บททั้งหมดของ Someone Like You : บทที่ 21 - บทที่ 30

Someone Like You Vanessa POV Nakauwi na ko sa bahay pero late na masyado ang uwi ko. Dahil masyado akong naaliw sa lugar. Pagkatapos kasi nang seryoso naming usapan niyaya ako ni Ken na mamasyal. Sila Brent at Cous ay naiwan doon meron pa daw silang business na aasikasuhin st pag usapan. "Young Lady mas malaki pa sa Mansion niyo, mga one fourth nga lang ang nilaki nito." Sabi ni Ken na hinatid ako dito. Makulit talaga tong alalay ko eh. " Oh, pasok ka muna, para magkape." Pagyaya ko, umiling- iling siya. "Hindi na po, Young lady. Basta't alam kong safe ka para na kong nakapag kape." Natawa ako sa sinabi niya. " Salamat Young Lady sa araw na to." Hinampas ko siya. "Hoy wag kang emoterang frog diyan ah! Sige na! Gabi na, umalis ka na. Salamat sa lahat Ken." At nakipag beso ako sa kaniya. Bago ako pumasok sa loob, kinuha ko muna ang cellphone ko. Halos malaglag ang cellphone ko ng nakita ko. Eighty missed calls and thirty messages! Grabe kanino namang tawag at text to. Pag

Someone Like You Vanessa POV “Girl, what’s the problem?” hingal na hingal na tanong sa akin ni Zandro. “Grabe ang traffic sa EDSA, kulang na lang doon na ’ko tumira forever! My gosh—ngayon ko napatunayan na may forever!” Umupo siya sa upuang nasa harapan ko, punong-puno ng reklamo pero halatang nag-aalala. “I need your help, Zandro.” halos pabulong kong sabi. “Hindi ko na alam ang gagawin ko. Ayokong masaktan ang asawa ko.” Kumunot ang noo niya at biglang naging seryoso ang mukha. “What happened to you? Girl, sanay ka sa ganito ’di ba?” saglit siyang huminto bago ngumisi. “Maliban na lang kung ang kalaban mo—ang Mamita mong bruhilda. Sorry, friend ah, pero bruhilda talaga mama mo.” Napangiti ako nang mapait. Totoo ang sinasabi ni Zandro. Walang kasing-sama ang mga magulang ko. Kaya nilang manakit sa isang kumpas lang. Kaya nilang pumatay sa isang pitik lang. At higit sa lahat, ayokong mangyari ’yon sa pamilya ko. "Yun na nga eh…” mahina kong sabi. “Alam na ni Mommy k

Vanessa POV Naalipungatan ako sa amoy na pabango na sobrang na mimis ko na at sa mga dampi na halik na nadadama sa pisngi at leeg ko. “Hmm… Hon, ngayon ka lang dumating?” tanong ko sa kaniya, naka-tagilid ako kaya hinarap ko siya at ikinawit ko ang kamay ko sa batok niya. Dinampian niya ako ng halik sa labi. “Yeah… at sobrang na-miss kita, Honey ko.” Natawa ako dahil pinudpod niya ako ng halik sa mukha. “Ang sweet naman ng Honey ko,” sabi ko habang kinalga ako, at inupo ako sa kanyang lap. Niyakap niya ako sa bewang habang nakayakap pa rin ako sa batok niya. “Na-miss din kita,” mahina kong sabi, habang ginagap ang mukha niya. “Pwede ko bang malaman kung ano ang pinagkaabalahan ng pogi at pinakamamahal kong asawa?” “Of course naman!” sagot niya sabay kurot ng mahina sa pisngi ko. “Diba promised natin, walang secrets,” sabi niya, bigla akong nakaramdam ng konsensya sa sinabi niya. Tumango na lang ako. “This past few weeks… may ilang investors ng Lee Company na big

Vanessa POV Nasa lobby na ako ng kompanya nila Vince, at excited na akong makita ang mag-ama ko. Alam kong hindi ako ang unang minahal ni Vince, pero ako na ang nandito ngayon.Gagampanan ko na lang kung ano ang iniwan niya. Kung kasalanan man ng pamilya namin ang pagkawala niya, handa akong magsakripisyo para maging kabayaran.Nakarating na ako sa floor ng opisina ni Vince at lumapit sa assistant niya.“Hi! Nandiyan ba si Vince?” Ngumiti siya sa akin.“Nandiyan po siya, Ma’am. Pero sinabi po niya na bawal silang istorbohin ng mga anak po nila, at saka may hinihintay po si Sir.” Kinuha ko ang ID ko at ipinakita sa kanya.“Ay! Sorry po, Ma’am.” Halatang kinabahan siya.“Wag niyo po akong isumbong kay Sir,” halos pakiusap niya.“Easy ka lang. Okay lang sa’kin,” sagot ko. Tumango siya.“Don’t worry, hindi ako sumbungera,” ngiti ko sa kanya.“Thank you po, Ma’am.” May kinuha siya sa gilid—isang bouquet of flowers.“Ma’am, sumunod po kayo sa’kin.” Tumango ako at sinundan siya.Pumasok siy

Vanessa POV Isang linggo akong hindi pumunta sa bahay ni Vince. Hindi ko kinaya ang sakit na naramdaman ko, sobra ang kirot sa dibdib, ang bigat sa puso, ang pangungulila sa isang bata na tinuring ko na para bang sakin nang galing. Pero tama si Zandro. Hindi pwedeng takbuhan ang problema. Masakit man, kailangan kong harapin ito. Kailangan kong maging matatag dahil para kay Vannie, para sa aking anak, at para sa sarili ko. “Girl, kaya mo na ba?” tanong ni Dianne habang hawak niya ang braso ko. Tumango ako. Kasama niya si Vannie, na mukhang naiintindihan ang bigat ng nararamdaman ko. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko ang suporta niya. Pagpasok namin, dumiretso agad ako sa elevator. Kukunin ko lang ang mga gamit namin ni Vannie sa kwarto. Wala nang iba. Ang bawat hakbang papasok sa bahay ay punong-puno ng alaala—ngiti ni Vince, tawanan ng mga bata, at mga simpleng sandali na ngayon ay parang panaginip lang. “Ganiyan na pala ang mga trabahador ng anak ko?” Napahinto ako. Nan