Todos os capítulos de ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: Capítulo 71 - Capítulo 80

เห็นซินอี๋เหนียงเบิกตากว้างตกตะลึงจนพูดไม่ออกหญิงสาวถอนหายใจ “คนมาก ค่าใช้จ่ายมาก เงินที่ท่านพ่อได้จากเบี้ยหวัดของราชสำนักนั้น ไม่พอแม้แต่จะซื้อของขวัญให้จวนใหญ่สักจวนด้วยซ้ำ บัญชีของจวนติดลบตั้งนานแล้ว หากมิใช่ท่านแม่ใช้สินเดิมของตัวเองประคับประคอง ท่านคิดจริงๆ หรือว่าจวนราชครูจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายตามใจได้ ขุนนางราชสำนักนอกจากตำแหน่งหน้าที่ กับอิทธิพลที่เป็นสิ่งจอมปลอม ท่านคิดจริงๆ หรือว่าความมั่งคั่งพวกนั้นมาจากเบี้ยหวัดที่น้อยนิดนั่น?”นางส่ายหน้า “เบื้องหน้างดงาม เบื้องหลังกลับเป็นสตรีที่พวกท่านกำลังดูแคลนว่าเสียสตินั่นอย่างไรที่ทำงานหนักที่สุด ในเมื่อเข้าใจแล้วข้าขอตัว”“เยี่ยนเสวี่ยหรูเจ้าหยุดนะ ท่านแม่ของข้าหวังญาติดีกับเจ้า แต่เจ้าไม่เพียงไม่ให้เกียรติกลับกล้ายกเรื่องไร้สาระพวกนี้มาอวดอ้างความฉลาดของตัวเองหรือ เจ้าหยุดนะ!!” เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยคว้าหัวไหล่ของนางเยี่ยนเสวี่ยหรูหมุนตัวกลับไป ไม่พอนางยกมือขึ้นคว้าข้อมืออีกฝ่ายบิดหมุนอย่างแรง ดันให้หญิงสาวอีกคนบิดแขนพาดหลัง“ไม่มีใครเคยบอกเคยสั่งสอนเจ้าหรือว่าชนชั้นสูงที่ได้รับการอบรมจะไม่ตะโกนชื่อแซ่ของผู้อื่น ยิ่งคนผู้นั้นคือพี่สาว

เส้นแบ่งระหว่างฮูหยินเอกกับอนุ จะอย่างไรก็ชัดเจนในใจของผู้คน ลำดับความสำคัญของฐานะในจวน ไม่ได้แตกต่างจากลำดับขั้นของขุนนางในราชสำนัก มาก่อนหลังไม่สำคัญ ที่สำคัญคือใครสูงศักดิ์กว่าต่ำศักดิ์กว่าซินอี๋เหนียงถึงขั้นเซไปด้านหลัง “ท่านแม่!” เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยคว้าตัวมารดาเอาไว้เยี่ยนเสวี่ยหรูมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย “ไม่นับรวมที่ชาติกำเนิดของท่านต่ำต้อยเป็นเพียงสาวใช้ในจวน ฮูหยินราชครูคือสตรีที่เดินเคียงข้างอาจารย์ผู้สั่งสอนรัชทายาท รัชทายาทคือฮ่องเต้องค์ถัดไปที่ครองบัลลังก์ต้าเย่า ต่อให้ท่านคิดว่าตัวเองคู่ควรเพราะมีบุตรชายให้ท่านพ่อ คิดหรือว่าท่านพ่อจะยกฐานะท่านขึ้นมาได้ ซินอี๋เหนียงท่านรู้ความหมายของคำว่าฝันกลางวันหรือไม่ ต่อให้มารดาของข้าเสียสติ กระทั่งกลายเป็นสตรีวิปลาสที่ถูกส่งออกไป ถึงอย่างนั้นฐานะฮูหยินเอกนี้ชั่วชีวิตท่านก็เป็นไม่ได้!!”เยี่ยนเสวี่ยรุ่ยกรีดร้อง “เจ้าหุบ...”เยี่ยนเสวี่ยหรูจ้องมองน้องสาวคนที่สิบสามด้วยสายตาดุดัน ถ้อยคำด่าทอถูกอีกฝ่ายกลืนลงท้องไปเพราะความตกตะลึงหญิงสาวมองสองแม่ลูกด้วยดวงตาเย็นชาจากนั้นหมุนตัวเดินจากไป ซินอี๋เหนียงมองแผ่นหลังเย็นชานั้นด้วยความตกตะลึง

