Todos os capítulos de ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: Capítulo 91 - Capítulo 100

“เฟิงเส้าฝู่” นางไม่ปล่อยมือ “ท่านบอกว่าแต่งงานก็ต้องมีความรัก แล้วท่านคิดว่าต่อไปท่านจะรักข้าหรือไม่” เห็นดวงตาของเขาเบิกกว้าง แววตาตกตะลึงและมีท่าทีอึกอัก นางมั่นใจว่าเขาไม่ได้มีท่าทีอึดอัดลำบากใจ “ท่านว่าหากข้าเกี้ยวพาท่าน วันหน้าท่านพอจะทำใจให้รักข้าได้หรือไม่ ข้าว่าตอนนี้ท่านจะต้องชอบข้าบ้างไม่มากก็น้อย ใช่หรือไม่”นางลอบมองใบหูของเขาที่แดงก่ำ ลอบเก็บรอยยิ้มลิงโลดเอาไว้จนมิดชิด ท่าทางของเขาชัดเจนถึงเพียงนี้เหตุใดก่อนหน้านางมองไม่ออกนะ!!“เจ้าบอกเองว่าข้ายากจน”“แต่ข้ามีสินเดิมมากมาย เลี้ยงดูท่านได้ไม่ลำบากแน่นอน!”เขามองไปรอบๆ กระแอมกลบเกลื่อน “ข้อดีของข้าที่เจ้าเคยบอก ตอนนี้ยังใช้ได้อยู่หรือไม่”“ได้แน่นอน” นางเงยหน้าสบตากับเขาด้วยรอยยิ้ม ทุกอย่างที่เป็นเขาหล่อหลอมให้นางมั่นใจว่าเลือกคนไม่ผิด แต่แรกไม่ได้คิดอะไรเพียงคิดว่าเขาหล่อเหลาน่ามอง น่าหมายปอง สตรีอื่นชอบพอเขาทว่าพอเห็นว่าเขาใช้ชีวิตเรียบง่ายก็เปลี่ยนใจเมื่อมีตัวเลือกที่มั่งคั่งกว่า ทว่านางไม่จำเป็นต้องเลือกความมั่งคั่งนี่ เพราะตั้งแต่แรกนางก็ไม่ได้ปรารถนาในลาภยศ ความสูงส่ง ชื่อเสียง หรือแม้แต่ความมั่งคั่ง“คราแรกยังคิดว่

เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยคุกเข่าขอร้องเมื่อเยี่ยนเจากลับมาถึงจวน อ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง ขอให้เขาช่วยมารดาของตน ดึงดันอย่างถึงที่สุด เพราะหวังว่าบิดาจะใจอ่อนเยี่ยนเจาอธิบายว่านั่นคือราชโองการ แม้แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้“ไม่จริง! ท่านพ่อเพียงไม่อยากช่วย! ทั้งที่ทั้งหมดนี้ก็เพราะท่านพ่อทั้งนั้น! หากมิใช่ว่าท่านพ่อเอาแต่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียง เงินทอง หน้าตา ท่านแม่จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หรือ! ท่านพ่อเป็นฝ่ายสัญญาจะรับท่านแม่เป็นฮูหยินเอกแท้ๆ แต่กลับรับสตรีอื่นเข้ามาเพราะสตรีผู้นั้นมีทรัพย์สินเงินทอง!!!”“เจ้า!!!/ท่านพ่อ!!!”เยี่ยนเจาเงื้อมือขึ้น เยี่ยนเสวี่ยหรูปราดเข้ามา นางนั่งลงคว้าตัวเยี่ยนเสวี่ยรุ่ยเอาไว้ เงยหน้าจ้องมองบิดา“ตอนนี้ยังวุ่นวายเลอะเทอะกันไม่พอหรือเจ้าคะ ยังถึงขั้นจะลงไม้ลงมือ? ท่านพ่อมองไปรอบๆ สิ ที่นี่ถูกละเลยเพิกเฉยมานานเพียงใดแล้ว คิดจริงๆ หรือว่าตบตีน้องสิบสามแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น? หากจัดการให้ดีตั้งแต่แรกเรื่องจะบานปลายมาจนถึงตอนนี้?”บิดาของนางเซถอยไปหลายก้าว เขาหมุนตัวหมายเดินจากไป“เดินหนี? ทุกครั้งท่านพ่อก็เป็นเช่นนี้ มีปัญหาในจวนก็เดินหนีปล่อยให้ท่านแม่ของข้าแก้ปัญหา นางทำได

