All Chapters of ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: Chapter 51 - Chapter 60

เฉินจินจูปิดม่านลงด้วยหัวใจที่สุดแสนเสียดาย กว่าจะรู้ว่าคนผู้หนึ่งไม่ได้เป็นอย่างที่ผู้คนกล่าวถึงก็นับว่าสายไปแล้ว กู้หรั่นเยวี่ยมองเห็นสิ่งที่ผู้อื่นมองไม่เห็น และก็คงไม่ต่างกันนักที่เว่ยกวงอวี่จะมองเห็นกู้หรั่นเยวี่ยในด้านที่บุรุษอื่นมองไม่เห็นในเมืองหยวนเฉิงแม้นินทาว่าหญิงสาวทำตัวไม่สมเป็นสตรีในห้องหอ แต่กับสตรีด้วยกันบางคนกลับแอบนับถือนาง อยากทำให้ได้ครึ่งของนางด้วยซ้ำ ทั้งเปิดเผย ตรงไปตรงมา ทั้งมีความกล้าที่จะทุ่มเทให้กับคนที่ตนมีใจ ทั้งเก่งกาจสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเองยิ่งไปกว่านั้นทุกคนล้วนสงสัยเหมือนกันหมด แท้ที่จริงแล้วกู้หรั่นเยวี่ยทำอย่างไรเว่ยกวงอวี่ที่เย็นชาเคร่งขรึม มาวันนี้กลับอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ทั้งน่าเข้าใกล้ทั้งน่าเสน่หางานมงคลยิ่งใหญ่ของสองตระกูล ทำให้แม้แต่ชาวเมืองหยวนเฉิงเองก็ตื่นตัว ทั้งโรงทาน ทั้งงานเลี้ยง อีกทั้งขบวนเจ้าสาวที่วนรอบถนนหนึ่งรอบ จากนั้นจึงกลับมาหน้าจวนตระกูลเว่ย ด้วยขบวนสินเดิมของเจ้าสาวนั้น มีของพระราชทานจากองค์รัชทายาทและพระชายา ตอกย้ำความสัมพันธ์อันดีที่พระชายามีต่อกู้หรั่นเยวี่ยตอนหลิวกงกงมาถึงจวนตระกูลกู้เพื่อประกาศราชโองการ “ผู้

ครานั้นเมื่อเยี่ยนเสวี่ยหรูอายุครบปักปิ่น อยู่ๆ มารดาก็นึกขึ้นได้ว่ามีบุตรสาวอีกคน จัดงานเลี้ยงปักปิ่นอย่างยิ่งใหญ่หรูหรา เชิญชนชั้นสูงมาร่วมงานมากมายแน่นจวน ทว่าความจริงก็คือหลังสูญเสียบุตรชายที่เป็นความหวัง ลั่วซื่อกลับตั้งใจจะแต่งบุตรสาวออกกับผู้ใดก็ได้ที่จะทำให้นางได้อำนาจในการดูแลจวนทั้งหมดกลับมา!!!เยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อย...คิดว่ามารดาตระหนักแล้วว่าตนเองก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข คิดว่าในที่สุดมารดาก็จะหันมารักและใส่ใจตน ที่ไหนได้มารดากลับมองนางเป็นหมากเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจและการเอาชนะ!!งานเลี้ยงปักปิ่นทำให้มารดาได้รับคำชมเชย บิดาส่งคืนการดูแลจวนทั้งหมดให้ลั่วซื่อดังเดิม จากนั้น...ลั่วซื่อกลับขังบุตรสาวเอาไว้ในเรือน รอโอกาสที่จะส่งบุตรสาวขึ้นเกี้ยวเพื่อแต่งออกฟังว่าบุตรชายของแม่ทัพจ้าวปีนี้อายุครบยี่สิบห้า ฮูหยินเอกของอีกฝ่ายเพิ่งสิ้นใจไปหลังคลอดบุตร มารดาบีบให้เยี่ยนเสวี่ยหรูไปดูตัว เยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อยที่เพิ่งปักปิ่น ตระหนักดีว่ามารดาเห็นนางเป็นเพียงหมากเช่นนี้จึงโวยวายไม่ยินดี นี่จึงเป็นเหตุผลที่เด็กน้อยถูกขังเอาไว้ในเรือน ไม่มีสาวใช้ ไม่มีบ่าวไพร่ มีข้าวส่งไปให้เพียงวันละมื

