บททั้งหมดของ ข้าก็คือ... คุณหนูเก้าตระกูลกู้: บทที่ 31 - บทที่ 40

“แต่นั่นก็เป็นวิถีชาวยุทธ์ เจ้าไม่ใช่ชาวยุทธ์แต่เป็นสตรีในห้องหอ เพิ่งออกมาทำการค้าเหตุใดใช้ชีวิตราวกับคลุกคลีอยู่กับชาวยุทธ์มานาน”...เอ่อ ก็จริง ตกลงนางคุ้นชินกับวิถีใดกันแน่ เรื่องนี้นางเองก็สับสน ตั้งแต่แรกที่มาเมืองหยวนเฉิงนางกับเว่ยกวงอวี่ก็คุ้นเคยสนิทสนม ไม่ว่านางไปที่ใดล้วนมีเหตุบังเอิญให้เจอและเกี่ยวพันกันอยู่ตลอด บางครั้งการเว้นระยะห่างระหว่างบุรุษกับสตรีนางล้วนลืมเลือนสิ้น...“ท่านบอกว่ามาที่นี่เพราะกระบี่หงส์เหิน” หญิงสาวตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง“ใช่”“ข้ารู้ว่ากระบี่นั่นอยู่ที่ใด”“ข้าไม่สน จะได้กระบี่กลับไปข้าต้องประลองกับนาง ชนะนาง จากนั้นนำกระบี่กลับไปให้มารดาข้าที่สุสาน”กู้หรั่นเยวี่ยกุมขมับ “นางสิ้นใจไปแล้ว ข้าเป็นคนฝังนางกับมือ”“อะไรนะ!!” เซิงจื่ออวี๋ขมวดคิ้วด้วยสีหน้ายุ่งยาก “กฎของสำนักเฟิ่งหวง ชนะเท่านั้นจึงจะได้มาครอง เจ้ามาประลองกับข้า”“หา!! /ไม่ได้!!” นางกับเว่ยกวงอวี่พูดขึ้นพร้อมกันชายหนุ่มมองเซิงจื่ออวี๋ “นางไร้ซึ่งวรยุทธ์ ประลองไปก็มีแต่พ่ายแพ้”ตอนนั้นเองที่กู้หรั่นเยวี่ยหันไปมองเว่ยกวงอวี่ อยู่ๆ นางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ข้ามีความคิดหนึ่ง” นางเข้าใจจุดประสงค

เช้าวันต่อมาหญิงสาวไปที่ร้านเครื่องหอมแต่เช้า ตอนลงจากรถม้าก็เห็นแล้วว่าเว่ยกวงอวี่กำลังรอรับคหบดีผู้หนึ่งที่หน้าร้าน เซิงจื่ออวี๋เดินเข้ามาหยุดที่ด้านหลังนาง“เขายิ้มได้น่ามองมาก”“อืม” นางเห็นด้วย“คหบดีผู้นั้นมีบุตรี แถมนางยังสวยมากด้วย”อีกฝ่ายชี้ชวนให้นางดูบุตรสาวของคหบดีคนนั้นยอบกายให้เว่ยกวงอวี่ ท่าทางคล้ายพยายามผลักดันให้คนทั้งสองสนิทสนมกัน พยายามให้ทั้งสองพูดคุยสนทนา...“ข้าว่าเจ้ามีปัญหาแล้ว พวกเขาคิดจะจับคู่สองตระกูล”“เซิงจื่ออวี๋เจ้ายังไม่หยุด?”“เฮ้อ...เสี้ยวหน้าด้านข้างของเว่ยกวงอวี่ข้าว่าน่ามองกว่าใบหน้าตรงๆ เสียอีก รอยยิ้มของเขาหากมองด้านข้างข้าว่าคล้ายจะดูแตกต่าง”เรื่องนี้นางนึกว่ามีเพียงตนเองที่สังเกตเห็นเสียอีก ดังนั้นกู้หรั่นเยวี่ยจึงมองไปยังหน้าร้านแลกเงินฟู่กุ้ย เห็นรอยยิ้มด้านข้างของเว่ยกวงอวี่เข้าพอดี เขาผายมือให้คหบดีกับบุตรสาวเข้าไปในร้านราวกับเป็นคนสำคัญ“กล้าๆ หน่อย เป็นสตรีผู้ใดกล้าบอกว่าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนไม่ได้ เขาเป็นลูกไก่ในกำมือของเจ้าชัดๆ ยังแสร้งทำเป็นกระมิดกระเมี้ยน”“พอที!” กู้หรั่นเยวี่ยกลอกตา“ข้าเข้าไปรอเจ้าในร้าน”เห็นนางเริ่มโกรธเซิงจื่ออวี๋จ

