บททั้งหมดของ ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: บทที่ 51 - บทที่ 60

104

บทที่ 9.2 จบ

เฉินจินจูปิดม่านลงด้วยหัวใจที่สุดแสนเสียดาย กว่าจะรู้ว่าคนผู้หนึ่งไม่ได้เป็นอย่างที่ผู้คนกล่าวถึงก็นับว่าสายไปแล้ว กู้หรั่นเยวี่ยมองเห็นสิ่งที่ผู้อื่นมองไม่เห็น และก็คงไม่ต่างกันนักที่เว่ยกวงอวี่จะมองเห็นกู้หรั่นเยวี่ยในด้านที่บุรุษอื่นมองไม่เห็นในเมืองหยวนเฉิงแม้นินทาว่าหญิงสาวทำตัวไม่สมเป็นสตรีในห้องหอ แต่กับสตรีด้วยกันบางคนกลับแอบนับถือนาง อยากทำให้ได้ครึ่งของนางด้วยซ้ำ ทั้งเปิดเผย ตรงไปตรงมา ทั้งมีความกล้าที่จะทุ่มเทให้กับคนที่ตนมีใจ ทั้งเก่งกาจสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเองยิ่งไปกว่านั้นทุกคนล้วนสงสัยเหมือนกันหมด แท้ที่จริงแล้วกู้หรั่นเยวี่ยทำอย่างไรเว่ยกวงอวี่ที่เย็นชาเคร่งขรึม มาวันนี้กลับอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ทั้งน่าเข้าใกล้ทั้งน่าเสน่หางานมงคลยิ่งใหญ่ของสองตระกูล ทำให้แม้แต่ชาวเมืองหยวนเฉิงเองก็ตื่นตัว ทั้งโรงทาน ทั้งงานเลี้ยง อีกทั้งขบวนเจ้าสาวที่วนรอบถนนหนึ่งรอบ จากนั้นจึงกลับมาหน้าจวนตระกูลเว่ย ด้วยขบวนสินเดิมของเจ้าสาวนั้น มีของพระราชทานจากองค์รัชทายาทและพระชายา ตอกย้ำความสัมพันธ์อันดีที่พระชายามีต่อกู้หรั่นเยวี่ยตอนหลิวกงกงมาถึงจวนตระกูลกู้เพื่อประกาศราชโองการ “ผู้
อ่านเพิ่มเติม

คุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครู บทที่ 1.1

คำโปรยไป๋เสวี่ยหรู ปรมาจารย์แห่งกระบี่สิ้นใจอย่างสงบอยู่ๆ เสียงร่ำไห้ของเด็กสาวก็ปลุกวิญญาณให้ตื่นรู้อีกวนเวียนอยู่รอบกายเด็กสาวพริบตาเดียวก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างอีกฝ่ายเสียแล้ว!เยี่ยนเสวี่ยหรู คุณหนูสิบเอ็ดที่ชีวิตเต็มไปด้วยความเกลียดชังหม่นหมองแม้บิดาสูงศักดิ์เป็นถึงราชครูแคว้นต้าเย่าทว่าเพราะจวนใหญ่ทำให้อนุและบุตรแย่งชิงความโปรดปรานโดดเด่น เพิ่งปักปิ่นก็ถูกทิ้งเอาไว้ในเรือนไม่มีใครสนใจ สิ้นใจอย่างเดียวดายโดยไม่มีใครตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจากปรมาจารย์กระบี่วัยสามสิบ กลายมาเป็นเด็กสาวที่เพิ่งปักปิ่นเสวี่ยหรู บอกตัวเองให้มีความสุขกับการกลับมามีชีวิต ขออยู่เงียบๆ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด ไม่ทะเลาะตบตีแย่งชิงความโดดเด่นกระทั่ง...นางทนไม่ไหวก่อเรื่องต่อยตีกับบุรุษขึ้น ทั้งยังจำเพาะต้องเป็นต่อหน้าบุรุษหล่อเหลา น่ามอง ทั้งยังน่าหมายปอง เฟิงเสียนกวง ผู้นั้น!เขาที่ดันผ่านมาเห็นตอนนางกำลังเหยียบบุรุษอีกคนเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า...ต่อมายังบังเอิญผ่านมาเห็นตอนที่นางกำลังถีบผู้อื่นตกน้ำ...ยังมีตอนที่นางกำลังปีนกำแพงจวนออกมาก็ยังเป็นเขาที่ผ่านมาเห็นอีก!เหตุใดนางต้องขายหน้าต่อหน้าคนผู้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.2

