ตามดวงใจหวนคืน

ตามดวงใจหวนคืน

last updateLast Updated : 2026-04-03
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
45views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คำโปรย เพื่อความสุขของเด็กๆ เขายอมให้คู่แฝดชายหญิงตรงหน้าเรียกตนเองว่าคุณพ่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทั้งสองเป็นลูกของคนที่กำลังตามหา เมื่อได้เจอเธอความสงสัยจึงเกิดขึ้นมากมาย เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของใครตนพลาดอะไรไป

View More

Chapter 1

คำนำ/บทนำ

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、鼻から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
คำนำ/บทนำ
คำนำนิยายเรื่อง ตามดวงใจหวนคืน เป็นภาคต่อของ เล่ห์เสน่หาเพื่อนสาวแม่ และ หลงลีลารักลูกชายเพื่อน ซึ่งเขียนในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง เรื่องราวความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดสนิทสนมของคนสองคนที่อายุห่างกันสิบปีทั้งนี้ตัวละครในเนื้อหาไม่มีอยู่จริง เนื้อเรื่องถูกแต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง โปรดอ่านนิยายเพื่อความบันเทิงเท่านั้น...............................................................................................................................................................................บทนำปฐพี ทวีชัย หรือ ดิน เดินทางกลับประเทศไทยหลังจากทำตามความปรารถนาของผู้เป็นแม่จนสำเร็จทั้งได้เติมเต็มความฝันของตนเอง ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีภายในใจยังคงคะนึงหาและเฝ้ารอ การกลับมาครั้งนี้นับว่าถึงเวลาที่เขาจะทำตามความปรารถนาของหัวใจตัวเองและถือเป็นการรักษาคำพูดที่เคยให้ไว้กับเธอโดยที่ไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขาเฝ้ารอจะได้เจอนั้นหายไปจากที่อยู่เดิมพร้อมกับสิ่งล้ำค่าที่เขาไม่รู้มาก่อนว่าเธอเก็บรักษาและเฝ้าถนอมไว้เพียงลำพังปฐพีจะทำเช่นไรเมื่อไม่รู้เลยว่าเธอย้ายไปอยู่ที่ไหนหรือหัวใจของเธอเปลี่ย
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
เธอหายไปไหน
พฤษภาคม 2031 ฝรั่งเศสตอนใต้ บนระเบียงตึกห้องพักหรูใจกลางเมืองคานส์ ร่างสูงยืนทอดสายตาออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกด้วยแววหม่น แสงสีทองตรงขอบฟ้ายิ่งพาใจเหงาถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วมิอาจนับได้ในขณะที่สมาร์ตโฟนยังแนบอยู่ข้างแก้มรอปลายสายที่ส่งเสียงบ่งบอกว่าติดแต่กลับไม่เคยรับ ทว่าเขาก็ไม่เคยย่อท้อถึงแม้จะเกิดคำถามขึ้นภายในใจนานัปการ ก่อนจะลดมันลงจ้องมองที่หน้าจอและรูปของเธอกับตัวเองที่ถ่ายคู่กันตอนไปอ่าวปะการัง“ทำไมติดต่อไม่ได้เลยนะนี่ก็สามปีแล้วหรือว่าเธอมีคนใหม่ ไปแล้วจริงๆ ไม่มีทาง ฉันไม่เชื่อ เธอไม่ใช่คนอย่างนั้นและไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า