เยี่ยนเสวี่ยหรูเดินเข้าไปยอบกายให้อีกฝ่าย “นายหญิงสวี”“คุณหนูสิบเอ็ด เชิญนั่ง”ทั้งสองจิบชามองทิวทัศน์ไปพลาง กระทั่งนายหญิงสวีเป็นคนกล่าวขึ้นก่อน “บอกคุณหนูสิบเอ็ดตามตรง ข้ามีเรื่องลำบากใจและต้องอยู่ที่เมืองหลวงให้ได้ ครอบครัวสามีไม่อยากให้ข้าดูแลจวนต่อ เพราะข้ากุมบัญชีทั้งหมดเอาไว้ พวกเขากลัวว่าข้าจะยักยอกเงินที่มีเพียงน้อยนิด หากบริหารไม่ดีเกรงว่าเงินนั่นคงถูกถลุงภายในปีเดียว ขับไล่ข้ากลับบ้านเดิมทำให้พวกเขาสุขสบายกันมาก ข้ากลับบ้านเดิมคนที่นี่รังเกียจเพราะเห็นว่าข้ากลับมาตัวเปล่า ไม่ว่าฝ่ายใดล้วนมองเรื่องสมบัติเป็นเรื่องสำคัญ ข้อเสนอของแม่ทัพลั่วทำให้ข้ารู้สึกมีความหวัง ทว่าในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวั่นใจ ข้าขอถามคุณหนูสิบเอ็ดเพียงคำถามเดียวได้หรือไม่”“นายหญิงสวีเชิญถาม”“ท่านต้องการสิ่งใดจากข้า”“ข้าต้องการฮูหยินราชครูที่เที่ยงธรรมไม่เอนเอียง”อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองหญิงสาว เยี่ยนเสวี่ยหรูแค่นยิ้ม “ในเมื่อท่านตรงไปตรงมาข้าก็จะไม่อ้อมค้อม จวนใหญ่ภายนอกดูหรูหรามั่งคั่ง ทว่าภายในนั้นวุ่นวายซับซ้อน บุตรชายกลายเป็นความหวังและทางเลือก บุตรสาวนั้นมีความสำคัญเป็นอันดับสุดท้าย เหล่าอี๋เหนียงขัดแ

นางพยายามไกล่เกลี่ยพยายามทำให้ดีที่สุด ตอบแทนเจ้าของร่าง อีกทั้งยังเป็นการปูทางเพื่อให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตผ่อนคลายหน่อย จวนราชครูที่ใหญ่โตนี้วุ่นวายเลอะเทอะมานานเกินไป สมควรที่จะต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง หากนางไม่ทำและปล่อยให้ซินอี๋เหนียงลงมือ... ถึงเวลานั้นมารดาที่กำลังจะเสียสติ จวนราชครูที่ถูกละเลย ทายาท ผู้คน บ่าวไพร่ เยี่ยนเจาที่ไม่เคยใส่ใจเรื่องราวในจวน ทุกๆ คน ทุกๆ อย่างก็เพียงแค่รอเวลาที่จะเดินไปจนถึงทางตัน ด้วยนิสัยและสติปัญญาของซินอี๋เหนียง เกรงว่าเพียงปีเดียวจวนราชครูก็คงเดินทางมาถึงจุดล่มสลายเป็นแน่...เดือนต่อมาที่หมู่บ้านหรูเซิงนอกกำแพงเมืองหลวง ที่นี่ถูกลงทะเบียนเป็นสินเดิมที่มารดาจะยกให้เยี่ยนเสวี่ยหรู หากว่านางแต่งงานออกเรือนหลังจากนี้ เยี่ยนเสวี่ยหรูเลือกที่นี่ให้เป็นที่อยู่ของลั่วซื่อ มีบ่าวไพร่ที่ไว้ใจได้ มีท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านซึ่งเป็นคนเก่าแก่ของตระกูลลั่วคอยเป็นหูเป็นตา ที่นี่ลั่วซื่อจะปลอดภัยและได้รับการดูแลเป็นอย่างดีมองลั่วซื่อที่เหม่อลอยเอาแต่ส่งเสียงร้องเพลง ดวงตาว่างเปล่า ร่างโยกไปมาราวกับเด็กๆ ที่ไร้เดียงสา “ท่านแม่เจ้าคะ”อีกฝ่ายไม่ได้มองมาที่นางเอาแต่ส่งเส

มองใบหน้าเขียวคล้ำของคนทั้งสาม เยี่ยนเสวี่ยหรูยิ้มบาง “ไม่นับรวมว่าข้าจะอยากแต่ง หรือไม่อยากแต่ง ล้วนเป็นเรื่องของข้าและข้ามีสิทธิ์ตัดสินใจ พวกท่านคิดว่าตัวเองเป็นใครจึงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ยุ่งกับเรื่องของข้า หากไม่เห็นด้วยมิสู้ไปสอบถามจ้าวฮูหยินด้วยกันตอนนี้ นางมีจุดประสงค์ใดที่ส่งพวกท่านมาเยาะหยันข้าที่จวนท่านลุง เห็นชัดว่าตระกูลจ้าวไม่เห็นจวนราชครูและจวนแม่ทัพลั่วในสายตา!!”นางไม่ได้คิดจะทำเช่นนั้นจริงๆ ข่มขู่อีกฝ่ายให้เลิกก่อกวนไปอย่างนั้น ทว่านึกไม่ถึงว่าคำขู่ของนางจะได้ผลเกินไป สตรีทั้งสามตามมาด้วยความลนลานเมื่อเดินมาจนถึงสระตื้นๆ ที่มีปลาหลากสีแหวกว่าย สะพานเล็กๆ ที่มีไว้ชมปลาเหล่านั้น สตรีสี่คนที่ยื้อยุดฉุดกระชาก“ผลักนาง” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น “หากนางตกลงไปก็ไม่มีโอกาสไปฟ้องแม่ทัพลั่วแล้ว”เยี่ยนเสวี่ยหรูหรี่ตาลง นางมองสตรีสามคนปราดเข้ามา มือข้างหนึ่งผลัก เท้าข้างหนึ่งวาดออกไปยังขาของอีกคน จากนั้นยกเท้าขึ้นถีบ!!!เสียงคนตกน้ำดังขึ้นสองเสียง ทว่าหญิงสาวตระกูลจ้าวอีกคนยังยื้อยุดนาง เยี่ยนเสวี่ยหรูยกเท้าขึ้นขณะสายตามองผ่านหัวไหล่ของคนตรงหน้า ...ปะทะกับสายตาอีกคู่ เฟิงเสียนกวง!!!