All Chapters of ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: Chapter 81 - Chapter 90

เสี่ยวผิงปิดประตูหลังสวีซื่อมาส่งหญิงสาวกลับเรือน ตกน้ำครั้งนี้แม้จะบอกว่าได้ไม่คุ้มเสีย แต่สำหรับเยี่ยนเสวี่ยหรูนางมองว่านี่เป็นคำเตือนของนางถึงคนตระกูลจ้าว นางจะไม่ยอมตกเป็นหมากของผู้ใดโดยง่าย คิดหลอกใช้นางไต่เต้าเพื่อตำแหน่ง เพื่ออำนาจ เช่นนั้นก็ต้องพร้อมรับหากนางไม่ยินยอม คิดเล่นงานนางเพราะเห็นนางอ่อนวัยไร้เดียงสา ก็ต้องดูว่านางจะยอมให้รังแกโดยง่ายหรือไม่!“คุณหนูเจ้าค่ะ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเฟิงเส้าฝู่จะไม่เปิดโปงท่าน?” คำถามของเสี่ยวผิงทำให้นางหัวเราะ สาวใช้ขี้สงสัยของนางย่อมมองออกว่าเฟิงเส้าฝู่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“เขาไม่ทำหรอก แต่ถึงทำข้าก็เอาตัวรอดได้อยู่ดี”“ท่านเชื่อใจเขาหรือเจ้าคะ?”นั่นสิ...คำถามนี้มีเหตุผล เพราะจริงๆ แล้วนางก็เชื่อว่าเขาจะไม่เปิดโปงนาง ความเชื่อใจนี้มาได้อย่างไร?? “อาจไม่ใช่ความเชื่อใจ แต่เพราะครั้งแรกที่พบเขาเรื่องพัวพันถึงตระกูลหยวนกับจวนราชครู เขาเองก็ถูกดึงเข้ามาโดยไม่เต็มใจ ไม่คาดคิด เจ้าลองคิดดูนะหากเรื่องเกิดขึ้นในแบบตรงกันข้าม ข้ากับพี่สี่ถูกคุณชายหยวนทำร้าย เขามาเพื่อช่วยคน เด็กสองจวนทะเลาะกัน เขาที่เป็นผู้ใหญ่ เป็นขุนนาง ไกล่เกลี่ยเรื่องก็จบ

กระบี่ไม้ประสานฟาดฟัน เยี่ยนเสวี่ยหรูสกัดเอาไว้ได้ทันที ดวงตาของนางดุดันแน่วแน่ ทันทีที่อีกฝ่ายเปิดฉากจู่โจมนางตั้งรับจากนั้นจู่โจมกลับ กระบี่ไม้ที่จ้วงแทงอีกข้างฟาดลงไปยังสีข้างทำให้เยี่ยนเป่าอวี้ถอยร่นทุกคนเบิกตาราวกับคาดไม่ถึง เยี่ยนเป่าอวี้ที่เพลี่ยงพล้ำโกรธกรุ่นหงุดหงิด จากที่คราแรกหมายสั่งสอนให้อีกฝ่ายเจ็บตัวนิดๆ หน่อยๆ เมื่อเขาเป็นฝ่ายตกเป็นรองจึงจงใจจู่โจมรุนแรงขึ้น ทว่าทุกครั้งน้องสาวของเขากลับสกัดการจู่โจม จากนั้นกระแทกกระบี่กลับมาอย่างแม่นยำคล่องแคล่ว ขาเขาถูกฟาด แขนเขาถูกตีกระบวนท่าสุดท้ายที่นางฟาด กระบี่ของเขาหลุดมือหล่นกระเด็นไปข้างลานโล่ง จากนั้นเขามองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเท้าของนางถีบออกมาตอนไหน ตอนที่ถูกถีบแล้วเขาล้มหงาย เจ็บจนจุกลุกไม่ขึ้น สายตามองเห็นเพียงความเย็นชาของน้องสาว“พี่หกท่านไม่ฟังที่อาจารย์สอนหรือ ไม่อาจจู่โจมแบบบุ่มบ่าม ปกปิดจุดอ่อนตัวเองในเวลาที่จู่โจม หาไม่ท่านอาจถูกตอบโต้กลับ คมกระบี่ไร้ตา หากนี่เป็นกระบี่จริง การที่ท่านดูแคลนคู่ต่อสู้กระทั่งไม่ทันทำความเข้าใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายฝีมือเป็นอย่างไร เอาแต่คิดว่าตัวเองต้องชนะแน่นอน นั่นคือประมาท”อาจารย์ของนาง