ครานั้นเมื่อเยี่ยนเสวี่ยหรูอายุครบปักปิ่น อยู่ๆ มารดาก็นึกขึ้นได้ว่ามีบุตรสาวอีกคน จัดงานเลี้ยงปักปิ่นอย่างยิ่งใหญ่หรูหรา เชิญชนชั้นสูงมาร่วมงานมากมายแน่นจวน ทว่าความจริงก็คือหลังสูญเสียบุตรชายที่เป็นความหวัง ลั่วซื่อกลับตั้งใจจะแต่งบุตรสาวออกกับผู้ใดก็ได้ที่จะทำให้นางได้อำนาจในการดูแลจวนทั้งหมดกลับมา!!!เยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อย...คิดว่ามารดาตระหนักแล้วว่าตนเองก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข คิดว่าในที่สุดมารดาก็จะหันมารักและใส่ใจตน ที่ไหนได้มารดากลับมองนางเป็นหมากเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจและการเอาชนะ!!งานเลี้ยงปักปิ่นทำให้มารดาได้รับคำชมเชย บิดาส่งคืนการดูแลจวนทั้งหมดให้ลั่วซื่อดังเดิม จากนั้น...ลั่วซื่อกลับขังบุตรสาวเอาไว้ในเรือน รอโอกาสที่จะส่งบุตรสาวขึ้นเกี้ยวเพื่อแต่งออกฟังว่าบุตรชายของแม่ทัพจ้าวปีนี้อายุครบยี่สิบห้า ฮูหยินเอกของอีกฝ่ายเพิ่งสิ้นใจไปหลังคลอดบุตร มารดาบีบให้เยี่ยนเสวี่ยหรูไปดูตัว เยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อยที่เพิ่งปักปิ่น ตระหนักดีว่ามารดาเห็นนางเป็นเพียงหมากเช่นนี้จึงโวยวายไม่ยินดี นี่จึงเป็นเหตุผลที่เด็กน้อยถูกขังเอาไว้ในเรือน ไม่มีสาวใช้ ไม่มีบ่าวไพร่ มีข้าวส่งไปให้เพียงวันละมื
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.3

ไป๋เสวี่ยหรูยื่นมือออกไปทว่ามือของนางวาดผ่านไม่อาจสัมผัส “ใครก็ได้ตามหมอที!! “ นางตะโกนสุดเสียงแต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบ กระทั่งตอนที่นางมองเห็นเยี่ยนเสวี่ยหรูลอยออกมาจากร่าง อีกฝ่ายกลับผลักนางอย่างแรง“ข้าไม่อยากอยู่กับความสิ้นหวังนี้แล้ว ในเมื่อท่านคือความช่วยเหลือที่ข้าร้องขอกับสวรรค์ เช่นนั้นมิสู้ท่านสู้แทนข้า”!!! ประโยคนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่นางได้ยิน อยู่ๆ ทุกอย่างก็ดับวูบ เรี่ยวแรงค่อยๆ ถดถอย กระทั่งนางลืมตาขึ้นมาก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของใครบางคน“คุณหนูสิบเอ็ดฟื้นแล้วเจ้าค่ะนายท่าน!!”นางกะพริบตามองม่านหน้าเตียงที่พลิ้วไหว เรี่ยวแรงน้อยนิดทำให้ไม่อาจหันแม้แต่ศีรษะ ได้ยินเสียงแผ่วเบา “หรูเอ๋อร์เจ้าฟื้นแล้ว?”ใบหน้าของเยี่ยนเจาโผล่เข้ามาในคลองสายตา นางได้แต่หลับตาอีกครั้ง ก่นด่าใครสักคนอย่างบ้าคลั่ง ‘...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เหตุใดนางจึงเข้ามาอยู่ในร่างของเยี่ยนเสวี่ยหรูได้เล่า!!!’นาง...นั่งอยู่ริมสระจำลอง อีกฟากของสระจำลองคือสวนหลักของจวนราชครู ล่วงเข้าปลายยามเว่ย[1]เสียงด่าทอด้วยความเกลียดชังก็ยังไม่ลดลง ที่สำคัญตอนนี้ยังเพิ่มมาด้วยคำสั่งโบยตี!?เดิมทีนางบอกตัวเองให้อยู่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.4