ตั้งแต่วันนั้นที่บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เราก็บอกให้ทิ้งข้อความไว้เดี๋ยวจะติดต่อกลับ แต่เธอไม่ทิ้งอะไรไว้เลยไม่พอยังหายไปอีก โทรหากี่ครั้งก็ไม่รับสายเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ถามคุณแม่ก็เอาแต่บอกว่าไม่รู้ หรือคุณแม่จะเกลียดเธอแล้ว”ปฐพี ทวีโชค หรือ ดิน สูดหายใจเข้าลึกมองที่อุปกรณ์สื่อสารก่อนเงยหน้าทอดสายตาไปนอกหน้าต่าง เมื่อพยายามติดต่อผู้หญิงที่ตนเฝ้าแอบรักตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มจนเรียนจบมหาวิทยาลัย ได้ทำงานที่เดียวกับเธอและ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ไม่ได้ย้ายแผนก
หกคนสวนเสเฮฮาในร้านอาหารกึ่งบาร์ที่หาได้และมีโต๊ะว่าง โทชิได้มีโอกาสนั่งข้างเอมิลี่โดยไม่มีปฐพีกั้น จิตใจของเขามีชีวิตชีวาและเผยตัวตนที่อยากแสดงต่อหน้าเธอมาตลอดทำให้หญิงสาวประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษและเอาใจใส่ขณะเดียวกันปฐพีกำลังคุยหลายอย่างกับเอกภพและถูกทาบทามให้ไปทำโฆษณาให้ที่ไทย ชายหนุ่มไม่ได้รับปากแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเสียทีเดียว เขาให้เหตุผลว่าต้องตามหาคนก่อนถ้ากลับถึงไทยจะติดต่ออีกครั้งว่าจะรับหรือไม่รับเพื่อเป็นการไม่เสียเวลากับทั้งสองฝ่ายซึ่งเขามีกำหนดกลับทันทีหลังรับใบประกาศนียบัตร เมื่อดื่มกินอิ่มหนำต่างแยกย้ายกลับที่พักมีเพียงโทชิกับเอมิลี่ที่ไปต่อกันลำพังสามเดือนให้หลังปฐพีก็ยืนอยู่หน้าสนามบินสุวรรณภูมิพร้อมกับเพื่อนที่ตามมาเที่ยวยกทีมพวกเขาวางแผนมาผ่อนคลายเมืองไทยสามเดือน โดยสองคนจะไปภูเก็ต อีกสองคนจะไปเชียงใหม่แต่ทั้งหมดจะเที่ยวกรุงเทพก่อนปฐพีจึงจองโรงแรมให้ทุกคนที่เดิมคือที่ที่ตนเคยทำงานเมื่อเกือบแปดปีก่อนแกรก!!ร่างสูงโปร่งแต่งตัวทะมัดทะแมงด้วยเชิ้ตแขนยาวสีขาวแกะกระดุมด้านบนสองเม็ดสวมทับด้วยกางเกงยีนสีเข้มกับผมยาวที่รวบเป็นมวยหลวมๆ ไว้ด้านหลังดึงประตูออกแล้วก้าวเข้าด้
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
อยู่ไทย
ริสาเอ่ยคำนั้นทั้งที่จ้องมองปฐพี น้ำเสียงของเขาที่เกิดขึ้นภายหลังช่างขัดแย้งกับความดีใจระคนความกระตือรือร้นจนเผลอคลี่ยิ้มระบายไปทั่วใบหน้าคมคายเมื่อครู่ ดูท่าความสุขที่ฉายออกมามันได้ดับวูบลงในบัดดล และเขาเองก็มองเธออย่างไม่อยากเชื่อเรื่องที่เพิ่งได้ยินเช่นกัน“มะ เมื่อไหร่กัน” เสียงของเขาแผ่ว ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวจนต้องรีบกดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่งเพื่อซ่อนเอาไว้ไม่ให้ริสาเห็นพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่เธอบอก“เธอลาออกไปหลายปีแล้ว อืม...