Todos os capítulos de ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: Capítulo 61 - Capítulo 70

จวนราชครูเยี่ยนได้คนที่เหมาะสมกว่าอนุขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก ชื่อเสียงไม่ด่างพร้อย แก้ปัญหาเรื่องทายาทได้อย่างเหมาะสม ป้องกันไม่ให้ซินอี๋เหนียงมีใจคิดยกบุตรชายตัวเองขึ้นมาเป็นซื่อจื่อ ตัดความหวังอีกฝ่ายทันทีอย่างเลือดเย็น... ด้วยแผนการนี้สองตระกูลมีแต่ได้กับได้เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลานสาวจะฉลาดหลักแหลม อีกทั้งยังรู้จักรับมือกับเรื่องราวได้เป็นอย่างดีเช่นนี้ระหว่างนั่งรถม้ากลับจวนเยี่ยนเสวี่ยหรูขมวดคิ้ว “นั่นมิใช่พี่สี่หรอกหรือ?”เสี่ยวผิงรีบปราดมายังริมหน้าต่าง “ใช่เจ้าค่ะคุณหนู”“บาดแผลจากการถูกโบยมิใช่ยังไม่หายดี? เขาออกมาทำไมกัน หยุดรถ”“คุณหนูท่านจะไปไหนเจ้าคะ!”ทันทีที่รถม้าจอดไม่รอให้ผู้ใดถามหญิงสาวก้าวลงจากรถม้า เสี่ยวผิงวิ่งตามผู้เป็นนาย ปากตะโกนบอกคนขับรถม้าให้หาที่จอดรถและรีบตามมาโดยเร็วในตรอกเยี่ยนหย่งหนานถูกคนสี่คนลากเข้าไปสภาพหน้าอนาจ เขาถูกโยนลงบนพื้นจากนั้นเสียงหัวเราะเยาะก็ดังสั่น “นี่น่ะหรือซื่อจื่อจวนราชครู หากให้บิดาของเจ้ารู้ว่าในสำนักศึกษาหลวงเจ้าก็เพียงแค่บ่าวรับใช้ของข้า ฮ่าๆๆๆ”เยี่ยนหย่งหนานลุกขึ้น “ข้าไม่ใช่!!” เขาถูกถีบจนล้มอีกครั้ง ผู้ติดตามยังต่อยไปอีกสองสา

นางกระแทกเท้าลงไปบนอกของอีกฝ่ายอย่างแรง หยวนอวี่ฉีเจ็บจุกพูดต่อไม่ได้ “บิดาข้ายกเข้าขึ้นมาเป็นซื่อจื่อ หรือแม้แต่เรื่องนี้ตระกูลหยวนของเจ้าก็จะก้าวก่าย? ข้าเพิ่งรู้ว่าการตัดสินใจของบิดาข้าที่เป็นถึงราชครู ตระกูลหยวนกลับเห็นว่าไม่เหมาะสม?”“ข้าว่าเขาไม่ได้ตั้งใจหมายความเช่นนั้น”เสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้น เยี่ยนเสวี่ยหรูหันกลับไปมองด้านหลัง บุรุษหล่อเหลาน่ามอง ใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาคมส่องประกาย เขาสวมชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มส่งให้เรือนกายสูงโปร่งดูมีสง่าราศีสวรรค์ถึงกับมีบุรุษล้ำเลิศหล่อเหลาเช่นนี้อยู่จริง!!! เยี่ยนเสวี่ยหรูถึงกับตะลึง นางจ้องมองเขาอยู่นานไม่ได้ปล่อยคนที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า เยี่ยนหย่งหนานเป็นฝ่ายลุกขึ้นแล้วแตะแขนของนาง “น้องสิบเอ็ดปล่อยคุณชายหยวนก่อนดีหรือไม่”นางมุ่นคิ้วละสายตาจากชายหนุ่มหล่อเหลาอย่างไม่เต็มใจ ปลายเท้ากดลงหนักหน่วงถลึงตาให้อีกฝ่าย “หากมิใช่เพราะกลัวว่าจะขายหน้าต่อหน้าบุรุษรูปงาม ข้าจะอัดเจ้าอีกสักยกสองยก” นางพึมพำเสียงเบาจากนั้นยอมปล่อยอีกฝ่ายโดยดีหยวนอวี่ฉีรีบลุกขึ้นไปหลบหลังเฟิงเส้าฝู่[1] ยังมีหน้าข่มขู่นาง “เยี่ยนเสวี่ยหรู เรื่องในวันนี้ข้าจะฟ้องบิดาข้า! แม