หญิงสาวก้าวฉับๆ เข้าไปคว้าไม้จากบ่าวชาย ถีบเขาสุดแรง “เจ้า!” มารดาของนางเบิกตาตกตะลึง “จับนางเอาไว้!”“ท่านแม่ ท่านจะไม่หยุดใช่หรือไม่เจ้าคะ?!” นางเหลืออดแล้วจริงๆ ตั้งแต่เป็นวิญญาณอยู่ข้างกายเยี่ยนเสวี่ยหรู กระทั่งลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ นางทำความเข้าใจสถานการณ์ นิสัยใจคอของคนจวนราชครู พยายามที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ทว่าวันนี้นางไม่ยุ่งไม่ได้“จับนางเอาไว้ โยนนางกลับไปในเรือน!” ลั่วซื่อตวาดสาวใช้สองคนเดินเข้ามา แน่นอน...นางไม่ใช่เยี่ยนเสวี่ยหรูคนเดิม หญิงสาวกำไม้ในมือแน่น ตวัดออกไปสองครั้งไม้ก็ฟาดถูกสาวใช้สองคน “โอ๊ย!”“เสี่ยวผิง”“จะ...เจ้าคะ”“ประคองพี่สี่ขึ้นมา พาเขากลับเรือน”“เจ้ากล้า?!”“ท่านแม่พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านทำเช่นนี้ไม่รู้สึกผิดในใจบ้างหรือ ท่านเสียใจ เศร้าโศก ทุกคนเข้าใจได้ แต่ท่านเลือกระบายความโกรธที่ผู้อื่นเช่นนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ พี่สี่ทำเรื่องใดผิดหรือเจ้าคะ ท่านตักเตือนว่ากล่าวก็พอแล้ว เหตุใดต้องถึงขั้นโบยตีราวกับเขาเป็นบ่าวไพร่ในจวน”“แล้วเจ้าคิดว่าเขาเป็นใคร?! เขาเทียบกับพี่ชายเจ้าได้หรือ?! เขาเทียบไม่ได้กับอาจื้อของข้าสักนิด”“พี่ใหญ่ตายไปแล้ว!” นางมองมารด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.5

“ท่านแม่!” นางโกรธจนไม่อยากเชื่อ “พี่สี่เป็นคนที่มีเลือดมีเนื้อ มีความรู้สึก เหมือนข้า เหมือนท่าน เหมือนทุกๆ คน ท่านจะสองวันเรียกมาด่าทอ สามวันเรียกมาโบยตี เพียงเพราะเห็นว่าเขาไม่เหมาะกับฐานะซื่อจื่อ มันยุติธรรมแล้วหรือ”“ลากนางออกไป!!!”เยี่ยนเสวี่ยหรูมองสาวใช้อาวุโสของมารดาที่ตัวใหญ่กว่านาง ไม้ตวัดออกไปพร้อมหลบหลีก นางเตะ ถีบ หลบ สิ่งที่นางคุ้นเคยแม้ร่างกายนี้ไม่มีกำลังภายใน ทว่าอย่างไรเสียนางก็ฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่เพิ่งจำความได้ มันอยู่ในจิตใต้สำนึก ในความทรงจำ“จับพวกมันเอาไว้ให้หมด!!!” มารดามีท่าทีราวกับคนเสียสติ...อีกแล้ว “เพราะพวกเจ้า ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้า! เจ้าทำให้อาจื้อของข้าต้องตาย!”“พอได้แล้ว!” เยี่ยนเสวี่ยหรูตวาดพร้อมกับเตะสาวใช้คนหนึ่งล้มลงกองต่อหน้ามารดา “ท่านกำลังหลอกผู้ใดหรือเจ้าคะ หลอกผู้อื่นหรือหลอกตัวเอง?! พี่ใหญ่ต้องตายวันนั้นเป็นเพราะข้า เพราะพี่สี่ หรือว่าเพราะท่านแม่เองนั่นละ!!!”เงียบกริบ... ทุกคนอึ้งงัน มารดาของนางเบิกตาอ้าปากค้าง พูดไม่ออก มีท่าทีตกตะลึงอย่างถึงที่สุด “จะ...เจ้า เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านเอาแต่โทษพี่สี่ว่าเขาทำให้พี่ใหญ่ต้องตาย หาเรื่องโบยตีพี่สี่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.6

