บททั้งหมดของ ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ก็เพราะเขาพูดว่าข้ากับหมิงหลานทำให้ท่านแม่ต้องตาย!! พวกเขาพูดว่าเป็นเพราะข้ากับนางเป็นตัวอัปมงคล หากพี่ใหญ่ยอมเลือกสังหารข้าหรือไม่ก็นาง ตระกูลเว่ยอาจรุ่งเรืองกว่านี้ ท่านเองก็ล้มป่วยเพราะพวกข้าจริงหรือไม่...พี่ใหญ่”เว่ยกวงอวี่กอดปลอบน้องชาย เขาส่งเว่ยคุนให้เส้าชิง “พาเขากลับไปที่เรือน ให้สาวใช้ดูแลอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วกินมื้อเย็นในเรือนให้เรียบร้อย”“แต่ข้ายังลงโทษเขาไม่...” นางกลืนประโยคถัดมาเพราะสายตาคมกริบของเว่ยกวงอวี่ชายหนุ่มหันไปมองบิดาที่ยืนเงียบ “ข้าส่งคนออกไปตามหาแล้ว ตอนนี้จะออกไปด้วยตัวเอง” ประโยคถัดมาเขาจงใจหันไปมองหวังซื่อ “หากข้าไม่อยู่แล้วมีใครกล้าก้าวเข้าไปในเรือนของคุนคุน ข้าจะตัดขาคนผู้นั้น!”บ่าวไพร่ได้ยินก็รีบก้มหน้าตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว หวังซื่อส่งเสียงร้องไห้ออกมาพร้อมทิ้งร่างลงนั่งบนพื้น “บุตรชายที่น่าสงสารของข้า ช่างไร้ความยุติธรรมเหลือเกิน ทั้งๆ ที่พยานหลักฐานครบ...”“ไหนละพยาน” เว่ยกวงอวี่กล่าวเสียงเย็นหวังซื่อชี้ไปยังบ่าวข้างกายเว่ยซงหยางสองคน ยังมีแม่นมสวีอีกคนที่พยักหน้า “ข้าเองก็อยู่ในเหตุการณ์เจ้าค่ะ คุณหนูสามผลักคุณชายสี่จนล้มแน่นอนข้าเห็นกั

“สิ่งที่ได้ยินมิใช่ว่าจะเป็นดังที่เห็นเสมอไป ได้ยินแล้วเจ้าต้องไตร่ตรองก่อนให้ถ้วนถี่ทุกครั้ง ดูว่าสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่ได้ยินมานั้นสิ่งใดน่าเชื่อถือมากกว่ากัน”“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”เว่ยหมิงหลานเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม เขาก้มลงมองน้องสาว “เว่ยหมิงหลานเจ้าควรทำเช่นไรตอนนี้”น้องสาวของเขาเป็นคนหัวไว นางหันกลับไปมองกู้หรั่นเยวี่ยยอบกายให้อีกฝ่าย “ขอบคุณคุณหนูเก้าที่อยู่เป็นเพื่อนข้า”“เรียกข้าว่าพี่หรั่นเยวี่ย แล้วก็...วันหลังหากอยากหนีออกจากจวน เจ้าก็แค่ไปที่จวนฝั่งตรงกันข้ามไปหาข้า อย่าเที่ยววิ่งวุ่นวายข้างนอกมันอันตรายเข้าใจหรือไม่”“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะพี่หรั่นเยวี่ย”“ไว้วันหลังข้าจะเอาขนมไปฝาก จะไปดูว่าพี่ชายของเจ้าหน้าตาน่าเอ็นดูเหมือนเจ้าหรือไม่”“ไปจริงหรือเจ้าคะ เขาหล่อเหลาแน่นอน! ไม่เชื่อก็ดูพี่ใหญ่ของข้า เขาเองก็หล่อเหลา”กู้หรั่นเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเว่ยกวงอวี่... เอาเถิดนางยอมรับว่าเว่ยกวงอวี่ก็หล่อเหลามาก เว้นเพียงเขาชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังชอบทำตัวราวกับอยากกีดกันคนทั้งโลกออกไป คล้ายไม่อยากให้ใครเข้าใกล้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านไปแน่นะเจ้าคะ”“แน่นอนข้าต้องไปอยู่แ

“ข้าไม่เคยขอให้พวกท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างเท่าเทียม ไม่เคยต้องการการดูแลที่พิเศษไปกว่าทายาทตระกูลกู้คนอื่นๆ สิ่งที่ข้าร้องขอต่อจากนี้นั้นง่ายมาก ขอแค่ต่อไปเคยอยู่อย่างไรก็ให้อยู่อย่างนั้น เคยชินอย่างไรก็ทำตามเดิมไม่ต้องเปลี่ยนแปลง นับจากนี้ข้าสามารถดูแลตัวเองได้ จะไม่ทำให้ตระกูลกู้เดือดร้อนแน่นอน”“เจ้า!”ได้ยินน้ำเสียงก็เข้าใจได้ว่ากู้เหยียนโมโหมากเพียงใด ทว่าเรื่องนี้เขาคิดว่ากู้หรั่นเยวี่ยทำถูกแล้ว แม้ว่านางจะลงมือด้วยวิธีตรงไปตรงมาเกินไป กระทั่งอาจทำให้ดูเหมือนไม่ไว้หน้าว่าที่ผู้นำตระกูล อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นพี่ชายที่เกิดจากมารดาเดียวกันอีก แต่หากนางไม่ทำเกรงว่าต่อไปนางก็คงยิ่งไม่มีที่ยืนในจวนยิ่งกว่าวันนี้เขาไม่รู้ว่ากู้เหยียนคิดอย่างไรจึงทำเช่นนี้ จะรู้ก็ดี ไม่รู้ก็ช่าง ในฐานะที่เขาเองก็เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลเหมือนกัน นี่คือความบกพร่องในการดูแลจวน หากจะทำทุกอย่างให้ยุติธรรมและเป็นที่ยอมรับ กู้เหยียนสมควรให้คำตอบที่ทั้งกระจ่างและชัดเจน ไม่ใช่มาตำหนิน้องสาวด้วยอารมณ์เช่นนี้หากรู้ก็แค่แก้ไข หากไม่รู้ก็บอกไปตามตรง จากนั้นก็ปรึกษาหาทางออก ไม่ใช่ใช้เพียงอารมณ์และตำหนิโดยไม่ถามไถ่สาเหตุ