“ข้าน้อยเคยได้ยินเรื่องซุบซิบ อนุคนหนึ่งของท่านราชครู เดิมทีเคยช่วยชีวิตฮูหยินใต้เท้าหยวน ดังนั้นแม้ว่าฐานะจะไม่ได้สูงส่ง แต่หยวนฮูหยินก็ยังคบหาและให้ความช่วยเหลือนางอยู่เสมอ ในสำนักศึกษาหลวงคุณชายหกจวนราชครูก็ได้รับความช่วยเหลือจากคุณชายหยวนหลายครั้ง อำนาจที่ถูกแบ่งครึ่งไปจากมือข้าน้อยเกรงว่าฮูหยินราชครูคงเลือกที่จะช่วยคุณชายสี่ ดังนั้นอาจเป็นได้ที่คุณหนูสิบเอ็ดเลือกที่จะช่วยคุณชายสี่?”เฟิงเสียนกวงฟังแล้วก็ไม่ได้คล้อยตาม สีหน้า ท่าทาง รวมไปถึงดวงตาของหญิงสาวที่แสดงออก เขาไม่คิดว่านางช่วยเพียงเพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ของมารดา เขากำลังครุ่นคิดรถม้าก็กลับมาถึงที่จวน“นายท่าน”“ท่านพ่อบ้าน” เขามองไปยังประตูจวน “มีแขกหรือ”“ขอรับ หลี่ฮูหยินมารออยู่ครู่หนึ่งแล้ว”ชายหนุ่มถอนหายใจมองพ่อบ้าน “เรียกหลี่ฮูหยินไม่ได้แล้ว นางเป็นม่ายสามีสิ้นใจแล้ว อีกทั้งบ้านสามียังขับไล่ไสส่งอย่างไม่เป็นธรรม เรียกนางว่านายหญิงสวี”“ขอรับ”เฟิงเสียนกวงเดินเข้าไปในห้องโถง พบว่านายหญิงสวีลุกขึ้นมองเขาด้วยสายตากังวล “นายหญิงสวี” เขาประสานมือคารวะอีกฝ่าย“คารวะเฟิงเส้าฝู่ ข้ามารอท่านเพราะมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา”“ท่านนั

เยี่ยนเสวี่ยหรูถอนหายใจมองเยี่ยนหย่งหนาน ยิ่งเขามีท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว ในใจของนางก็ยิ่งรู้สึกว่าโลกช่างไม่ยุติธรรม คนดีๆ เช่นนี้กลับถูกทอดทิ้งไม่ได้รับความสำคัญ“พี่สี่”เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง “เจ้าไม่ควร...”“ไม่ควรช่วยท่าน ไม่ควรอัดเจ้านั่น หรือไม่ควรบอกให้ท่านทำในสิ่งที่ควรทำ หรือข้าไม่ควรช่วยท่านตั้งแต่แรก หรือข้าไม่ควรเห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับท่านไม่ยุติธรรม ที่ท่านเอาแต่ก้มหน้ายอมรับสิ่งที่ผู้อื่นยัดเยียดให้ท่านเป็น ข้าถามท่านสั้นๆ ท่านยินดีที่จะเป็นซื่อจื่อจวนราชครูหรือไม่”เขามองนางด้วยสายตาอึ้งงัน นานมากกว่าที่เขาจะถามนางกลับ “เจ้าช่วยข้าเพราะอะไร”“เพราะข้าอยากได้สิ่งตอบแทน”เขาเลิกคิ้วมองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ “เจ้าดูไม่เหมือน”“แล้วท่านยังจะถาม?”“เจ้าไม่ควรช่วยข้าจนทำร้ายท่านแม่ นาง...”“ทำร้ายท่านแม่? สิ่งที่เกิดขึ้นท่านคิดว่าเป็นข้าที่ทำร้ายนาง?”เยี่ยนหย่งหนานเงียบไปนานมาก “ข้า...”“ในใจของท่านยอมรับได้หรือที่มีผู้กล่าวหาว่าพี่ใหญ่ตายเพราะท่าน”“ย่อมไม่ใช่!”“ข้าเองก็ด้วย ข้ารู้ทั้งรู้ว่าพี่ใหญ่จากไปเพราะอะไร เพราะใคร คนทำไม่สำนึก ไม่รู้สึกผิดเอาแต่โยนความผิดให้คนอื่น

นางมองซินอี๋เหนียง “อี๋เหนียงมีเรื่องสนทนากับข้าหรือ” เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยไม่ชอบนางอยู่ก่อนแล้ว ท่าทางเป็นอริชัดเจนจากดวงตาไม่ปกปิด ทำให้เยี่ยนเสวี่ยหรูไม่อยากใส่ใจหันไปมอง“เรื่องที่เกิดขึ้นข้าเองก็เห็นใจคุณหนูสิบเอ็ด ฮูหยินดูแลจวนเหน็ดเหนื่อย ดังนั้นสุขภาพจึงย่ำแย่เช่นนี้น่าเห็นใจยิ่ง ข้าเองก็เคยเสนอตัวแบ่งเบาด้วยความจริงใจ ทว่ากลับถูกมองว่าอยากยึดอำนาจมาไว้ที่ตัวเอง ข้าเพียงอยากให้คุณหนูสิบเอ็ดเข้าใจข้า หากข้าได้แบ่งเบาภาระเรื่องดูแลจวน ข้าจะดูแลทุกอย่าง ดูแลทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่รู้ว่าคุณหนูสิบเอ็ดจะคิดเห็นอย่างไร”“ท่านถามความคิดเห็นข้า?” นางเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย“ย่อมต้องถามความเห็นคุณหนูสิบเอ็ดอยู่แล้ว ข้ารู้ว่าบางทีคุณหนูสิบเอ็ดอาจกำลังเป็นกังวลเรื่องสินเดิมของมารดาท่าน เรื่องนั้นท่านวางใจได้ข้าจะไม่แตะต้องเด็ดขาด หากข้ารับปากเช่นนั้นไม่รู้ว่าคุณหนูสิบเอ็ดจะยอมนั่งลงสนทนากับข้าดีๆ หรือไม่”เยี่ยนเสวี่ยหรูยิ้ม “ไม่แตะต้องเด็ดขาด?”“ใช่แล้ว”“ซินอี๋เหนียง ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนแต่งงานท่านพ่อไร้ซึ่งทรัพย์สิน เป็นเพียงขุนนางขั้นสี่ที่เบี้ยหวัดรายปีไม่มาก จนถึงตอนนี้แม้เป็นขุนนางขั้นหนึ่ง