“มันเรื่องของข้า! เจ้าเป็นบุตรสาวกล้าตั้งคำถาม กล้าแข็งข้อกับข้าหรือ? ลากมันออกไป! หากยังไม่ไปอีกข้าจะให้คนโบยเจ้าด้วย!! ยังไม่รีบไปจับนางลากออกไป!”“ท่านแม่! ท่านจะลงโทษข้าจนตายเหมือนพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ” นางเหลืออดแล้วจริงๆ!!!ลั่วซื่อชะงักงัน บ่าวไพร่เบิกตาอย่างไม่อยากเชื่อ...ใช่แล้ว...เยี่ยนหย่งจื้อ ซื่อจื่อจวนราชครู วันนั้นเขาถูกมารดาด่าทอกดดันทั้งบีบคั้น หลังสอบไม่ได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนในสำนักศึกษาหลวง ขณะเดียวกันในชั้นที่อายุน้อยกว่า เยี่ยนหย่งหนานกลับได้ที่หนึ่งวันนั้นมารดาไล่ทุกคนออกไปจากสวน อากาศหนาวเหน็บ ลั่วซื่อให้เยี่ยนหย่งจื้อคุกเข่าโดยไม่สวมเสื้อคลุมเป็นการลงโทษ ทว่าเยี่ยนหย่งจื้อเหนื่อยจนเกินไป อ่อนล้า ท้อแท้ ถูกบีบคั้น กดดันเยี่ยนเสวี่ยหรูมองเห็นพี่ชายเดินลงไปในสระ จากนั้นเขาก็ไม่กลับขึ้นมาอีกเลย... นางวิ่ง...หอบ...เหนื่อย ทว่าเท้าก็ยังคงวิ่ง วิ่งไปหาความช่วยเหลือ ตะโกนบอกให้มารดารับรู้ พ่อบ้านถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสวน บ่าวไพร่ไม่กล้าขัดคำสั่ง นางตะโกนบอกมารดาว่าพี่ชายเดินลงไปในน้ำ กว่าจะมีคนมาพบ...ก็สายไปแล้ว“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”ทุกคนสะดุ้งเฮือก... เยี่ย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.7

ระหว่างสอบสวนลั่วซื่ออยู่ๆ ก็ผุดตัวขึ้น นางปราดเขาไปหาเยี่ยนเจา บีบคอเขาด้วยความโกรธแค้น โยนความผิดทั้งหมดให้สามีที่ไร้ความรับผิดชอบ ทิ้งทุกอย่างในจวนให้นางแบกรับ ทอดทิ้งทุกๆ คนในจวน ไม่แยแสแม้ว่าคนในจวนจะแตกแยกไม่ปรองดอง ไม่เพียงเท่านั้นยังมีอนุมากมาย ทายาทต่ำต้อยที่แก่งแย่งบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอก ฮูหยินเอกที่ถูกอนุตีตนเสมอ แย่งการดูแลจวน แย่งหน้าที่สั่งสอนบุตร สั่งสอนทายาท“ลากนางออกไป! ขังเอาไว้ในเรือนอย่าให้ออกมาก่อเรื่องอีก! น่าขายหน้าที่สุดเป็นถึง...”เยี่ยนเสวี่ยหรูมองบิดาด้วยสายตาเย็นชา เยี่ยนเจาถึงกับชะงักกับสายตาของบุตรสาว เห็นท่าทางของนางที่สวนเมื่อครู่เขายอมรับว่าไม่รู้เลยว่าบุตรสาวทั้งกล้าหาญ ทั้งเปี่ยมด้วยคุณธรรมถึงเพียงนี้ นั่นคือมารดาของนางเอง แทนที่นางจะช่วยปกปิด แต่นี่นางกลับปกป้องผู้อื่นเพื่อความถูกต้องจริงอยู่เขาควรตำหนินางที่ไม่กตัญญู ทว่านี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ แม้อีกฝ่ายจะเป็นมารดาทว่าการกระทำของลั่วซื่อที่ผ่านมา เขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยรู้เห็น เป็นเขาเองที่ละเลยจนทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น“พานางกลับเรือน ตามหมอมาดูอาการด้วย พวกเจ้าจำเอาไว้ให้ดีเรื่องวันน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.8