หลายคนได้ยินก็เริ่มซุบซิบชี้ชวนกันมองมา ตกลงแล้วกู้หรั่นเยวี่ยกำลังช่วยเรื่องใดเฉินจินจู เพราะอะไรเฉินจินจูจึงมีท่าทีตื่นตระหนกเขินอายแล้วเหตุใดหญิงสาวจึงเรียกเว่ยกวงอวี่ ที่สำคัญทำไมคุณชายเว่ยผู้เย็นชาและไม่เคยถนอมน้ำใจผู้ใด มาวันนี้กลับเดินไปตามเสียงเรียกและการกวักมือของกู้หรั่นเยวี่ย!!!“มีอะไรหรือ”เฉินจินจูผู้บอบบางดิ้นหลุดและเดินหนีไปตั้งนานแล้ว กู้หรั่นเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเขา “ไม่มีอะไร ข้าจะถามว่าพรุ่งนี้ท่านว่างหรือไม่ หากว่างก็พาคุนคุนกับหมิงหลานมาที่ร้านเตี่ยนอวี้ของข้า ข้าเลี้ยงน้ำชาท่านกับน้องสาวน้องชายเอง”“พรุ่งนี้?” เขาเลิกคิ้วถาม “ข้าอาจว่างช่วงบ่าย”“เช่นนั้นดีเลย หรือไม่ท่านพาคุนคุนกับหมิงหลานมาไว้ที่ร้านข้า กินมื้อเที่ยงเป็นเพื่อนข้าแล้วค่อยมารับพวกเขากลับ”“เช่นนั้นก็ได้” เขาพยักหน้าตกลงกู้หรั่นเยวี่ยพยักเพยิดให้เขาหันไปมองบิดา “ท่านพ่อน่าจะมีเรื่องสนทนากับท่าน”“อ้อ เช่นนั้นข้าไปก่อน”มองเขาเดินมาไม่นานก็เดินกลับไป สายตาผู้คนก็ยิ่งตกตะลึง เซิงจื่ออวี๋จุ๊ปากกอดอกเดินเข้ามายืนข้างนาง “ทำให้เขาเชื่องได้ถึงเพียงนี้ก็มีเพียงเจ้า แล้วยังจะปากแข็งว่าเป็นเพียงสหาย” อีก

“กู้หรั่นเยวี่ย!”“ข้ารู้ชื่อแซ่ตนเองไม่ต้องให้เจ้าบอก! ข้าจะไร้ยางอายหรือไม่ไม่ต้องให้เจ้าเป็นคนสอน กู้จิ้งเฟิงข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า เกลียดมากนักก็ต่างคนต่างอยู่ ท่านไม่หาเรื่องข้าข้าก็จะไม่หาเรื่องท่าน แต่หากท่านกล้าสอดปากเรื่องของข้าเมื่อไหร่ ก็อย่าหาว่าข้ากู้หรั่นเยวี่ยผู้นี้ไม่เห็นแก่คนที่เคยอยู่จวนเดียวกัน!”นางพูดจบก็เดินจากไป เซิงจื่ออวี๋หัวเราะ “พี่ชายของเจ้าโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำไม่น่าดูแล้ว”“ช่างเขา สนใจไปก็รำคาญเปล่าๆ” นางเดินไปรับเว่ยคุนที่กำลังจะลงรถม้า“พี่หรั่นเยวี่ยท่านทะเลาะกับพี่ชายหรือ”“ไม่ต้องสนใจไปเยี่ยมพี่ชายของเจ้าก่อน”“ท่านสอนข้าได้หรือไม่”“สอน? สอนอะไร”“สอนให้ข้าทะเลาะชนะผู้อื่น”“ไม่ดีมั้ง!!” เซิงจื่ออวี๋หลุดปากกู้หรั่นเยวี่ยถึงกับทำหน้าไม่ถูก “คุนคุนเด็กดี ทะเลาะกับผู้อื่นไม่ใช่เรื่องดี หากเลี่ยงได้ก็สมควรเลี่ยง”“แต่ข้าก็ไม่ได้อยากทะเลาะ น้องสี่ต่างหากที่ชอบทะเลาะกับข้า”น้องสี่? นั่นสินะนางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเว่ยซ่งมีฮูหยินอีกคนทั้งยังมีบุตรชาย นึกถึงครั้งก่อนที่นางได้พบเว่ยหมิงหลาน เด็กน้อยที่น่าสงสารซึ่งถูกยัดเยียดความเกลียดชังให้ เพียงเพราะนางกับพ

“น่าจะไม่เป็นไรมากแล้ว”“พิษถอนออกหมดแล้ว?”กู้หรั่นเยวี่ยถอนหายใจ “หากง่ายดายปานนั้นข้าถอนพิษให้เขาไปนานแล้ว หาต้องรอจนถึงตอนนี้ไม่ เขาถูกกระตุ้นให้อาการกำเริบในวันที่หนาวเหน็บที่สุด ไม่ตายก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว”“หมายความว่าอย่างไร” เว่ยซ่งเดินเข้ามาหญิงสาวมองไปยังเส้าชิงที่เพิ่งเดินกลับมา “เรื่องในจวนของท่านก็ให้พวกท่านสอบสวนกันเอง ตอนนี้ก็ให้เขาได้นอนพักอย่าให้สิ่งใดมารบกวนเขา ใช้เพียงน้ำตาลละลายน้ำอุ่นคอยป้อนให้เขาดื่มหากเขาฟื้น หรือหากทำได้ก็ให้เขาดื่มโจ๊กน้ำใสๆ ให้เส้าชิงเฝ้าเขาเอาไว้คอยจับชีพจรสม่ำเสมอ หากเกิดอะไรไม่คาดคิดก็ให้ไปเรียกข้ากับจื่ออวี๋ที่จวนตรงข้าม”เส้าชิงก้าวเข้ามาหน้าเตียง ยื่นมือมาช่วยหญิงสาวเมื่อนางขยับตัวดันเว่ยกวงอวี่ออก ทว่าท่อนแขนของเว่ยกวงอวี่รัดรอบตัวนาง มือของเขากุมตัวเสื้อด้านหลังของนางแน่นจนยับย่น เห็นชัดว่าเขาทรมานมาก...กู้หรั่นเยวี่ยลูบหลังเขาเบาๆ “ไม่เป็นไรแล้ว ท่านอาจทรมานเล็กน้อยแต่ก็นับว่าปลอดภัยดี ข้าจะมาเยี่ยมท่านอีกครั้งตอนเช้า ตอนนี้ท่านต้องได้นอนลงดีๆ หลับสักงีบรุ่งเช้าก็ดีขึ้น”นางกระซิบบอกเขาอย่างอ่อนใจ ต่อหน้าคนมากมายความใกล้ชิดนี้ให