต้องถอดตัวตนขึ้นพร้อมกับกระแทกเข้าหาสุดลำ ก่อนจะขยับถี่ ๆ “พี่ออสติน” ข้าวหอมครางชื่อเขาเสียงหวาน สองมือทาบบนที่นอนพร้อมขยุ้มผ้าปูขึ้นเพื่อระบายความเสียวที่อีกคนกำลังทำให้เธอ ยามที่เขาตอกลงมาแรงครูดระหว่างผ

และแล้วกลางดึกเธอก็ไม่รอดจริง ๆ ใจจริงก็อยากจะพักแต่พอโดนสะกิดก็ขึ้นทุกทีเลย เธอเลยก็ต้องตามใจเขาไปเรื่อย จนหกโมงเช้าร่างเล็กที่ควรตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนก็ไม่ยอมตื่น จนต้องเดือดร้อนคนนอนด้วยปลุก “ข้าวหอมครับ ตื่นได้แล้วครับ” เสียงนุ่มกระซิบชิดข้างใบหูก่อนจะเป่าลมเข้าหูคนนอนขี้เซาโดยมีสาเหตุมาจากเขา “อื้อ...นอนอีกแป็บหนึ่ง” “เดี๋ยวไปกินโจ๊กตอนเช้ากันจะได้สดชื่น” “ไม่กินได้ไหม” “ไม่ได้” ข้าวหอมที่ลากตัวเองขึ้นจากที่นอนเข้ามาในห้องน้ำ และใช่นอนห้องเขา เพราะเพื่อน ๆ ของเขากลับไปหมดแล้ว และคนที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหลังจากย้ายของลงมาก็จับเธอกิน แล้วก็หลับไปเลยโดยไม่รู้ว่าเขานั้นจับเธอใส่เสื้อผ้าด้วย แปรงสีฟันสีชมพูของเธอถูกเขายื่นมาให้พร้อมกับบีบยาสีฟันแล้ว เหลือแค่เธอแปรงฟันอย่างเดียว หลังจากนั้นเธอก็รับโฟมล้างหน้า มาจัดการทำความสะอาดใบหน้าอันเรียบเนียนของตัวเอง แต่ทว่าอีกคนมองด้วยรอยยิ้ม “ยิ้มอะไรคะ” “ก็แฟนสวย” “อย่างว่านั่นแหละ พี่ตาถึงมาก เราไม่คบใครง่าย ๆ หรอกนะ” สกิลการหลงตัวเองเป็น

ออสตินถึงห้องก็เปิดประตูเข้าไปด้านใน คว้ามือถือของตัวเองมาปิด จากนั้นก็ของเธอด้วยแล้วโยนมันไปบนเตียง แล้วเอากล่องยามาส่งให้ก่อนจะนั่งหน้าบูดอยู่ตรงโซฟาที่ปรับนอนได้ “อาบน้ำก่อนไหมจะได้ล้างคราบเหงื่อด้วย” อีกคนถามเสียงอ่อนเพราะไม่เข้าใจว่าเขาโกรธเธอเรื่องอะไร “อาบด้วยกัน” เสียงเข้มจ้องเขม็ง “อะ...อาบก่อนดีกว่า เดี๋ยวเราค่อยอาบ” แม้ว่าวันนี้จะออกรบเพื่อแย่งชิงผู้ชายมา ให้แม่ภาคภูมิใจว่าคนอย่างข้าวหอมฆ่าได้หยามไม่ได้ ผัวของเราก็คือของเรา คนอื่นไม่มีสิทธิ์มายุ่ง “ก็ได้แต่อย่าช้านะ” เขาวางแผนในใจไว้แล้ว และคิดว่าหลังเสร็จจะอาบอีกรอบแน่ ๆ เพราะจะเอาลำท่อนฟาดก้นงอน ๆ เสียให้เข็ด เขาเข้าไปในห้องอาบน้ำแล้วเปิดน้ำรดตัวจากนั้นถูสบู่อย่างรวดเร็ว แต่ก็พิถีพิถันจนสะอาดทุกซอกทุกมุม ยิ่งส่วนนั้นที่จะต้องทำภารกิจในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ ย่อมต้องได้รับการดูแลและใส่ใจความสะอาดอย่างดี เมื่อเขาเปิดประตูใบหน้าที่ยิ้มร่าเปลี่ยนเป็นยิ้มร้าย อีกทั้งยังนั่งรอให้อีกคนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำมาทำแผลให้อย่างสบายใจ โดยที่ตัวเองนุ่งเพียงผ้าขนหนู ข้าวหอมใจ

ซี้ด~อ่าห์....! เสียงเนื้อแน่นหนั่นที่กระทบกับหน้าของเธอดังตับ ๆ สนั่นลั่นห้อง กิจกรรมเข้าจังหวะวันนี้เขาเลือกที่โซฟาเบดในห้องรับแขกขนาดเล็กที่จัดตกแต่งอย่างมีสไตล์ เสียงคนตัวใหญ่คำรามลั่นพร้อมกับสะโพกที่สอบเด้งเข้าหาถี่รัวในช่องทางอันคับแคบ เขาชักขึ้นสุดแล้วแทงกลับเข้าลึกสุดจนทำให้เธอจุก แล้วก็จะเสร็จด้วยกัน “พะ...พี่ออสตินเราจะเสร็จ...อ๊าห์...เร่งหน่อยได้ไหม” เสียงข้าวหอมเร่งเร้าเขาแบบนี้รอยยิ้มของออสตินยกขึ้นจากมุมปาก จากใบหน้าเรียบนิ่งยามสอบสะโพกเข้าจนหลายคนมองว่าเขาเลือดเย็น แต่เมื่อเขายิ้มก็เหมือนยิ้มร้ายและเริ่มขยับแรงเข้าหาอย่างดุดันอีกครั้ง เสียงครวญครางของเธอทำให้เขาทำสุดแรง จนเธอแทบขาดใจความร้อนของอากาศกลางวันแม้เปิดเครื่องปรับอากาศก็ไม่ช่วยอะไร เพราะร่างกายของเธอและเขาที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่า แม้ว่าเพิ่งอาบน้ำกันมาเพียงไม่นานแต่ก็ยังรู้สึกเหนอะหนะตัวจากเหงื่อของทั้งเธอและเขา เมื่อข้าวหอมขยับสะโพกหาเขาตอบรับแรงกระแทก ออสตินก็เงยหน้าขึ้นตั้งตัวให้ตรงจากนั้นจับสะโพกของเธอกระชับก่อนจะขยับเข้าหาแรง ๆ ให้ถึงใจคนขี้เอาอย่างข้าวหอม