มื้อเย็นวันนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด นางไม่ชินเอาเสียเลย เมื่อเทียบกับความทรงจำของกู้หรั่นเยวี่ย นางมักกลายเป็นความว่างเปล่าสำหรับคนตระกูลกู้ มีคนพูดจากระทบกระเทียบนาง บิดามักนั่งเงียบ พี่ชายมักเปลี่ยนเรื่องสนทนา ทว่าวันนี้ทั้งกู้เหยียนและกู้เหิงกลับผลัดกันปกป้องนางก็นางบอกแล้วว่าเคยอยู่อย่างไรก็ให้ทำอย่างนั้น เพราะไม่ว่าจะอย่างไรทุกอย่างก็สายไปแล้ว กู้หรั่นเยวี่ยคนเดิมไม่มีวันกลับมาอีก ไม่มีวัน...อดทน... นางกัดฟันอดทนจนจบมื้อเย็นที่น่าโมโห จริงๆ นางคิดว่าหากไม่มีกู้เหยียนและกู้เหิง บางทีนางอาจพังมื้อเย็นที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งของคนตระกูลกู้ลงก็เป็นได้พอเห็นว่ากู้จิ้งเฟิงจิกกัดนาง คนตระกูลกู้ก็พลอยยกเรื่องนั้น ขุดเรื่องนี้ ขึ้นมาพูดถึงกันอย่างสนุกปาก โดยเฉพาะเรื่องที่นางเขียนจดหมายแล้วบอกว่าจะฆ่าตัวตายใครบางคนพูดอะไรบางอย่าง “เสียดาย...”“ใช่ เสียดายจริงๆ ที่ข้าไม่ตายๆ ไปเสีย” นางกล่าวเสียงเรียบขณะคีบเนื้อตุ๋นเข้าปากเงียบกริบ...กู้หนานวางตะเกียบ ดังนั้นทุกคนจึงต้องวางตะเกียบตามไปด้วย กู้หรั่นเยวี่ยวางตะเกียบเป็นคนสุดท้าย ลุกขึ้นยอบกายส่งบิดาที่เดินจากไปเงียบๆในที่สุดนางก็ได้กลั

อย่างน้อยตั้งแต่เกิดเรื่อง เว่ยกวงอวี่ก็เป็นเพียงคนเดียวที่ตรงไปตรงมาที่สุด แม้เขาจะถูกผู้คนซุบซิบเรื่องที่รับนางขึ้นรถม้า แต่เขาก็ดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไร ตรงกันข้ามเขายอมรับออกมาอย่างซื่อสัตย์เปิดเผย ทั้งยังไม่เคยใช้เรื่องเหล่านี้มาตำหนินางเลยแม้แต่ครั้งเดียว“ก็ดีแล้ว เช่นนั้นข้าขอพูดอะไรสักหน่อย”“ได้สิ” นางหยุดเดินหันไปมองเขาเขาเองก็ก้มลงมองนาง “เจ้าบอกเองว่าสิ่งที่ผู้อื่นพูดใช่ว่าจะเป็นเรื่องจริงเสมอไป ดังนั้นอย่าได้เชื่อสิ่งที่ผู้อื่นพูด เจ้าสามารถมองเห็นถึงความรักของมารดาผ่านการกระทำของนาง ดังนั้นข้อนี้เจ้าแตกต่างจากข้าแน่นอน เจ้าไม่ได้สังหารผู้ใด ไม่ได้เป็นต้นเหตุให้มารดาของเจ้าสิ้นใจ เจ้าไม่ได้ทำผิดอะไรเลย”นางสบตากับเขา...นานมาก อยู่ๆ หัวใจก็สั่นไหวอย่างรุนแรง แม้ว่านางไม่ใช่กู้หรั่นเยวี่ยตัวจริง ทว่าความรู้สึกและความทรงจำของอีกฝ่ายก็ทำให้นางตระหนักดี ที่ผ่านมาเด็กคนนี้เจ็บปวดและต้องแบกรับในหลายๆ เรื่อง ถูกโยนความผิดให้ทั้งที่นางไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดมาไม่มีใครเข้าใจ ไม่เคยมีใครบอกนางว่านางไม่ได้ทำผิด... “ขอบคุณท่านมาก” นางพูดจากใจรอยยิ้มจึงเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ“ไป