Lahat ng Kabanata ng ตามดวงใจหวนคืน: Kabanata 1 - Kabanata 10

พฤษภาคม 2031 ฝรั่งเศสตอนใต้ บนระเบียงตึกห้องพักหรูใจกลางเมืองคานส์ ร่างสูงยืนทอดสายตาออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกด้วยแววหม่น แสงสีทองตรงขอบฟ้ายิ่งพาใจเหงาถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วมิอาจนับได้ในขณะที่สมาร์ตโฟนยังแนบอยู่ข้างแก้มรอปลายสายที่ส่งเสียงบ่งบอกว่าติดแต่กลับไม่เคยรับ ทว่าเขาก็ไม่เคยย่อท้อถึงแม้จะเกิดคำถามขึ้นภายในใจนานัปการ ก่อนจะลดมันลงจ้องมองที่หน้าจอและรูปของเธอกับตัวเองที่ถ่ายคู่กันตอนไปอ่าวปะการัง“ทำไมติดต่อไม่ได้เลยนะนี่ก็สามปีแล้วหรือว่าเธอมีคนใหม่ ไปแล้วจริงๆ ไม่มีทาง ฉันไม่เชื่อ เธอไม่ใช่คนอย่างนั้นและไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า ตั้งแต่วันนั้นที่บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เราก็บอกให้ทิ้งข้อความไว้เดี๋ยวจะติดต่อกลับ แต่เธอไม่ทิ้งอะไรไว้เลยไม่พอยังหายไปอีก โทรหากี่ครั้งก็ไม่รับสายเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ถามคุณแม่ก็เอาแต่บอกว่าไม่รู้ หรือคุณแม่จะเกลียดเธอแล้ว”ปฐพี ทวีโชค หรือ ดิน สูดหายใจเข้าลึกมองที่อุปกรณ์สื่อสารก่อนเงยหน้าทอดสายตาไปนอกหน้าต่าง เมื่อพยายามติดต่อผู้หญิงที่ตนเฝ้าแอบรักตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มจนเรียนจบมหาวิทยาลัย ได้ทำงานที่เดียวกับเธอและ

ริสาเอ่ยคำนั้นทั้งที่จ้องมองปฐพี น้ำเสียงของเขาที่เกิดขึ้นภายหลังช่างขัดแย้งกับความดีใจระคนความกระตือรือร้นจนเผลอคลี่ยิ้มระบายไปทั่วใบหน้าคมคายเมื่อครู่ ดูท่าความสุขที่ฉายออกมามันได้ดับวูบลงในบัดดล และเขาเองก็มองเธออย่างไม่อยากเชื่อเรื่องที่เพิ่งได้ยินเช่นกัน“มะ เมื่อไหร่กัน” เสียงของเขาแผ่ว ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวจนต้องรีบกดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่งเพื่อซ่อนเอาไว้ไม่ให้ริสาเห็นพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่เธอบอก“เธอลาออกไปหลายปีแล้ว อืม...น่าจะราวๆ สามปีครึ่งได้แล้วมั้ง”“จริงเหรอครับ” ริสาผงกหัวสังเกตเห็นหลากหลายอารมณ์ฉายผ่านใบหน้าเนียนสะอาด“เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันครับ แล้วพี่ริสาไม่มีเบอร์โทรเธอเลยเหรอครับ”ริสาไม่ตอบเพียงแต่มองเขาแล้วยิ้มอ่อน สีหน้าปฐพีเจื่อนลง เขาไม่ใช่เด็กทำไมจะมองไม่ออกว่าริสาปิดบัง เช่นนั้นความสงสัยจึงยิ่งทวีคูณคิดเพียงว่าเห็นทีจะต้องรีบกลับบ้านไปถามแม่ว่าที่ผ่านมามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้หญิงที่ตนเองรักกันแน่ ก่อนจะขอเบอร์ริสาไว้เพื่อโทรติดต่อถามไถ่แล้วลากลับริสามองปฐพีเดินออกไปจนพ้นห้องด้วยใจแน่วแน่ หยิบโทรศัพท์แล้วลุกตามดูให้แน่ใจว่าเขาไปหรือยัง เมื่อเห็นว่าเขาเดินห่างอ

แม่เลี้ยงเดี่ยวในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตขาวใต้กางเกงสีดำดูทะมัดทะแมงจูงมือลูกอย่างระมัดระวังระหว่างเดินกลับเข้าออฟฟิศเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเธอเพียงแค่ออกไปรับลูกแล้วกลับเข้ามาเป็นอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่เด็กๆ เข้าเนอร์สเซอรี่จนชั้นอนุบาลและยังคงเป็นสถานที่เดียวกันที่เธอไว้วางใจทั้งห่างจากที่ทำงานใช้เวลาขับรถไปกลับเพียงสามสิบนาที ระหว่างทางเดินมีคนทักทายเด็กๆ หยอกล้อกันพอเป็นพิธีจนเข้าห้องประจำตำแหน่งของยารินดา“คุณแม่ขา” เด็กหญิงตัวน้อยผมยาวผิวขาวแก้มกลมแหงนมองมารดาดวงตาซื่อใสรอการขานรับ ก่อนริมฝีปากอวบอิ่มเด่นชัดบนใบหน้าขาวที่ประทินผิวบางเบาก้มมองลูกน้อยพลางตอบเสียงหวานเปี่ยมเมตตา“ขา”“วันนี้คุณแม่ต้องทำงานต่ออีกไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยพูดจากระท่อนกระแท่นแต่สามารถเรียงประโยคได้อย่างชัดเจนไม่ต่างกันกับแฝดผู้น้องของเธอ“ไม่ค่ะ วันนี้แม่เคลียร์งานเสร็จแล้วรอแม่เก็บของไม่นานเราก็จะได้กลับบ้านกัน แล้ว...ทำไมเหรอคะ ลูกอยากไปไหนกันเหรอ”“ผมอยากไปเดินเที่ยวที่ถนนข้าวสารครับคุณแม่” ลูกชายชิงตอบแต่ลูกสาวก็พยักหน้าตาม“หืม นึกยังไงล่ะวันนี้ แล้วจะเดินไหวกันเหรอลูก แม่อุ้มหนูพร้อมกันสองคนไม่ไหวนะคะ”“