น่าจะราวๆ สามปีครึ่งได้แล้วมั้ง”“จริงเหรอครับ” ริสาผงกหัวสังเกตเห็นหลากหลายอารมณ์ฉายผ่านใบหน้าเนียนสะอาด“เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันครับ แล้วพี่ริสาไม่มีเบอร์โทรเธอเลยเหรอครับ”ริสาไม่ตอบเพียงแต่มองเขาแล้วยิ้มอ่อน สีหน้าปฐพีเจื่อนลง เขาไม่ใช่เด็กทำไมจะมองไม่ออกว่าริสาปิดบัง เช่นนั้นความสงสัยจึงยิ่งทวีคูณคิดเพียงว่าเห็นทีจะต้องรีบกลับบ้านไปถามแม่ว่าที่ผ่านมามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้หญิงที่ตนเองรักกันแน่ ก่อนจะขอเบอร์ริสาไว้เพื่อโทรติดต่อถามไถ่แล้วลากลับริสามองปฐพีเดินออกไปจนพ้นห้องด้วยใจแน่วแน่ หยิบโทรศัพท์แล้วลุกตามดูให้แน่ใจว่าเขาไปหรือยัง เมื่อเห็นว่าเขาเดินห่างอ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
รับเชิญ
“เพื่อนเป็นยังไงบ้าง” โทชิที่เดินมาพร้อมกับเอมิลี่เรียกถามเมื่อเห็นเขาเดินผ่านหน้า ปฐพีหยุดฝีเท้าหันไปหาเพื่อนสนิททำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนตอบด้วยเสียงเศร้า“เธอลาออกจากที่นี่ไปแล้ว พี่ผู้หญิงที่เคยร่วมงานกันก็ไม่ยอมบอกอะไรไปมากกว่านี้เลย” ปฐพียกมือขึ้นบีบสันจมูกกดนิ้วนวดระหว่างหัวตา กะพริบกลบม่านน้ำกลับไม่ยอมให้มันไหลออกมามากกว่านี้“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ” เอมิลี่ถาม เมื่อเห็นว่าปฐพีน้ำตาซึมเธอก็พลอยใจเสียไปด้วยเพราะไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน แต่ความรู้สึกนั้นไม่ใช่เชิงชู้สาวทว่าเป็นเพียงความห่วงหาอาทรตามประสาเพื่อนเท่านั้น“ผู้หญิงของเขา เอิ่มคือ ที่รักครับดินเขาติดต่อคนรักของเขาไม่ได้มาหลายปีแล้ว และที่นี่เคยเป็นที่ทำงานของเธอ” โทชิบอก เขากับเอมิลี่ตกลงคบกันแล้วหลังจากคืนนั้นที่ทั้งสองไปต่อด้วยกันโทชิก็ถือโอกาสขอเธอเป็นแฟน“คุณมีคนรักแล้วเหรอ” เอมิลี่หันมาถามปฐพีอย่างฉงนแต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้ตอบเสียงใครคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อนพอทั้งสามหันไปตามทางที่มาของเสียงนั้น ผู้ที่เรียกชื่อปฐพีชัดเจนก็ปรากฏว่าเป็นเอกภพนั่นเอง“สวัสดีทุกคนเลยนะครับ แหมไม่นึกเลยว่าจะได้เจอทีมผู้กำกับม
last updateLast Updated : 2026-03-07
Read more
คำถามที่ไม่ได้เตรียมรับมือ
แม่เลี้ยงเดี่ยวในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตขาวใต้กางเกงสีดำดูทะมัดทะแมงจูงมือลูกอย่างระมัดระวังระหว่างเดินกลับเข้าออฟฟิศเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเธอเพียงแค่ออกไปรับลูกแล้วกลับเข้ามาเป็นอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่เด็กๆ เข้าเนอร์สเซอรี่จนชั้นอนุบาลและยังคงเป็นสถานที่เดียวกันที่เธอไว้วางใจทั้งห่างจากที่ทำงานใช้เวลาขับรถไปกลับเพียงสามสิบนาที ระหว่างทางเดินมีคนทักทายเด็กๆ หยอกล้อกันพอเป็นพิธีจนเข้าห้องประจำตำแหน่งของยารินดา“คุณแม่ขา” เด็กหญิงตัวน้อยผมยาวผิวขาวแก้มกลมแหงนมองมารดาดวงตาซื่อใสรอการขานรับ ก่อนริมฝีปากอวบอิ่มเด่นชัดบนใบหน้าขาวที่ประทินผิวบางเบาก้มมองลูกน้อยพลางตอบเสียงหวานเปี่ยมเมตตา“ขา”“วันนี้คุณแม่ต้องทำงานต่ออีกไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยพูดจากระท่อนกระแท่นแต่สามารถเรียงประโยคได้อย่างชัดเจนไม่ต่างกันกับแฝดผู้น้องของเธอ“ไม่ค่ะ วันนี้แม่เคลียร์งานเสร็จแล้วรอแม่เก็บของไม่นานเราก็จะได้กลับบ้านกัน แล้ว...ทำไมเหรอคะ ลูกอยากไปไหนกันเหรอ”“ผมอยากไปเดินเที่ยวที่ถนนข้าวสารครับคุณแม่” ลูกชายชิงตอบแต่ลูกสาวก็พยักหน้าตาม“หืม นึกยังไงล่ะวันนี้ แล้วจะเดินไหวกันเหรอลูก แม่อุ้มหนูพร้อมกันสองคนไม่ไหวนะคะ”“