“เราถูกตาม” เขาเลิกม่านรถม้ามองไปรอบๆ กระทั่งลูกดอกพุ่งเข้ามาในรถม้า ซูม่อรีบกดร่างของชายหนุ่มลงบนพื้นรถม้า “ไป!!” เขาตะโกนบอกคนขับรถม้า ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายกลับตกจากรถม้าเพราะโดนลูกดอกซูม่อขยับไปบังคับรถม้า เขาฟาดแส้เพื่อให้ม้าออกวิ่งไปข้างหน้า มือหนึ่งตวัดกระบี่ปัดลูกดอกออกจากวิถี กระทั่งตอนที่กำลังจะผ่านทางแยก เชือกเส้นใหญ่ก็ถูกดึงขวาง ม้าลากรถสะดุดล้มส่งเสียงโหยหวน รถม้าของเฟิงเสียนกวงพลิกคว่ำเสียงดังสนั่นคนชุดดำ...โผล่ออกมาจากทุกทิศทางซูม่อพาผู้เป็นนายออกมาจากรถม้า เขาจงใจวิ่งเข้าไปในพงหญ้ารกทึบ ผลักผู้เป็นนายเข้าไปในช่องหิน กระทั่งวิ่งสะเปะสะปะหลอกล่อคนชุดดำเหล่านั้นให้ตามตัวเขาไปในยามคับขันเฟิงเสียนกวงรู้ว่าไม่ควรทำตัวเป็นภาระ เขาพยายามอยู่ที่นิ่งที่สุด เงี่ยหูฟังเสียงรอบตัว เสียงฝีเท้าสับสน เสียงตะโกนรอบด้าน เสียงประมือกันดังขึ้นจากที่ไกลๆ ตอนที่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาจากอีกฟาก เขาดึงมีดสั้นออกมาจากรองเท้าหุ้มแข็ง พงหญ้าถูกแหวก “ข้าเจอเขา...”เงาร่างหนึ่งพุ่งปราดเข้ามา เขาเบิกตามองเยี่ยนเสวี่ยหรูที่สองมือมีมีดสั้น นางขยับไหวคล่องแคล่ว รับมือคนชุดดำสามคนได้อย่างเหนือช

“ก็เพราะ...ตัดปัญหาเรื่องสะใภ้กับมารดาสามีน่ะสิ! แถมยังไม่ต้องมามัวกังวลว่าจะถูกจับคู่กับตระกูลใหญ่ มีอำนาจหนุนหลัง มีจวนนั้น จวนนี้ จวนโน้นมาคอยชี้นิ้วสั่ง ที่สำคัญ...ไม่ต้องรีบตื่นเช้ามาปรนนิบัติบิดามารดาของสามี ดีจะตาย!!!”เขาหลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน “คุณหนูสิบเอ็ดที่เจ้ากล่าวมาเป็นข้อดีแน่หรือ นั่นคือข้อเสียที่สตรีทั่วทั้งเมืองหลวงมองเห็นในตัวข้าเลยนะ”นางเลิกคิ้ว “มิสู้ข้าแต่งให้ท่าน?!”เขาถึงขั้นสำลัก...น้ำลาย “อะ...อะไรนะ!!”“ข้าจริงจังนะ ท่านทั้งหล่อเหลา ทั้งมีตำแหน่งหน้าที่มั่นคง ทั้งฉลาด ทั้งใจดี แถมที่จวนก็ไม่มีใครคนอื่นอีก ข้าไม่ต้องกังวลว่าอยู่ในจวนจะโดนจับผิด โดนลงโทษ หรือโดนจับตามอง ไม่ต้องทะเลาะกับผู้อื่น ไม่ต้องเสแสร้ง ไม่ต้องปั้นหน้าเป็นฮูหยินที่สูงส่งตลอดเวลา ท่านดูนะ ข้าหน้าตาไม่เลว สินเดิมมากมายสุขสบายไปชั่วชีวิต บิดาเป็นถึงราชครู ข้าคุ้มครองความปลอดภัยให้ท่านได้ด้วย จะไม่ก่อความวุ่นวายให้ท่านเด็ดขาด”เขาถอนหายใจนวดขมับเบาๆ “คุณหนูสิบเอ็ดท่านชอบข้าหรือ”“ชอบสิ!!” นางตอบทันทีอย่างจริงจัง เพียงแต่ดวงตาของนางบริสุทธิ์สดใสไร้ประกายของความหมายที่เขามองหา“ข้าไม่ได

เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยนำเรื่องไปปรึกษามารดากับพี่ชาย จากนั้นทั้งสามก็ลอบให้สาวใช้ออกมาปล่อยข่าวข้างนอก กล่าวว่าคุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครูแอบลอบนัดพบคนรัก จนฟ้าสางจึงถูกท่านราชครูจับตัวกลับมา ส่วนบุรุษผู้นั้นหนีออกจากเมืองไปแล้วด้วยความกลัว!!!“ข่าวลือยากจับตัวคนเริ่ม ข้าจะดูว่าเจ้าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไรพี่สิบเอ็ด!”นึกไม่ถึง...หกวันหลังจากนั้นข่าวลือเงียบหาย อยู่ๆ สวีซื่อก็พาเยี่ยนเสวี่ยหรู พี่หกของนาง และตัวนางเข้าวังหลวงอีกครั้ง ตอนเพิ่งลงจากรถม้า เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยมองเห็นองค์หญิงเล่อเยวี่ยสั่งให้ขุนนางผู้หนึ่งคุกเข่านางจำได้ว่าเขาก็คือเฟิงเส้าฝู่ บุรุษผู้หล่อเหลาที่สตรีทั่วเมืองหลวงหมายปอง นางเองก็เคยอยากแต่งให้อีกฝ่าย ทว่าเมื่อได้ยินมาว่าเฟิงเส้าฝู่ฐานะที่จวนไม่ได้ดีนัก ทั้งจวนก็เล็กมากใช้ชีวิตก็เรียบง่าย นางที่อยากใช้ชีวิตสุขสบายตัดใจในทันทีว่าบุรุษผู้นี้นางไม่เอา!“ท่านแม่ลูกขอตัวสักครู่นะเจ้าคะ” อยู่ๆ พี่สาวของนางก็ยอบกายกล่าวแล้วเดินจากไปทันทีเยี่ยนเสวี่ยรุ่ยมองตามด้วยสายตางุนงง สวีซื่อเองก็มองด้วยสายตากังวล กระทั่ง...สนทนากันได้ไม่กี่ประโยค อยู่ๆ เยี่ยนเสวี่ยหรูกลับตวัดมือตบหน้าสตร