Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ร่างสูงเดินหลบหลีกผู้คนซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเด็กชายหญิงตัวเล็กๆ ครูพี่เลี้ยงและทีมงานจนหยุดยืนอยู่หน้าทรายในขณะที่ครูผู้ดูแลกำลังสนใจเด็กคนอื่นและหินกำลังมองไปรอบๆ เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยรู้สึกว่ามีใครมายืนอยู่ตรงหน้าจึงเงยขึ้นปากแดงแก้มกลมดวงตาใส หัวคิ้วยังคงทิ้งร่องรอยของการร้องไห้เป็นป้านแดงจางๆ เอาไว้ ดวงตายังคงเคลือบวาวด้วยน้ำใสจ้องมองปฐพีที่กำลังก้มพินิจในตัวเธอ ทรายนิ่งอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเจือสะอื้น“คุณพ่อมาหาน้องทรายเหรอคะ” ครูพี่เลี้ยงที่อยู่ใกล้สุดหันขวับจนคอลั่น สีหน้าของเธอที่กำลังวุ่นวายเปลี่ยนไปเป็นความกังวลและระแวดระวังทันที ผิดกับปฐพีที่มองเด็กน้อยด้วยดวงตาเบิกกว้างตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน‘คุณพ่อเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกันทำไมเด็กเรียกคนแปลกหน้าว่าพ่อล่ะ สอนลูกแบบไหนเนี่ย’ ปฐพีตกอยู่ในภวังค์ก่อนครูสาวจะขัด“คุณเป็นใครคะเข้ามาที่นี่ทำไม อย่ามาใกล้เด็กนะ” เธอพูดเสียงดุก้าวเข้ายืนแทรกกลางระหว่างทรายกับปฐพีทันทีแต่หินก็ยังสนใจมองทางเด็กจากโรงเรียนอื่นเล่นกัน“มีอะไรเหรอเก๋” ครูพี่เลี้ยงอีกคนหันมาถาม“ก็ผู้ชายคนนี้สิคะพี่มณี อยู่ๆ เขาก็เข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ น้อง

ร่างสูงยืนแข็งทื่อ หลายความคิดแล่นผ่าน คำถามนานัปการถาโถม ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างกลางและต่างจ้องมองกันไร้ซึ่งคำพูดจา เด็กน้อยต่างแหงนมองผู้ใหญ่สองคน“ขอโทษนะคะฉันรีบคงต้องไปแล้ว” น้ำเสียงและแววตาคู่นั้นที่มองมาช่างแสนเย็นชา ปฐพีอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยเบี่ยงตัวหลบถอยหลีกทางให้เธอแบบอัตโนมัติมองหญิงสาวจูงลูกผ่านหน้าและค่อยๆ ออกห่าง หูสองข้างไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเด็กๆ เรียกตาม รู้สึกใจร้าวรานห่อเหี่ยวคำถามเดิมวนเวียนอยู่ซ้ำๆ นั่นลูกใคร กับใคร ตอนไหน ได้ยังไง“คุณพ่อ ฮือ หนูไม่อยากไปโรงพยาบาล” เสียงตะโกนของทรายเหมือนเรียกสติเขาให้หลุดออกจากภวังค์ ปฐพีเห็นหินมองพี่สาวก่อนหันมามองทางตนด้วยสายตาเศร้าและวิงวอน หัวใจของชายหนุ่มหล่นวูบอีกครั้ง แววตานั้นเสียงเรียกนั้นมันสำคัญกว่าคำถามที่ว่า เธอท้องกับใครและใครคือพ่อของทั้งสองคน ถึงอย่างไรทั้งคู่ก็เรียกตนว่าพ่อ นั่นถือว่าเป็นการให้เครดิตที่ดี ปฐพีตัดสินใจรวดเร็ววิ่งตามเธอไปคิดเอาตัวเข้าคลุกคลีเพื่อสืบหามูลความจริง“ทราย หนูเจ็บอยู่เดี๋ยว พ่ออุ้มนะ” เขาถือวิสาสะ เด็กหญิงตัวน้อยหันมายิ้มทั้งที่แก้มเปื้อนน้ำตาปล่อยมือแม่จนยารินดารีบหันมองตาม“น้อง

“นี่แปลว่าเมื่อคืนวานหินเป็นคนรับสายสินะ เขารอใคร ทำไมเรียกเราว่าพ่อหากคนที่เขารอไม่ใช่เรา นอกจากโนอาห์แล้วยังมีคนอื่นอีกไหมนะ” ชายหนุ่มเอนหลังวางศีรษะลงกับหมอนในห้องพัก“พรุ่งนี้ต้องชวนโทชิกับทุกคนเข้าบ้านก่อนเรื่องนั้นค่อยว่ากัน” เขากลอกตาไปมาล่องลอยอยู่ใต้เพดานสีขาว“จริงสิลืมคุณเอกภพไปเลย” พอนึกได้ก็หยิบเอาโทรศัพท์ที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมากด“สวัสดีครับคุณเอกภพ ผมรบกวนเวลานอนหรือเปล่า”“เปล่าครับผมยังไม่นอน คุณปฐพีตัดสินใจแล้วเหรอครับ”“ครับแต่ผมมีข้อแม้”“อะไรเหรอครับลองว่ามาเลยผมจะรับพิจารณาเอง”“เรื่องเด็กแฝด ถ้าได้ทั้งคู่ผมจะรับงานครับ และผมขอเลือกใช้ทีมของผมเอง”“แล้วถ้าไม่ได้ล่ะครับ”“คุณหมายถึง...”“ถ้าผู้ปกครองไม่รับงานล่ะ”“ผมก็ยังจะทำงานนี้ให้ แต่เป็นผมคนเดียวร่วมกับทีมงานของคุณ โทษฐานที่บังอาจสร้างข้อแม้ให้ลำบากใจครับ” เอกภพได้ยินปฐพีลั่นวาจาออกมาแบบนั้นก็เงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะหัวเราะออกมาราวกับกำลังกลั่นแกล้งเอาสนุก“แหมคุณปฐพี ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกครับ ผมจะจัดการให้ ในเมื่อผู้ว่าจ้างเขาต้องการเด็กแฝด คุณก็ต้องการเด็กแฝดยิ่งง่ายเลย ดีซะอีกไม่ต้องแคสให้เสียเวลา ผมจ