last updateLast Updated : 2026-03-07
Read more
คลับคล้ายคลับคลา
ชายร่างสูงพยายามเพ่งมองใครคนนั้นอยู่ในร้านฝั่งตรงข้าม เธอช่างดูคลับคล้ายคลับคลา แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงที่เขามองกำลังคุยกับใครที่ตัวเล็กกว่าเพราะร้านเป็นปูนสูงราวหนึ่งเมตรยี่สิบจึงทำให้มองไม่เห็น เมื่อตัดสินใจจะเดินข้ามถนนก็ถูกเอมิลี่ดึงแขนไว้แล้วเอ่ยถาม พลางชะเง้อมองตามสายตาของปฐพีประจวบเหมาะกับมีชาวต่างชาติกลุ่มอื่นเดินตรงมาทางพวกเขาและชนเอมิลี่เข้าอย่างแรงจนเสียหลักพยุงตัวเองไม่อยู่เอนเข้าหาปฐพี“ว้าย”ร่างสูงไหล่กว้างผมยาวรวบเป็นมวยพอหลวมไว้ด้านหลังดูสะอาดสะอ้านภายใต้เสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายกราฟิกเล็กน้อยด้านหน้า สวมทับด้วยกางเกงยีนกับบูทหุ้มข้อสีดำอ้าแขนรับเอมิลี่ในชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหวที่ดูเหมือนโผเข้าหาเขาเอาไว้แม้ไม่ได้ตั้งใจเพราะเวลานั้นโทชิอยู่ด้านในกำลังจ่ายเงินค่าสินค้าแต่เธอเดินออกมาก่อน แน่นอนตอนเกิดเหตุปฐพีไม่อาจรู้ได้เลยว่าในเวลาเดียวกันยารินดาบังเอิญหันไปทางเขา เธอสะดุดตากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและกำลังมองทั้งสองอย่างพินิจอยู่พอดี“รับอะไรดีคะ”เสียงเรียกของพนักงานเสิร์ฟทำให้ยารินดาละสายตาจากภาพบาดใจ มันช่างบังเอิญเหลือเกินเมื่อหันหน้ามาสนใจหญิงสาวอายุราวยี่สิบในชุดสีดำพิมพ์
last updateLast Updated : 2026-03-07
Read more
ความจำของหิน
ท่ามกลางแสงหน้ารถบนท้องถนนขณะติดไฟแดงยาวเหยียดทำได้เพียงค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหน้า ยารินดาเหลือบมองไปยังที่นั่งผู้โดยสารผ่านกระจกมองหลังสังเกตเห็นลูกชายดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เด็กน้อยนั่งเตะขาเล่นของเล่นแสนรักบนรถขณะที่พี่สาวแนบหน้าชิดกระจกมองถนนยามค่ำคืน แต่แล้วอยู่ๆ หินก็พูดบางอย่างออกมาสร้างความประหลาดใจให้เธอ“พี่ทราย พี่รู้ไหมเมื่อกี้ตอนออกจากร้านผมเห็นคุณพ่ออีกแล้ว” สิ้นประโยคนั้นทำให้พี่สาวหันมาสนใจเขาทันที“จริงเหรอ”“อืม”“แล้วคุณพ่อดูเป็นยังไงบ้าง” เสียงเด็กสามขวบกว่าคุยกันกระท่อนกระแท่นราวกำลังอวดของเล่นมากกว่าสนทนา ส่วนผู้เป็นแม่ก็เปิดโหมดหูกางดึงขวดน้ำข้างประตูมาดื่มฟังทั้งสองคุยกัน“คุณพ่อผมยาวรวบไว้ด้านหลัง แล้วก็เท่มากเลย”“หา” สีหน้าของทรายดูตื่นเต้น แต่ยารินดาแทบจะสำลักน้ำ เธอนึกสงสัยในความทรงจำของลูกชาย เด็กสามขวบเศษจะจดจำใบหน้าของพ่อจากภาพถ่ายได้แม่นยำขนาดไหน หรือแค่เห็นคนอื่นหน้าคล้ายคนในรูปเลยทึกทักเอาว่าเป็นพ่อของตนจึงอยากทดสอบเลยลองถามดู“ไหนลองเล่าให้แม่ฟังหน่อย ว่าเขาแต่งตัวยังไงลูกถึงบอกว่าเท่มาก” หินไม่สนใจมองแม่เอาแต่มองของเล่นในมือที่กำลังจับโฉบขึ้นลงใต้หลังคาร