หญิงสาวก้าวฉับๆ เข้าไปคว้าไม้จากบ่าวชาย ถีบเขาสุดแรง “เจ้า!” มารดาของนางเบิกตาตกตะลึง “จับนางเอาไว้!”“ท่านแม่ ท่านจะไม่หยุดใช่หรือไม่เจ้าคะ?!” นางเหลืออดแล้วจริงๆ ตั้งแต่เป็นวิญญาณอยู่ข้างกายเยี่ยนเสวี่ยหรู กระทั่งลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ นางทำความเข้าใจสถานการณ์ นิสัยใจคอของคนจวนราชครู พยายามที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ทว่าวันนี้นางไม่ยุ่งไม่ได้“จับนางเอาไว้ โยนนางกลับไปในเรือน!” ลั่วซื่อตวาดสาวใช้สองคนเดินเข้ามา แน่นอน...นางไม่ใช่เยี่ยนเสวี่ยหรูคนเดิม หญิงสาวกำไม้ในมือแน่น ตวัดออกไปสองครั้งไม้ก็ฟาดถูกสาวใช้สองคน “โอ๊ย!”“เสี่ยวผิง”“จะ...เจ้าคะ”“ประคองพี่สี่ขึ้นมา พาเขากลับเรือน”“เจ้ากล้า?!”“ท่านแม่พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านทำเช่นนี้ไม่รู้สึกผิดในใจบ้างหรือ ท่านเสียใจ เศร้าโศก ทุกคนเข้าใจได้ แต่ท่านเลือกระบายความโกรธที่ผู้อื่นเช่นนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ พี่สี่ทำเรื่องใดผิดหรือเจ้าคะ ท่านตักเตือนว่ากล่าวก็พอแล้ว เหตุใดต้องถึงขั้นโบยตีราวกับเขาเป็นบ่าวไพร่ในจวน”“แล้วเจ้าคิดว่าเขาเป็นใคร?! เขาเทียบกับพี่ชายเจ้าได้หรือ?! เขาเทียบไม่ได้กับอาจื้อของข้าสักนิด”“พี่ใหญ่ตายไปแล้ว!” นางมองมารด

“มันเรื่องของข้า! เจ้าเป็นบุตรสาวกล้าตั้งคำถาม กล้าแข็งข้อกับข้าหรือ? ลากมันออกไป! หากยังไม่ไปอีกข้าจะให้คนโบยเจ้าด้วย!! ยังไม่รีบไปจับนางลากออกไป!”“ท่านแม่! ท่านจะลงโทษข้าจนตายเหมือนพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ” นางเหลืออดแล้วจริงๆ!!!ลั่วซื่อชะงักงัน บ่าวไพร่เบิกตาอย่างไม่อยากเชื่อ...ใช่แล้ว...เยี่ยนหย่งจื้อ ซื่อจื่อจวนราชครู วันนั้นเขาถูกมารดาด่าทอกดดันทั้งบีบคั้น หลังสอบไม่ได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนในสำนักศึกษาหลวง ขณะเดียวกันในชั้นที่อายุน้อยกว่า เยี่ยนหย่งหนานกลับได้ที่หนึ่งวันนั้นมารดาไล่ทุกคนออกไปจากสวน อากาศหนาวเหน็บ ลั่วซื่อให้เยี่ยนหย่งจื้อคุกเข่าโดยไม่สวมเสื้อคลุมเป็นการลงโทษ ทว่าเยี่ยนหย่งจื้อเหนื่อยจนเกินไป อ่อนล้า ท้อแท้ ถูกบีบคั้น กดดันเยี่ยนเสวี่ยหรูมองเห็นพี่ชายเดินลงไปในสระ จากนั้นเขาก็ไม่กลับขึ้นมาอีกเลย... นางวิ่ง...หอบ...เหนื่อย ทว่าเท้าก็ยังคงวิ่ง วิ่งไปหาความช่วยเหลือ ตะโกนบอกให้มารดารับรู้ พ่อบ้านถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสวน บ่าวไพร่ไม่กล้าขัดคำสั่ง นางตะโกนบอกมารดาว่าพี่ชายเดินลงไปในน้ำ กว่าจะมีคนมาพบ...ก็สายไปแล้ว“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”ทุกคนสะดุ้งเฮือก... เยี่ย

เสียงถอนหายใจดังขึ้น “มารดาของเจ้าดูแลจวนนี้ไม่ได้แล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้แล้วเรื่องแพร่ออกไป เกรงว่า...”“ท่านพ่อจะปลดท่านแม่หรือเจ้าคะ” นางถามทันทีจะปลดฮูหยิน? เขาเป็นถึงราชครูย่อมไม่กล้าแน่นอน ทางหนึ่งสูญเสียสายสัมพันธ์จากแม่ทัพลั่ว ทางหนึ่งเกิดข้อครหา อีกทางการยกอนุขึ้นมาดูแลจวนทั้งหมด หลังจากนั้นยกขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก? นางรู้สึกขบขันขึ้นมาทันทีเกรงว่ารอยยิ้มของซินอี๋เหนียงเมื่อครู่คือรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ทว่าอีกฝ่ายไร้เดียงสาจนเกินไปจนไม่เข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเพียงได้รับความโปรดปราน เพียงคิดว่าจะดูแลจวนได้ เพียงเพราะเป็นอันดับที่สอง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้แปลว่าเยี่ยนเจาจะเห็นความสำคัญ ทุกๆ อย่างเหล่านั้นล้วนอยู่ภายใต้อำนาจ อิทธิพล และผลประโยชน์ทั้งสิ้น ยิ่งอยู่บนที่สูง ยิ่งมีฐานะเป็นถึงราชครู สายสัมพันธ์ผ่านการแต่งงานก็ยิ่งต้องระมัดระวัง มากไปก็ไม่ได้ น้อยไปก็อันตรายตระกูลลั่วเป็นถึงตระกูลผู้บัญชาการ มารดานางเป็นน้องสาวคนเดียวของแม่ทัพลั่ว แม้ถูกปลดก็ไม่มีทางที่เยี่ยนเจาจะกล้ายกอนุที่ฐานะต่ำต้อยขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก หรืออย่างมากเขาก็คงขอความเห็นคนตระกูลลั่ว ให้ทางนั้นเป็