เยี่ยนเสวี่ยหรูพุ่งเข้าไปขวาง นางกับซูม่อช่วยกันปกป้องเฟิงเสียนกวงเอาไว้ด้านหลัง กระทั่งเป็นนางเองที่รับมือมีดสั้นคู่เอาไว้ได้ กระทั่งทำให้อีกฝ่ายถูกถีบจนถอยร่น...หญิงสาวอีกคนก้าวเข้ามา “ฝีมือไม่เลวนี่ ซุนเก่อไม่เคยแพ้ผู้ใดมากก่อนหากใช้มีดสั้นคู่นี้ เจ้าเป็นใคร คนคุ้มกันของเขา? เขาจ่ายเท่าไหร่ข้าให้สามเท่ามาอยู่ข้างกายข้า”ซุนเก่อ? เขายังคงจ้องมองนางด้วยสายตากังขา เยี่ยนเสวี่ยหรูเองก็ประหลาดใจเพราะนี่เป็นเพลงกระบี่คู่ของนางอย่างแน่นอน“คารวะท่านหญิง ท่านหญิงทรงล้อเล่นแล้ว นี่คือคุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครู เยี่ยนเสวี่ยหรู คุณหนูสิบเอ็ดนี่ก็คือท่านหญิงเจาจวิน ธิดาของเป่ยโจวหวาง”“คารวะท่านหญิง” นางยังไม่เก็บมีดสั้นประสานมือคารวะอีกฝ่ายแบบบุรุษ“เจ้าน่ะหรือคุณหนูสิบเอ็ด?”“อาจารย์ของคุณหนูสิบเอ็ดคือผู้ใดหรือขอรับ” นึกไม่ถึงว่าซุนเก่อจะเป็นคนขัดจังหวะขึ้นเยี่ยนเสวี่ยหรูมองเขาไม่ได้ตอบคำถาม นางมองท่านหญิงเจาจวิน “การทักทายของท่านหญิงช่างชวนให้ผู้คนตื่นตระหนกเสียจริง ถึงขั้นใช้คำว่า ‘จัดการ’ กับขุนนางราชสำนัก เห็นชัดว่าข้าอ่อนหัดในเรื่องธรรมเนียมและกฎหมายต้าเย่าจริงๆ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเชื้อ

!! นางนึกถึงท่านหญิงเจาจวิน นึกถึงท่าทีของบิดากับเป่ยโจวหวาง ...คงมิใช่ว่าหยุดการกระทำหุนหันของท่านหญิงวันนี้ไม่ได้ ดังนั้นจึงเบนเป้าหมายมาที่นางแทน??เป่ยโจวหวางขึ้นชื่อเรื่องรักและตามใจธิดาเพียงคนเดียว ท่านหญิงเจาจวินเป็นสหายสนิทกันกับองค์หญิงเล่อเยวี่ย มาครั้งนี้ก็เพื่อแก้แค้นให้สหายอย่างไม่ต้องสงสัยคงมิใช่ว่า...เพื่อหยุดท่านหญิงไม่ให้แก้แค้นด้วยการแต่งเฟิงเสียนกวงเข้าจวนอ๋อง ถึงขั้นที่ว่าเปลี่ยนวิธี ด้วยการบีบให้นางแยกจากเฟิงเสียนกวง โดยให้นางแต่งกับบุตรชายแม่ทัพอวิ๋น??“มารดามันเถิด!!!”สวีซื่อ... มองเยี่ยนเสวี่ยหรูด้วยสายตาไม่สบายใจ “ไม่ต้องบอกเฟิงเส้าฝู่แน่หรือ”“เขาได้พักที่จวนสบายๆ ดีแล้วเจ้าค่ะ ข้าจัดการได้” นางมองแผ่นหลังของบิดาที่เดินอยู่ข้างหน้า มั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอยากหลุดพ้นจากตระกูลลั่ว ดังนั้นตอนนี้มีไม้ใหญ่กว่าให้เกาะ อีกทั้งยังอาจจะเป็นไม้ที่แข็งแรงมั่นคงกว่า เช่นนี้การเปลี่ยนขั้วไม่แน่ว่าอาจเป็นเรื่องดีต่อเขาในงานเลี้ยงมีหญิงสาวมากมาย แม้แต่ท่านหญิงเจาจวินเองก็มา สายตาของอีกฝ่ายจับจ้องมาที่นางอย่างแฝงนัย เยี่ยนเสวี่ยหรูยิ้มให้อีกฝ่ายราวต้องการยั่วโมโห นางยังถ

นางชนะอย่างใสสะอาด ชนะแบบหมดจดไร้ข้อกังขา สายตาแน่วแน่หนักแน่นมองไปยังเยี่ยนเจา สีหน้าของนางเรียบเฉยเย็นชา ถึงตอนนี้นางเกรงว่าบิดาคงเพิ่งตระหนักว่านางได้ล่วงรู้แผนการของเขาทั้งหมดแล้ว!!!เพิ่งผ่านเข้าไปในประตูจวน เยี่ยนเจาก็หันกลับมาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด เขาพุ่งปราดเข้าไปเงื้อมือตรงหน้าเยี่ยนเสวี่ยหรูสวีซื่อดึงหญิงสาวให้ถอยหลัง นางขยับเอาตัวเองบดบัง “ท่านราชครู!!”“เจ้าถอยไป!”“ท่านกล้าตีนาง? เช่นนั้นก็ตีข้า เอาสิ ตบเลย! วันนี้ข้าจะดูว่าใครจะกล้าลงมือกับบุตรสาวข้า!” สวีซื่อมีท่าทีดุดันไม่สมกับเป็นนางเลย พ่อบ้านตกตะลึง บ่าวไพร่ก้มหน้า“สวีซื่อ! เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือกับเจ้า!”“กล้าสิ ท่านย่อมกล้า เช่นนั้นเอาเลย ข้าเองก็มีมือมีเท้า มาดูกันว่าข้าที่เคยฝึกยุทธ์ยังแดนเหนือ จะเอาชนะราชครูที่เป็นบัณฑิตมาทั้งชีวิตไม่ได้!” สวีซื่อเลิกแขนเสื้อสองข้างขึ้นเยี่ยนเจาชะงัก “ไร้มารยาท”“ท่านสิไร้ยางอาย!”“เจ้า!”“ใช่ข้าเอง ท่านจะทำไม วางแผนโยนบุตรสาวตัวเองเข้าไปแลกกับความยิ่งใหญ่ ตอนนี้ถูกตอบโต้กลับทำเป็นรับไม่ได้ ตัวเองเป็นถึงราชครู แต่คำพูดกลับเหมือนผายลม! รับปากนางแล้วแท้ๆ กลับกล้าตลบหลัง