“คุณหนูก้าวตบนางจนล้มคว่ำเจ้าค่ะ”“คุณหนูเก้า...ตบฮูหยิน?!”“เจ้าค่ะ แรงมาก แรงจนหน้าขึ้นสีชัดเจน นางยังกล่าวว่า ‘...ท่านก็เป็นมารดาของบุตรชาย เว่ยกวงอวี่ เว่ยคุน เว่ยหมิงหลานก็เป็นบุตรชายและบุตรสาวของผู้อื่นเช่นกัน ท่านถือดีอย่างไรกล่าวโทษบุตรของผู้อื่น กดพวกเขาให้ต่ำต้อยคิดว่าท่านสูงส่งขึ้นหรือ หากเป็นท่านที่สิ้นใจไปแล้วบุตรชายของท่านถูกผู้อื่นรังแก ถูกผู้อื่นชี้หน้าว่าเป็นฆาตกรทั้งที่เขาแก้แค้นให้ท่าน ทำเพื่อท่าน ท่านที่อยู่บนสวรรค์จะกล้าชี้หน้าด่าเขาว่าโหดเหี้ยมหรือไม่! วางยาคิดสังหารบุตรชายของผู้อื่น คิดหรือว่าจะสืบสาวไปไม่ถึง โง่งมแล้วยังอวดฉลาด ท่านคิดหรือว่าทำเช่นนี้จะทำให้บุตรชายของตนสามารถก้าวขึ้นมาแทนที่เว่ยกวงอวี่ได้ ตรงกันข้ามท่านกลับทำให้บุตรชายของตนถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรเสียเอง!!”เงียบกริบ... เส้าชิงอึ้งงันเว่ยกวงอวี่เองก็อมยิ้มแล้วหลับใหลอีกครั้ง อา...เขาคิดถึงนางเสียแล้ว เงียบสงบ...ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาในยามฟ้าสาง เขาขยับมือ ขยับขา จากนั้นก็มองไปรอบๆ ห้อง ภายในห้องไม่มีไอหนาวเหน็บเช่นทุกวัน มีเตาผิงสองอันที่คอยให้ความอบอุ่น ไม่มีสาวใช้ แม้แต่เส้าชิงเองก็ไม่อยู่เว่
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