สามทุ่มครึ่งเครื่องยนต์ที่สั่นเครือพาสี่ล้อแล่นเข้าจอดใต้ชายคาเท้าขวาแตะเบรกหยุดกึก ชายหนุ่มเปิดประตูออกปล่อยเครื่องให้เย็น ระหว่างนั้นก็ขนกระเป๋าลงเดินยืดเส้นยืดสายคลายเมื่อยล้าก่อนดับเครื่องแล้วลากสัมภาระเข้าบ้านแกร๊ก!! ดาว ที่กำลังง่วนอยู่ในห้องทำงานกับแม่บ้านวัยสามสิบห้าหันมาเจอลูกพอดี“อ้าวตาดินเป็นไงบ้างลูก พาเพื่อนไปเที่ยวเขาเขียวสนุกกันไหม ส่งเพื่อนแล้วเหรอ”“ครับ แต่ก็เหนื่อยพอสมควร”“ทำไมไม่ชวนเพื่อนมาค้างที่นี่ล่ะ ห้องเราพอนะ”“พวกเขาไม่อยากรบกวนความเป็นส่วนตัวของคุณแม่ครับ”“อ๋อ แล้วลูกกินอะไรมาหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วครับ ว่าแต่คุณแม่แต่งตัวจะไปไหนเหรอครับ”“ไม่ได้ไปไหนหรอก แต่งตัวไลฟ์สดขายของน่ะ”“อ๋อ คุณแม่ทำคนเดียวเหรอครับ”“คืนนี้ จะมีมาสองคน สักพักก็น่าจะถึงแล้ว”“ทำไมไลฟ์ดึกจังล่ะครับ”“เวลาอื่นคนไม่ค่อยว่างดูเลยลูก” ปฐพีพยักหน้า เพราะรู้สึกเหนื่อยจึงขอตัวขึ้นห้องอาบน้ำนอนพัก แต่ต้องชะงักเมื่อแม่พูดต่อ“ดินคืนนี้สาวสวยจะมาบ้านเรานะ เป็นเจ้าของแบรนด์ด้วย สนใจไหมล่ะเดี๋ยวแม่ทาบทามให้” จันทร์แม่บ้านวัยสามสิบห้าที่ดาวจ้างมาช่วยงานถึงกับเหลือบมองเมื่อได้ยินประโยคนั้น“เอ

“สองทุ่มแล้วเหรอ เด็กๆ เข้านอนหรือยังนะ” ปฐพีพึมพำหลังมองนาฬิกาข้อมือขณะเดินเข้าบ้านตรงไปยังบันได“อาบน้ำก่อนดีกว่าแล้วค่อยโทรไป”“อ้าวดินกลับมาแล้วเหรอลูก” ร่างสูงชะงักหยุดอยู่หน้าบันได“ครับ คืนนี้คุณแม่ไม่มีงานเหรอครับ”“แม่ทำเสร็จหมดแล้ว วันนี้มีแค่รีวิวอาหารกับคอนเทนต์ทั่วไป ลูกกินอะไรมาหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วครับ แล้วคุณแม่ล่ะครับ”“ปกติแม่ไม่กินมื้อเย็นน่ะ เดี๋ยวจะพักผ่อนแล้วล่ะ”“อ๋อครับถ้างั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับคุณแม่” ดาวพยักหน้ายิ้มบางให้ลูกชาย มองร่างสูงวิ่งขึ้นไปชั้นบนอีกด้านหนึ่งของเมืองหลวงเด็กน้อยสองคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จเตรียมตัวเข้านอนแต่หินกำลังเรียกร้องบางอย่างจากยารินดา“คุณแม่ครับผมอยากคุยกับคุณพ่อ”“หา ไม่ดีมั้งลูกอย่ารบกวนเขาเลยลูกควรนอนได้แล้ว”“ผมอยากคุยกับคุณพ่อก่อนครับ ทำไมคุณแม่ไม่ให้คุณพ่อมาอยู่กับเราครับ”“หิน” ยารินดาลากเสียงอยากดุลูกชายแต่เขายังไร้เดียงสาทั้งไม่อยากให้ลูกรู้สึกไม่ดีกับตน“นะครับคุณแม่ผมคิดถึงคุณพ่อ”“หนูก็คิดถึงค่ะ” ทรายเรียกร้องบ้าง“แล้วจะให้แม่ทำยังไงล่ะ”“โทรหาได้ไหมครับ”“ใช่ค่ะ โทรหาคุณพ่อ โทรหาคุณพ่อ” ทรายยกแขนขึ้นกระโดดอยู่ข