เสียงถอนหายใจดังขึ้น “มารดาของเจ้าดูแลจวนนี้ไม่ได้แล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้แล้วเรื่องแพร่ออกไป เกรงว่า...”“ท่านพ่อจะปลดท่านแม่หรือเจ้าคะ” นางถามทันทีจะปลดฮูหยิน? เขาเป็นถึงราชครูย่อมไม่กล้าแน่นอน ทางหนึ่งสูญเสียสายสัมพันธ์จากแม่ทัพลั่ว ทางหนึ่งเกิดข้อครหา อีกทางการยกอนุขึ้นมาดูแลจวนทั้งหมด หลังจากนั้นยกขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก? นางรู้สึกขบขันขึ้นมาทันทีเกรงว่ารอยยิ้มของซินอี๋เหนียงเมื่อครู่คือรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ทว่าอีกฝ่ายไร้เดียงสาจนเกินไปจนไม่เข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นเพียงได้รับความโปรดปราน เพียงคิดว่าจะดูแลจวนได้ เพียงเพราะเป็นอันดับที่สอง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้แปลว่าเยี่ยนเจาจะเห็นความสำคัญ ทุกๆ อย่างเหล่านั้นล้วนอยู่ภายใต้อำนาจ อิทธิพล และผลประโยชน์ทั้งสิ้น ยิ่งอยู่บนที่สูง ยิ่งมีฐานะเป็นถึงราชครู สายสัมพันธ์ผ่านการแต่งงานก็ยิ่งต้องระมัดระวัง มากไปก็ไม่ได้ น้อยไปก็อันตรายตระกูลลั่วเป็นถึงตระกูลผู้บัญชาการ มารดานางเป็นน้องสาวคนเดียวของแม่ทัพลั่ว แม้ถูกปลดก็ไม่มีทางที่เยี่ยนเจาจะกล้ายกอนุที่ฐานะต่ำต้อยขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก หรืออย่างมากเขาก็คงขอความเห็นคนตระกูลลั่ว ให้ทางนั้นเป็
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 1.9

บนรถม้า...เสี่ยวผิงสีหน้าไม่ใคร่จะดีนักผิดกับผู้เป็นนายที่ดูสงบเยือกเย็น เยี่ยนเสวี่ยหรูเลิกม่านมองออกไปด้านนอก “กังวลใจไปก็เท่านั้น”สาวใช้ของนางเม้มปาก “คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพ...”นางยิ้มบาง “ไม่ว่าจะท่านพ่อหรือท่านลุง พวกเขาก็เหมือนๆ กัน ขอแค่ผลประโยชน์ไม่เปลี่ยนมือพวกเขาล้วนคล้อยตามได้”เสี่ยวผิงมองผู้เป็นนายด้วยสายตาไม่เข้าใจ “ท่านเปลี่ยนไปมากเลยรู้ตัวหรือไม่เจ้าคะ”นางถอนหายใจ “แล้วข้าควรเป็นคนเดิมหรือ ในเมื่อแม้แต่ท่านแม่เองก็คิดจะใช้ข้าเป็นหมาก เจ้าคิดหรือว่าเป็นสตรีชนชั้นสูงนั้นโชคดี” นางส่ายหน้า “ไม่เลย ดูสิ ข้างนอกนั้น ทุกคนล้วนมีความทุกข์ มีความสุขที่แตกต่างกันไป มีไม่มากหรอกที่มีความสุขอย่างแท้จริง ชาวบ้านก็มีความทุกข์อย่างชาวบ้าน ชนชั้นสูงเองก็มีความทุกข์ของชนชั้นสูง เพราะเจ้าไม่มีวันหยั่งรู้ได้เลยว่าจิตใจคนนั้นน่ากลัวเพียงใด ทุกๆ คนไม่ว่ายากจนหรือมั่งคั่งล้วนต้องดิ้นรนทั้งนั้นไม่แตกต่างกันหรอก ผู้ชนะคือผู้ที่รู้จักเปลี่ยนตัวเองตามสถานการณ์ รู้จักมองเหตุการณ์ให้ทะลุปรุโปร่ง เข้าใจหรือไม่”เสี่ยวผิงมีสีหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็งุนงงในเวลาเดียวกันเยี่ยนเสวี่ยหรูเพียงยิ้มไม่ได
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
45678
...
11
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status