last updateLast Updated : 2026-03-10
Read more
ชื่อพ้องกับเขา
หินพูดถึงความฝันของตัวเองให้พี่สาวฟังทั้งโยกตัวอย่างอารมณ์ดีขณะเคี้ยวอาหาร ปากเล็กฟันขาวขยับไปตามจังหวะการกินและพูด ส่วนยารินดาที่มองลูกอยู่ถึงกับขมวดคิ้วกลอกตานึกแต่ยังไม่ได้ขัด ทว่าจากเหตุการณ์เมื่อคืนวานเธอจึงคิดว่าบางทีหินอาจละเมอเดิน แต่ลูกก็ไม่เคยเป็นเธอจึงนับไว้ในใจว่านี่เป็นครั้งแรก หากบ่อยเข้าอาจต้องพาไปพบแพทย์ในรถระหว่างเดินทางไปโรงเรียนหินจ้อไม่หยุดจวบจนถึงหน้าประตู เธอส่งลูกถึงมือครูสาวเด็กน้อยไหว้อย่างนอบน้อมก่อนทรายจะหันกลับมาถามแม่และน้องชายก็หันตาม“คุณแม่จะไปทันการแสดงไหมคะ”“แม่ไม่รับประกันนะคะ แต่จะพยายามไปให้ทันแน่นอน แสดงให้เต็มที่นะลูก” ทั้งคู่แหงนมองแม่ฟังอย่างตั้งใจแล้วพยักหน้าแต่แววตายังคาดหวัง เธอรู้ว่าลูกอยากให้ไปทันแม้ไม่งอแงยกสองมือลูบหัวทั้งสองหวังว่าพวกเขาจะเข้าใจก่อนหันไปถามครู“เด็กเริ่มแสดงกี่โมงคะ”“คิวน้องๆ ขึ้นแสดงช่วงสี่โมงเย็นค่ะ ตามที่คุณเอกภพบอกอาจมีเลทเล็กน้อย คุณแม่อย่าลืมมาให้ทันนะคะ”ยารินดายิ้มแห้งทันทีเพราะสโมสรอยู่ไกลจากโรงเรียนและที่ทำงานของเธอหลายกิโลเมตรทั้งเป็นช่วงเลิกเรียนรถจะติดมาก“ค่ะ” เธอลากเสียงอย่างไม่มั่นใจ “ฝากเด็กๆ ด้วยนะค
last updateLast Updated : 2026-03-10
Read more
ผู้ชายตัวสูง
ปฐพีเก็บความรู้สึกหนักอึ้งเดินขึ้นรถเสียงปิดประตูทำให้ชายวัยหกสิบสะดุ้งตื่น“ไหวไหมครับคุณลุง ผมขับให้ได้นะแค่บอกทาง ผมมีใบขับขี่สากล”“ไม่เป็นไรครับ ผมขอลงไปล้างหน้าสักหน่อย”“เชิญครับ” ปฐพีนั่งรอในรถไม่นานนักคนขับก็เปิดประตูก้าวเข้าด้านในก่อนจะขับออกตัวไปส่งเขายังปากทางที่ตกลงไว้ตอนแรก“อ้าวเพื่อนไหนบอกจะไปตัดผมล่ะ” โทชิร้องทักระหว่างเดินนำคนอื่นๆ ตรงโถงทางเดินในโรงแรม“ฉันเหนื่อยแล้วน่ะ เอาไว้วันหน้าดีกว่า”“หืม นายเดินหาร้านจนเหนื่อยเลยเหรอ นี่ไปตั้งนานนึกว่าตัดผมแล้วซะอีก”“เปล่าฉันนึกบางอย่างได้เลยไปทำน่ะ จะไปไหนกันเหรอ”“ไปกินข้าว ไปด้วยกันไหม”“ไปสิ”ปฐพีบ่ายหน้าเปลี่ยนเส้นทางเดินตามเพื่อนไป พวกเขาสั่งอาหารดื่มกินพูดคุยสัพเพเหระก่อนกลับมารอเวลาที่ห้องร่างสูงทิ้งตัวลงที่นอนนุ่มมันดีดตัวเขาขึ้นลงตามแรงโน้มถ่วงเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่ง ดวงตาเหม่อมองเพดานก่อนกดเปลือกตาปิดครุ่นคิดวกวนไปมา‘ชื่อพ้องเขา ไม่ใช่เบอร์เก่า แค่ผู้เช่า ไม่ยอมรับสาย ทำไมนะ เธอมีคนอื่น เด็กนั่นคือลูกเขา อะไรกัน เกลียดกันแล้วเหรอ ไม่รอกันแล้วเหรอ’ก๊อกๆร่างที่แน่นด้วยกล้ามเนื้อจากการบริหารสม่ำเสมอต้องสะดุ้งตัว
last updateLast Updated : 2026-03-14
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status