ท่ามกลางแสงหน้ารถบนท้องถนนขณะติดไฟแดงยาวเหยียดทำได้เพียงค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหน้า ยารินดาเหลือบมองไปยังที่นั่งผู้โดยสารผ่านกระจกมองหลังสังเกตเห็นลูกชายดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เด็กน้อยนั่งเตะขาเล่นของเล่นแสนรักบนรถขณะที่พี่สาวแนบหน้าชิดกระจกมองถนนยามค่ำคืน แต่แล้วอยู่ๆ หินก็พูดบางอย่างออกมาสร้างความประหลาดใจให้เธอ“พี่ทราย พี่รู้ไหมเมื่อกี้ตอนออกจากร้านผมเห็นคุณพ่ออีกแล้ว” สิ้นประโยคนั้นทำให้พี่สาวหันมาสนใจเขาทันที“จริงเหรอ”“อืม”“แล้วคุณพ่อดูเป็นยังไงบ้าง” เสียงเด็กสามขวบกว่าคุยกันกระท่อนกระแท่นราวกำลังอวดของเล่นมากกว่าสนทนา ส่วนผู้เป็นแม่ก็เปิดโหมดหูกางดึงขวดน้ำข้างประตูมาดื่มฟังทั้งสองคุยกัน“คุณพ่อผมยาวรวบไว้ด้านหลัง แล้วก็เท่มากเลย”“หา” สีหน้าของทรายดูตื่นเต้น แต่ยารินดาแทบจะสำลักน้ำ เธอนึกสงสัยในความทรงจำของลูกชาย เด็กสามขวบเศษจะจดจำใบหน้าของพ่อจากภาพถ่ายได้แม่นยำขนาดไหน หรือแค่เห็นคนอื่นหน้าคล้ายคนในรูปเลยทึกทักเอาว่าเป็นพ่อของตนจึงอยากทดสอบเลยลองถามดู“ไหนลองเล่าให้แม่ฟังหน่อย ว่าเขาแต่งตัวยังไงลูกถึงบอกว่าเท่มาก” หินไม่สนใจมองแม่เอาแต่มองของเล่นในมือที่กำลังจับโฉบขึ้นลงใต้หลังคาร

ปฐพีเก็บความรู้สึกหนักอึ้งเดินขึ้นรถเสียงปิดประตูทำให้ชายวัยหกสิบสะดุ้งตื่น“ไหวไหมครับคุณลุง ผมขับให้ได้นะแค่บอกทาง ผมมีใบขับขี่สากล”“ไม่เป็นไรครับ ผมขอลงไปล้างหน้าสักหน่อย”“เชิญครับ” ปฐพีนั่งรอในรถไม่นานนักคนขับก็เปิดประตูก้าวเข้าด้านในก่อนจะขับออกตัวไปส่งเขายังปากทางที่ตกลงไว้ตอนแรก“อ้าวเพื่อนไหนบอกจะไปตัดผมล่ะ” โทชิร้องทักระหว่างเดินนำคนอื่นๆ ตรงโถงทางเดินในโรงแรม“ฉันเหนื่อยแล้วน่ะ เอาไว้วันหน้าดีกว่า”“หืม นายเดินหาร้านจนเหนื่อยเลยเหรอ นี่ไปตั้งนานนึกว่าตัดผมแล้วซะอีก”“เปล่าฉันนึกบางอย่างได้เลยไปทำน่ะ จะไปไหนกันเหรอ”“ไปกินข้าว ไปด้วยกันไหม”“ไปสิ”ปฐพีบ่ายหน้าเปลี่ยนเส้นทางเดินตามเพื่อนไป พวกเขาสั่งอาหารดื่มกินพูดคุยสัพเพเหระก่อนกลับมารอเวลาที่ห้องร่างสูงทิ้งตัวลงที่นอนนุ่มมันดีดตัวเขาขึ้นลงตามแรงโน้มถ่วงเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่ง ดวงตาเหม่อมองเพดานก่อนกดเปลือกตาปิดครุ่นคิดวกวนไปมา‘ชื่อพ้องเขา ไม่ใช่เบอร์เก่า แค่ผู้เช่า ไม่ยอมรับสาย ทำไมนะ เธอมีคนอื่น เด็กนั่นคือลูกเขา อะไรกัน เกลียดกันแล้วเหรอ ไม่รอกันแล้วเหรอ’ก๊อกๆร่างที่แน่นด้วยกล้ามเนื้อจากการบริหารสม่ำเสมอต้องสะดุ้งตัว